Ons favoriete hoefijzer van kiezels teruggevonden

Ik liep naast mijn partner op ons gebruikelijke naturistenstrand en raakte veel te geïnteresseerd in een verzameling stenen. Langs de hele kust waren mensen te vinden vanwege de feestdag, maar ik keek naar de kleine omheiningen van kiezels. Ergens tussen al die hoefijzers lag er eentje dat we al kenden. Blijkbaar kan een vrouw volkomen ontspannen zijn op een strand vol naakte mensen en toch enthousiast worden over het terugvinden van hetzelfde stukje grond.

Onze kinderen waren bij familie op bezoek, dus we hadden de gelegenheid aangegrepen om weer samen een dagje naar het strand te gaan. Voor geen van ons beiden was dit een kennismaking met naturisme, en we waren niet gekomen om iets te bewijzen. Dit overwegend naturistische strand beviel ons al; teruggaan was de gemakkelijke keuze. Ik wilde gewoon weer zo'n vertrouwd uitstapje, met mijn partner naast me en zonder dat er een bepaalde prestatie nodig was om de dag geslaagd te noemen.

De feestdag had heel wat andere stellen en gezinnen aangetrokken, met overal om ons heen volwassenen verspreid over het strand. Niemand bemoeide zich met onze kleine zoektocht en niemand wist zelfs dat ik een mening had ontwikkeld over de manier waarop kiezels waren gerangschikt. We liepen gewoon samen verder en keken naar de lage, gebogen lijnen van steen. Het was druk zonder dat het ons moeite kostte, en dat beviel me veel beter dan een nieuw plan te moeten bedenken.

Er waren veel van zulke omheiningen, niet alleen de ene die we ons herinnerden. Strandgangers hadden stenen die op het strand waren aangespoeld verzameld en ze in hoefijzervormen gelegd, met aan één kant een opening. Als ik langs het strand keek, zag ik hetzelfde eenvoudige idee terugkomen in net iets andere bogen. Niets groots, niets wat je kon reserveren, gewoon kleine plekjes die mensen hadden gemaakt van wat er al onder hun voeten lag. Ik vond ze allemaal mooi, al had ik natuurlijk duidelijk een favoriet.

Toen bleef ik staan, draaide me naar een van de hoefijzers en wees ernaar. Mijn partner draaide zich met me mee, en daar lag het: de vertrouwde kleine omheining die we eerder hadden gevonden. "Dat is hem, hè?" zei ik, al blij voordat ze antwoord had gegeven. "Ja, dat is hem," zei ze. Er was geen haast om ernaartoe te lopen en geen reden om hem voor iemand anders te claimen; we hadden onze plek gewoon opnieuw herkend, en ik stond te grijnzen naar een lage lijn van kiezels.

Als ik het onze plek noem, klinkt het heel wat officiëler dan het was. We hadden hem niet gebouwd, we waren die dag niets aan het bouwen en het terugvinden ervan gaf ons geen enkel recht op dat stukje strand. Het was gewoon degene die we ons herinnerden tussen alle andere hoefijzers. Toch genoot ik van dat kleine moment van herkenning met haar, vooral omdat we allebei wisten waar we naar keken zonder een uitvoerige bespreking van stenen nodig te hebben.

Van dichtbij was het nog steeds een kleine omheining van gewone, aangespoelde kiezels, onderdeel van dezelfde verzameling die zich langs de kust uitstrekte. Dat was eigenlijk precies de aantrekkingskracht: iemand had de moeite genomen om er een bruikbare kleine vorm van te maken, en wij hadden het geluk gehad hem opnieuw te vinden. We keken van de boog naar de andere exemplaren in de buurt. Ik had onmogelijk overtuigend kunnen uitleggen waarom juist dit hoefijzer me meer plezier deed, maar daar stond ik dan, tevreden zonder duidelijke reden.

Niets verstoorde de ontdekking en niemand sprak ons aan of vroeg ons om te verhuizen. Het strand op deze feestdag ging om ons heen gewoon verder terwijl wij genoten van het feit dat we precies hadden gevonden wat we ons herinnerden. We waren teruggekomen voor weer een ontspannen uitstapje samen, en dit kleine geluk paste er perfect bij. Mijn partner keek naar me, ik keek terug naar de stenen en moest toegeven dat het terugvinden van ons favoriete kleine hoefijzer voor mij resultaat genoeg was.