Twee handdoeken en een vermiste jurk

Ik kwam terug met twee handdoeken en vond de vrouw die de hele ochtend had volgehouden dat ze misschien gekleed zou blijven, naakt op de rand van de jacuzzi zitten. Haar zomerjurk lag naast haar gevouwen, en ze testte het water met één voet alsof dit van het begin af aan haar idee was geweest. Dit is een vooruitblik, want dat zelfverzekerde kleine glimlachtje vraagt om uitleg. Ik was aangekomen in de verwachting om te vieren dat ze gewoon de receptie door zou komen.

Voor dit bezoek had ik genoten van naaktstranden, maar nog nooit een naaktresort geprobeerd. Ik wilde ontdekken hoe sociaal naturisme aanvoelt zonder dat de zee een voor de hand liggende activiteit biedt. Mijn metgezelle vond het prettig om in privé zonder kleren te zijn, maar met naakte vreemden kletsen klonk voor haar een stuk minder aantrekkelijk. Ze had zelfs een stille huidjesduik met een vriendin afgezegd, dus ik wist dat zeggen "Je zult het geweldig vinden" geen plan was.

Ik belde het resort en stelde praktische vragen in plaats van een verkooppraatje te vragen. Waren de lenteweekdagen werkelijk rustig, en kon een eerste bezoeker haar kleren aanhouden? De antwoorden waren geruststellend: door de week 's ochtends was het meestal rustig, en beginners mochten zelf kiezen of ze zich wilden ontkleden. Ze ging alleen akkoord als er heel weinig mensen zouden zijn, haar jurk volledig haar eigen zaak bleef, en we op elk moment konden weggaan. Ik stemde toe zonder een minimumverblijf te vermommen als aanmoediging.

We arriveerden op een ochtend in het late voorjaar, en de manager heette ons welkom zonder ons bezoek te laten aanvoelen als een inwijding. Terug bij de auto trok ik mijn kleren uit, terwijl ze haar dichtgeknoopte zomerjurk stevig aanhield. Er waren slechts vier of vijf leden op het terrein, allemaal volwassenen, en niemand onderbrak wat ze aan het doen waren om de nieuwkomers te inspecteren. We begonnen in haar tempo te verkennen, hoewel haar greep op de voorkant van die jurk suggereerde dat hij anders zou kunnen ontsnappen.

Op een kort pad keerde ik me om te vragen of ze terug wilde gaan, en zag ik dat er enkele knopen los waren. Ze had de jurk zelf losgemaakt en liet de koele ochtendbries haar bereiken. "Deze kant is wel prettig," gaf ze toe, met de argwanende toon van iemand die een goed punt vindt in iets dat ze al slecht had beoordeeld. Ik hield mijn verheugde reactie onder controle. De wandeling onderbreken om haar te feliciteren, zou het een stuk minder ontspannend hebben gemaakt.

Toen bereikten we de jacuzzi, en ze stopte met lopen om een heel andere reden. Ze keek naar het borrelende water, keek naar me, en zei dat ze erin wilde. Ik jogde terug naar de auto voor onze handdoeken, probeerde een simpele boodschap niet te veranderen in een zegetocht. Toen ik terugkwam, had ze zich vrijwillig uitgekleed en zat ze op de rand, precies waar dit verhaal begon. Ik reikte haar een handdoek, en haar amuseerde glimlach suggereerde dat ze mijn belachelijke tevredenheid had opgemerkt.

We legden de handdoeken op de droge rand, en ze ging naar de traptreden terwijl ik net voor haar in het water ging. De leuning vasthoudend, daalde ze af, keerde zich naar de ondergedoken zitplaats en verplaatste een klein golfje recht in mijn wachtende hand. Ik trok mijn hand terug bij de onverwachte warmte; ze lachte, en liet zich vervolgens naast me zakken met een tevreden zucht. Onze schouders raakten elkaar toen we ons instelden, en ze beantwoordde mijn glimlach in plaats van naar de uitgang te kijken. Blijkbaar had de jacuzzi een veel beter argument geleverd dan ik.

We bleven een poosje in het water, praatten gemakkelijk, en besloten dat het genoeg was voor ons eerste bezoek. Ik stelde geen extra rondje voor en probeerde geen succesvolle ochtend uit te rekken tot een uithoudingstest. Op de wandeling terug naar de auto droeg ze haar jurk en had ze alleen een handdoek om haar heupen, niet langer stof tot aan haar nek vastklempend. Ze zei dat ze blij was dat we waren gekomen, wat een stuk meer was dan de voorzichtige instemming waarmee ik was begonnen. De optie om te vertrekken was de hele ochtend beschikbaar gebleven; ze had er simpelweg niet meer naar hoeven omkijken.