Naakt op hun achterveranda

‘Je probeert je achter je schouder te verstoppen,’ zei Lina toen ze me naakt onder de verandadouche aantrof, met één elleboog als een haperende windwijzer op haar gericht. Ik had op mijn gemak het stof van de schutting van me af staan spoelen, tot zij verscheen. Nu wist ik ineens niet meer wat mensen normaal gesproken met hun armen deden. ‘Het is een verrassend veelzijdige schouder,’ zei ik. Ze hield een fles shampoo omhoog. ‘Zal ik dit bij je beveiliging achterlaten?’

Die beveiliging was een heg. Toegegeven, een flinke heg, die ik vanuit verschillende hoeken had geïnspecteerd voordat ik me uitkleedde. Daarachter stonden bomen en waren de daken van de naburige huizen te zien; achter Lina stond de keukendeur open. Ik had me erbij neergelegd dat er ergens voorbij de struiken misschien onbekenden rondliepen. Maar op mijn vriendin, die een paar passen verderop glimlachend stond toe te kijken terwijl er warm water over mijn blote huid stroomde, was ik blijkbaar niet voorbereid.

‘Wil je dat ik wegga?’ vroeg ze. Dat hielp meer dan geruststellende woorden over de heg. ‘Nee. Kijk alleen niet alsof je er zoveel plezier in hebt.’ Ze zette de shampoo binnen handbereik, maar ik reikte er op hetzelfde moment naar, waardoor onze natte vingers rond de fles tegen elkaar botsten. Ik bedankte haar bijna twee keer. Lina’s glimlach werd zachter. ‘Er zit een blaadje aan je elleboog.’ Tot zover mijn poging om er achteloos schitterend uit te zien. Ik peuterde het los en overhandigde het haar met zoveel waardigheid als de situatie toeliet.

Twintig minuten eerder was ik nog een uitgesproken voorstander van de badkamer binnen geweest. We hadden Mark die middag geholpen een schutting te repareren, en er zat vuil op plekken die niet aan het werk hadden meegeholpen. Hij liet me de buitendouche zien alsof iedereen een waterleiding naast de tuinstoelen had. Zijn vriendin kwam met nat haar naar buiten en zei: ‘Probeer maar. Er is warm water.’ Ik merkte op dat er ook buren waren. Mark deed een kip na en wees daarna meteen naar de badkamer, die gewoon beschikbaar was. Helaas had ik toen al om een handdoek gevraagd.

Het uitkleden had langer geduurd dan nodig, omdat ik telkens weer een dringende reden ontdekte om de struiken te inspecteren. Vervolgens was de eerste straal koud, slaakte ik een kreet en riep Mark door het keukenraam: ‘Wat een stoere kip!’ Maar toen het water eenmaal warm was, vergat ik mijn ergernis. Ik stond eronder met mijn hoofd achterover en keek naar een strook lucht in plaats van naar een badkamerplafond. Mijn schouders ontspanden. Een paar heerlijke minuten lang controleerde ik helemaal niets meer. Toen kwam Lina de shampoo brengen en maakte ik me opeens druk om mijn houding.

Ze draaide zich net om om weg te gaan toen er stemmen uit de tuin hiernaast klonken. Ik verstijfde, met één hand in mijn haar. Ook Lina bleef staan luisteren. Iemand besprak een ladder met indrukwekkende ernst. ‘Ze kunnen de douche niet zien,’ zei ze zacht. ‘Maar je kunt gerust nog een keer kijken.’ Ik overwoog nog een naakte inspectieronde over de veranda, wat me geen beste oplossing leek voor mijn angst om gezien te worden. ‘Ik vertrouw op de beveiliging.’ Ze knikte naar het blaadje dat ze nog in haar hand had. ‘Een van hen kwam wel erg dicht bij je.’ Daar moest ik zo hard om lachen dat ik water in mijn neus kreeg.

Nadat ze naar binnen was gegaan, spoelde ik mijn haar uit en betrapte ik mezelf erop dat ik naar de deuropening keek in plaats van naar de heg. Dat was een gênante ontdekking over mezelf. Ik hield van Lina’s ongedwongen warmte; ik vond het ook fijn dat ze me had opgemerkt zonder er een heel spektakel van te maken. Toen ze terugkwam om haar sandalen te pakken, draaide ik me niet opzij. ‘Beter?’ vroeg ze. Ik streek mijn natte haar uit mijn gezicht. ‘Blijkbaar had ik alleen een shampoobezorging en een tuinincident nodig.’ Ze grijnsde. ‘Alles inbegrepen.’

Ik draaide de kraan dicht en reikte naar de handdoek. Toen liet ik hem toch op de stoel liggen. De planken voelden warm aan onder mijn voeten en voor één keer was er geen praktische reden om me te haasten. Mark verscheen in de deuropening met drie glazen limonade, zag dat ik er nog steeds naakt stond en bleef naar mijn gezicht kijken. ‘Douche kapot?’ ‘Nee. Ik laat de heg zijn kost verdienen.’ Hij lachte en zette mijn glas binnen handbereik. Lina ging op het opstapje bij de deur zitten en liet me alle ruimte. Uiteindelijk pakte ik de handdoek, vouwde hem op de stoel en ging erop zitten. ‘O, je blijft?’ vroeg ze. ‘Nog even,’ zei ik, terwijl ik mijn limonade aannam. ‘Ik heb dit uitzicht heel grondig geïnspecteerd. Dan kan ik er net zo goed van genieten.’