Naakt in zijn zwembaan

Toen ik bovenkwam, was het gezicht van de onbekende zo dichtbij dat ik mijn lippen al tuitte voordat mijn hoofd doorhad wat er gebeurde. Niet voor een kus, maar om het zeewater dat langs mijn neus liep weg te blazen, wat het er op de een of andere manier alleen maar erger op maakte. We waren allebei naakt, stonden allebei met onze ogen te knipperen en deelden kennelijk hetzelfde stukje zee van dertig bij dertig centimeter. ‘Hallo,’ zei hij. Ik probeerde waardig een stap achteruit te doen. Alleen zat er onder die ene voet geen bodem.

De volgende golf was er voordat een van ons zich kon verroeren. Hij pakte mijn onderarm vast; ik greep zijn schouder en samen draaiden we opzij tot onze voeten zand vonden. ‘Ben,’ zei hij toen we uitgeproest waren. ‘Je houdt je omgeving goed in de gaten.’ Ik hield zijn schouder nog steeds vast. Heel behoedzaam liet ik los. ‘Je zwom in mijn baan.’ Hij keek om zich heen over het uitgestrekte, vrijwel lege water. ‘Sorry. De belijning niet gezien.’

Tot dat moment had naakt zijn op het naturistenstrand in Sydney ongeveer even bijzonder gevoeld als op blote voeten lopen. Nu stond ik tot mijn borst in het water tegenover een man wiens glimlach ik graag nog eens wilde zien, en vroeg ik me af waar ik mijn handen moest laten. Mijn armen over elkaar slaan leek zo defensief. Ze voor me laten drijven had iets van een waterdiertje. Ben deed beleefd alsof hij mijn kleine organisatorische crisis niet opmerkte. ‘Zwem je altijd recht op mensen af?’ vroeg hij. ‘Alleen als ze het verkeer hinderen.’

Hij stelde voor om iets dichter naar de kant te gaan, waar de golven rustig braken en we steviger konden staan. Ik zei dat dat verdacht veel klonk als terugtrekken. Op de een of andere manier hadden we binnen dertig seconden een wedstrijd afgesproken: vijf golven, wie bleef staan won. Daar stonden we dan, twee volwassen mensen die in zee spelregels verzonnen, en ik nam het veel te serieus. ‘Niet vastpakken,’ zei ik. Ben stak zijn handen op. ‘Jij begon.’ Helaas waren er getuigen. Vooral ikzelf.

Van de eerste golf hadden we nauwelijks last. De tweede dwong Ben tot drie snelle passen achteruit, wat hij omschreef als ‘overeind blijven over een groter oppervlak’. Ik moest zo hard lachen dat de derde me van opzij te pakken kreeg. Ik zwaaide een arm opzij, hij stak zijn hand uit en ik pakte die aan voordat ik aan mijn eigen regel dacht. ‘Hulp van buitenaf,’ zei hij. ‘Hinderen van de tegenstander,’ antwoordde ik. We bleven nog een paar seconden hand in hand staan, lang nadat ik mijn evenwicht had hervonden. Toen ontspande hij zijn vingers en liet de keuze aan mij, waarop ik losliet met een volstrekt overbodige glimlach.

Bij golf vier stonden we schouder aan schouder. Ik voelde hoe het water me optilde en daarna weer wegzakte, waardoor er meer van me bloot kwam dan ik had verwacht. Ben keek net mijn kant op toen ik weer rechtop ging staan. Hij staarde niet, maar toch voelde ik dat ik bloosde. ‘Mijn techniek aan het bestuderen?’ vroeg ik. ‘Ik kijk of je niet weer een nieuwe regel gaat verzinnen.’ De vijfde golf brak vroeg. Een lage muur van wit schuim kwam op ons af; ik sprong, hij zette zich schrap en onze schouders botsten tegen elkaar toen de golf langs ons spoelde. We wankelden elk een andere kant op, wild zwaaiend met onze armen, en riepen allebei dat de ander verloren had. Een zwemmer vlakbij keek even op, glimlachte en dobberde weer verder.

Op het strand haalde Ben zijn handdoek en ging naast die van mij zitten, met een prettige afstand ertussen. Zonder het water tussen ons wilde ik heel even mijn knieën optrekken en mezelf kleiner maken. In plaats daarvan strekte ik mijn benen en veegde zand van mijn enkel. Toen ik weer opkeek, keek hij naar mijn gezicht. ‘Voor de duidelijkheid,’ zei hij, ‘springen is niet blijven staan.’ ‘Voor de duidelijkheid: achteruitlopen is ook niet blijven staan.’ Hij dacht er even over na. ‘Gelijkspel?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘De uitslag wordt nog onderzocht.’

We praatten tot het water op onze huid was opgedroogd, vooral over zwemmen en de verrassende hoeveelheid zand die er in mijn tas paste. Toen ik opstond om nog een keer het water in te gaan, greep ik automatisch naar mijn handdoek, maar liet die toen toch liggen. ‘Ga je mee?’ Ben stond glimlachend op. Bij de waterlijn stak ik mijn hand uit, deze keer heel bewust. Hij pakte hem vast. ‘Ik dacht dat vastpakken niet mocht.’ ‘De wedstrijd is afgelopen,’ zei ik. ‘En blijf in mijn baan.’