Naakt achter een teenslipper aan

Mijn linker teenslipper ging er plotseling vandoor en dreef langs de waterlijn. Ik sprong op van mijn handdoek en rende erachteraan, totaal vergetend dat ik helemaal niets aanhad. Maar het interessantste gebeurde een seconde later: de man op de handdoek naast me schoot op precies hetzelfde moment overeind. We renden vanuit tegenovergestelde richtingen naar het water en toen we elkaar bij de branding tegenkwamen, botsten we bijna met onze hoofden tegen elkaar. Hij hield de slipper tegen met zijn voet, ik greep hem met mijn hand, en daar stonden we dan tegenover elkaar, kletsnat en poedelnaakt, allebei met moeite ons lachen inhoudend.

Ik voelde me eigenlijk al uren helemaal op mijn gemak op dit naaktstrand. Vlakbij lagen volwassen stellen te zonnen, er waren mensen aan het zwemmen en anderen stonden te kletsen. Dat ik naakt was, hield me allang niet meer bezig. Maar door deze ene man lag dat toch net iets anders. Hij heette Niels en was me eerder opgevallen omdat hij de eigenaardige gewoonte had om elke teenslipper twee keer tegen een platte steen te tikken voordat hij naar het water liep. Ik deed het een keer na, gewoon om wat zand van mijn slippers te kloppen, en zag hem glimlachen. Daarna merkte ik dat ik steeds bewust even zijn kant op keek voordat ik ging zwemmen.

Het was allemaal begonnen als een volkomen onschuldig spelletje. Onze handdoeken lagen een paar stappen uit elkaar en bij de waterlijn kwamen we elkaar telkens tegen. Ik tikte mijn slippers twee keer tegen de steen en hij antwoordde met hetzelfde gebaar. Soms begon hij, soms ik. Op een dag vroeg ik of het een of ander geheim plaatselijk teken was. "Alleen als je het zand eraf wilt krijgen," antwoordde Niels. Maar aan zijn glimlach was overduidelijk te zien dat het allang niet meer alleen om zand ging.

Ik vond het fijn dat hij zich niet als een of andere strandcasanova probeerde te gedragen. Hij maakte ongedwongen een praatje, keek me recht in de ogen en liet af en toe zijn blik even waarderend over me heen glijden, waardoor ik me er ineens weer van bewust werd dat ik helemaal naakt voor hem zat. Het grappigste was dat ik merkte hoe mijn eigen gedrag veranderde. Ik bleef wat langer bij het water hangen, streek mijn haar goed terwijl het toch al nat was en deed alsof het puur toeval was dat ik steeds vlak naast zijn handdoek het water in ging.

En toen kwam die belachelijke golf. Ik had mijn slippers net boven de vloedlijn laten liggen en was het water in gestapt om mijn voeten af te spoelen, toen een golfje de linker meenam. Hij dreef langs de waterlijn als een piepklein bootje dat dringend op zoek was naar een nieuw thuis. Ik slaakte een gilletje en rende erachteraan. Niels sprintte al over het hoger gelegen zand om de weggedreven slipper te onderscheppen. Ik rende met hoog opgetrokken voeten door het ondiepe water, terwijl hij van opzij kwam aanzetten. Op een gegeven moment draaiden we ons allebei op precies hetzelfde moment om, botsten met onze schouders tegen elkaar en lieten het water zo overdreven opspatten dat je zou denken dat we een zinkend schip probeerden te redden in plaats van een goedkope rubberen teenslipper.

Niels hield hem tegen met zijn voet en raapte hem op met een volkomen triomfantelijke blik. Ik stond voor hem, nat, een beetje verfomfaaid en nog nahijgend van ons sprintje. Het water liep over mijn huid en door het briesje voelde ik ineens weer hoe bloot ik was. Niels overhandigde me mijn buit, maar kon een glimlach niet onderdrukken. "Weet je, ik begin te denken dat je je spullen expres zo dicht bij het water laat liggen om mij erachteraan te laten rennen." Ik zei dat hij wel erg hoog opgaf van zijn reddingskunsten. "En toch zorg jij er op de een of andere manier altijd voor dat je in de buurt bent," merkte hij op.

Toen ontdekten we het grappigste van het hele verhaal. Ik gaf toe dat zijn slipperritueel me al een hele tijd geleden was opgevallen en dat ik het expres was gaan nadoen. Niels lachte en bekende dat hij al dagen zat te wachten of ik het weer zou doen. Blijkbaar hielden we elkaar allebei in de gaten, verzonnen we allebei smoesjes om elkaar tegen te komen en dachten we allebei dat de ander er gewoon toevallig was. Ik keek hem aan en zei: "Dus we hebben al die tijd serieus met elkaar zitten flirten via onze slippers?" Hij knikte. "En afgaand op de vertoning van vandaag behoorlijk succesvol."

We liepen terug naar onze handdoeken, maar dat strookje zand tussen ons was er niet meer. Niels stelde voor om voor we naar huis gingen nog een wandeling langs het water te maken. Ik stemde toe en we slenterden naast elkaar voort, waarbij onze schouders elkaar af en toe raakten. Toen het tijd was om te vertrekken, pakten we allebei onze slippers op en tikten ze twee keer tegen de steen. Ik keek hem aan, hij keek mij aan en we schoten allebei in de lach.

Nu hebben we ons eigen tekentje om samen op pad te gaan. Al kijk ik nog steeds weleens zijn kant op voordat ik mijn slippers tegen de steen tik. Ik controleer gewoon graag even of mijn favoriete strandredder klaar is voor een nieuw noodgeval.