Twee uur rijden, toch plaatsgenoten

Even vooruitlopen op het verhaal: ik reed twee uur naar een naturistenterrein en slaagde er toch in mensen uit mijn eigen woonplaats te ontmoeten. Toen dat ter sprake kwam, draaide ik me weer naar het stel toe, bleef midden in een stap staan en grijnsde naar hen. Van alles wat ik van een van mijn eerste bezoeken had kunnen verwachten, stond een ontmoeting met plaatsgenoten niet op mijn lijstje. Blijkbaar biedt twee uur rijden geen garantie dat je niets gemeen hebt met de mensen naast het zwembad.

Eerder die dag was ik aan de rit begonnen in de wetenschap dat een mannelijk forumlid met me mee zou gaan en me zou rondleiden. Vooral het feit dat ik niet alleen naar binnen hoefde, was prettig; ik wilde de plek ontdekken zonder steeds zelf te moeten uitzoeken wat de volgende stap was. Ik begon niet helemaal bij nul, maar een doorgewinterde bezoeker was ik beslist niet. Na twee uur onderweg te zijn geweest, vond ik het heel fijn dat iemand anders wist waar we moesten zijn.

We handelden de formaliteiten bij de ingang af en gingen daarna het terrein op. Dat ging geruststellend eenvoudig, en eenmaal daar merkte ik dat ik nauwelijks nog zenuwachtig was. Mijn gids kende de weg, dus ik kon hem volgen in plaats van wat rond te dralen en te proberen te bepalen wat een ingang was en waar ik beter niet zomaar kon binnenlopen. Ik had geen uitgebreide peptalk nodig gehad, alleen iemand die me de juiste kant op kon wijzen.

We liepen rond het zwembad en gingen daarna de sauna en de andere voorzieningen bekijken. Ik hield even in om over het zwembad uit te kijken, draaide me in de richting die hij aanwees en volgde hem verder over het terrein. Doordat ik zag hoe alles bij elkaar lag, voelde het bezoek vrijwel meteen overzichtelijk. Ik was gekomen om de plek te leren kennen, en die rondleiding hielp daar prima bij, zonder dat ik hoefde te doen alsof ik de indeling al kende.

Het tijdstip hielp mee: het was een rustige maandag laat in het seizoen en er waren maar een paar andere bezoekers. Voor iemand die hier nog vrij nieuw in was, voelde dat als een prettige kennismaking en niet als een teleurstellend gebrek aan levendigheid. Er was alle ruimte om rond te kijken zonder het gevoel te hebben dat ik iemand in de weg liep, en er was geen drukte waarin ik mee moest. Ik kon ergens wat langer bij stilstaan zonder meteen het menselijke equivalent van een geblokkeerd supermarktpad te veroorzaken.

Ook de korte gesprekjes waren prettig. Een begroeting of een paar woorden met iemand gaf me iets alledaags om op te reageren, zodat ik me niet voortdurend alleen maar bezoeker voelde. Ik hoefde geen verpletterende eerste indruk te maken of van elke begroeting een vriendschap te maken. Een paar ontspannen praatjes waren genoeg om het terrein minder vreemd te laten aanvoelen, en ik had het naar mijn zin in plaats van steeds na te gaan hoe goed ik me tijdens het bezoek staande hield.

Toen kwam het stel uit mijn eigen woonplaats, en die verbaasde draai die ik aan het begin al noemde. Tijdens een kort gesprekje bleek dat we in dezelfde plaats woonden, waarop ik bleef staan en hen glimlachend weer aankeek. Ik had ze niet herkend; dit was een toeval dat we al pratend ontdekten, geen opzienbarend weerzien. Toch was het heerlijk grappig om na zo'n reis tussen de aanwezigen plaatsgenoten aan te treffen. De rit was behoorlijk geweest; mijn ontsnapping aan gesprekken over thuis blijkbaar een stuk minder.

Toen ik vertrok, was ik ontzettend blij met hoe het bezoek was verlopen. Dankzij het gezelschap van het forumlid had ik niet alleen hoeven aankomen, de rustige maandag was me goed bevallen en de mensen die ik had gesproken hadden het gezellig gemaakt zonder er veel drukte van te maken. Het zwembad, de sauna en het terrein waren niet langer alleen voorzieningen waarvan ik me vóór een bezoek een voorstelling probeerde te maken. Ik keek er al naar uit om terug te gaan zodra het weer beter werd, en twee uur rijden leek me nu een heel redelijke prijs voor nog een dag daar.