Twee minuten om naakt bij hen in het water te gaan

Ik zwaaide terug naar een naakte familie op een zeilboot toen ik besefte dat onze stop aan het strand misschien om meer zou draaien dan alleen een plek zoeken voor onze handdoeken. We hadden vier dagen na het begin van onze vakantie een kleine boot gehuurd. Zo konden drie bevriende stellen eindelijk stranden bezoeken die anders lastig bereikbaar waren. Nu kwamen we aan bij Cala Trebaluger, waar zwemmen zonder badkleding duidelijk geen gedurfde aankondiging was. Dat kon ik prima zien; of ik het ook gewoon naast onze vrienden zou kunnen doen, was een andere vraag.

Er waren ongeveer dertig mensen op het strand en in de buurt lagen verschillende boten, dus dit was geen afgelegen plek die we zelf hadden ontdekt. De familie die ons begroette leek net zo ontspannen als iedereen, en ik zwaaide iets voorzichtiger terug dan voor een zwaai nodig was. We kenden onze vrienden al jaren, wat alles makkelijker had moeten maken. In plaats daarvan ontdekte ik een klein verschil tussen je op je gemak voelen bij mensen en klaar zijn om je badpak voor hun ogen uit te trekken.

Een van onze vriendinnen keek naar het water en stelde voor dat we allemaal naakt zouden gaan zwemmen. Niet later, niet bij een rustiger strandje: hier, samen, als het volgende gewone onderdeel van de dag. “Zullen we de badkleding achterwege laten?” vroeg ze. Ik was nog aan het uitzoeken of mijn lachende antwoord ja betekende toen mijn vriend en onze andere vriendin ook lachten, met aanzienlijk minder twijfel.

Ze trokken hun kleren uit en liepen het water in zonder op de rest van ons te wachten. Mijn vriend draaide zich niet eens om om mijn gezicht te zien, wat maar goed was, want ik wist zelf nog niet welke uitdrukking erop stond. Naast me keken onze twee mannelijke vrienden al even verrast en leken ze plotseling minder zeker van zichzelf. Het was ons gelukt om met z’n zessen een boot te huren, maar een gewone duik had drie van ons even voor een probleem gesteld.

Hun eerste gespetter maakte de afstand tussen daar maar wat staan en daadwerkelijk zwemmen beschamend klein. Ik wilde bij hen in het water zijn, niet blijven bedenken hoe vreemd die eerste paar stappen misschien zouden voelen. Ik kleedde me uit, liep het ondiepe water in, boog voorover en zette me af voor een zwemslag, waarbij naast me een klein spatje water opsprong. Binnen twee minuten nadat het voorstel was gedaan, lagen we alle zes in het water, ook de vriendin die het had voorgesteld en de twee mannen die naast me hadden geaarzeld.

De eerste paar slagen was ik me er nog vreselijk van bewust dat dit anders was, ook al was er aan het zwemmen zelf niets veranderd. Toen draaide ik me naar mijn vriend en zag ik hem een stukje verderop naar me glimlachen. “Kom je deze kant op?” vroeg hij, en ik zwom naar hem toe in plaats van daar te blijven staan en een verstandig antwoord te proberen te formuleren. Het was een opluchting om iets gewoons met mijn armen te doen, in plaats van me af te vragen waar ik ze moest laten.

De zenuwen verdwenen binnen een paar minuten, niet door een groot geruststellend gesprek, maar omdat we allemaal van dezelfde zwempartij genoten. Ik hield niet langer in de gaten hoe dicht de anderen bij me waren en begon te merken hoe heerlijk het water voelde. Onze vertrouwde groep was nog steeds onze vertrouwde groep; niemand was moeilijker om mee te praten geworden alleen omdat we onze kleren hadden uitgetrokken. Er zat iets moois en vertrouwds in het feit dat we daar samen waren, vooral toen ik besefte dat mijn kleine paniekmoment niet lang genoeg had geduurd om er iets aan te verpesten.

De rest van die week bleven we naakt stranden bezoeken wanneer dat gepast was, en hoefde het uitkleden niet meer te worden aangekondigd. Ik hoefde niet telkens opnieuw met mezelf te onderhandelen zoals bij die eerste zwempartij wanneer we het zand bereikten. Tegen het einde van de vakantie voelde het comfortabel en volkomen onopvallend; zo brachten we gewoon onze stranddagen samen door. We hadden de boot gehuurd om de stranden makkelijker te kunnen bereiken; blijkbaar had ik eenmaal aangekomen maar twee minuten nodig om me bij de rest aan te sluiten.