Naakt achter de fles zonnebrandcrème

‘Die kun je nu wel neerzetten,’ zei Mara, knikkend naar de fles zonnebrandcrème die ik voor mijn blote buik hield. ‘Tenzij die de boel overeind houdt.’ Ik liet de fles zakken en wenste meteen dat ik iets anders met mijn handen kon doen. Na dertig minuten aarzelen had het uitkleden ongeveer tien seconden geduurd. Dat de vrouw op de handdoek naast me oog voor me had, vergde blijkbaar een aparte gewenningsperiode.

‘Normaal ben ik veel beter in staan,’ zei ik tegen haar. Mara sloeg haar leesboek dicht met een vinger tussen de bladzijden. Ze was ook naakt, voelde zich volkomen op haar gemak en glimlachte alsof we al samen een binnenpretje hadden. ‘Dat verschuiven van je handdoek ging je anders uitstekend af,’ zei ze. ‘Heel grondig.’ Ze had het dus gezien. Elk stukje opschuiven, elke inspectie van het zand, elke overbodige smeerbeurt met factor vijftig. Ik keek naar de fles. ‘Ik hoopte dat dat gedeelte niemand was opgevallen.’

Ik was vastbesloten naar het strand gekomen om naturisme uit te proberen en had vervolgens een halfuur lang redenen verzonnen om er nog niet aan te beginnen. Om ons heen zaten volwassenen te lezen en te praten of liepen naar het water, zonder ook maar enige belangstelling voor mijn voorbereidingen. Ik had mijn handdoek drie keer rechtgelegd en mijn ellebogen zo zorgvuldig ingesmeerd dat ze waarschijnlijk een week in de buitenlucht hadden kunnen doorstaan. Door Mara’s eerste opmerking had ik eindelijk genoeg moeten lachen om mijn kleren uit te trekken. Helaas had ik niet bedacht wat er daarna moest gebeuren.

‘Voor het eerst?’ vroeg ze. ‘Verraad ik mezelf met mijn kalme, ervaren houding?’ Ze lachte en schoof wat opzij op haar handdoek, zodat we verder konden praten zonder dat ze me dichterbij wenkte. Dat beviel me. Haar glimlach beviel me ook, wat de zaak ingewikkelder maakte. Even daarvoor was ik nog bang geweest dat iemand naar me zou kijken. Nu probeerde ik erachter te komen of ik wilde dat juist deze vrouw nog eens keek. Ik zette een hand in mijn zij, vond dat een belachelijk plechtige houding en liet hem weer zakken. Mara deed beleefd alsof ze het niet zag.

‘Ik ga zwemmen,’ kondigde ik aan, met wat meer gezag dan voor een duik nodig was. ‘Uitstekend,’ zei ze. ‘Ik ga wel mee, als je gezelschap wilt.’ Ik zei te snel ja en hurkte toen om de zonnebrandcrème op te bergen. Met mijn glibberige vingers kneep ik de fles tegen mijn knie. Er spoot een witte streep over mijn handdoek. We staarden er allebei naar. ‘Dat stukje lag gevaarlijk onbeschermd in de zon,’ zei Mara. Ik schoot zo hard in de lach dat ik moest gaan zitten, naakt in het zand, met de schuldige fles nog stevig in mijn hand.

Ze gaf me een papieren zakdoekje uit haar tas en samen ruimden we mijn kostbare geknoei op. Terwijl ik tegenover haar op mijn knieën zat, maakte ik me niet meer druk om hoe ik erbij zat, maar om de kans dat er zonnebrandcrème op haar boek zou komen. Toen ik haar de zakdoekjes teruggaf, raakten onze vingers elkaar even. Er gebeurde niets dramatisch; ik werd me er alleen ineens heel sterk van bewust hoe dichtbij ze was. ‘Zo,’ zei ze. ‘Klaar?’ Deze keer liet ik de fles achter. We liepen samen naar het ondiepe water en ik weerstond de neiging om mijn armen voor mijn lichaam te kruisen.

Bij de waterlijn spoelde een golfje koud om onze enkels. Ik maakte een geluid dat ik liever niet beschrijf en Mara keek opgetogen. ‘Ga je er nog steeds in?’ ‘Absoluut. Ik heb inmiddels meerdere openbare toezeggingen gedaan.’ Ze bood me haar hand aan voor de ongelijke zandbodem onder water. Ik pakte hem en we waadden verder tot de volgende golf ons allebei naar adem deed happen. Toen ik omkeek, zag ik mijn achtergelaten kleren naast de handdoek liggen. Ze leken verrassend ver weg. Mara hield mijn hand nog steeds vast, losjes genoeg om me los te kunnen maken. Dat deed ik niet.

We bleven lang genoeg in het water om de kou aangenaam te gaan vinden en praatten over haar boek en mijn spectaculaire onvermogen om aan een ontspannen middag te beginnen. Op de terugweg merkte ik dat ik haar rustige tempo overnam in plaats van me te haasten om me weer te bedekken. Bij mijn handdoek vroeg ze of ik een tijdje bij haar wilde komen zitten. Ik pakte de zonnebrandcrème, zag haar gezichtsuitdrukking en hield haar de fles voor. ‘Alleen als je belooft niet bij te houden hoelang ik erover doe.’ Mara spreidde haar handdoek wat verder uit. ‘Ik heb de hele middag.’