Naakt onder de verkeerde regels

De vrouw op de saunabank droeg een bikini, en ik stond naast mijn man met niets aan behalve een steeds minder overtuigende zelfverzekerde blik. Ik keek naar haar en toen naar hem. ‘Daniel. Leg uit.’ Hij wierp een blik op de bikini alsof die misschien met een verklaring zou komen. ‘Ik kan het bord uitleggen,’ fluisterde hij. ‘Haar kennelijk niet.’ Ik klemde mijn handdoek steviger vast. Vijf minuten naakt en ik wilde nu al de leiding spreken.

Bij de ingang had een symbool van doorgestreepte badkleding gestaan, met echte badpakken en zwembroeken eronder. Tenzij iemand mijn badpak in beslag had genomen, hadden de aanwijzingen niet duidelijker kunnen zijn. We hadden onze badkleding aan haakjes gehangen, handdoeken omgeslagen en waren naar de douches gegaan. Ik had gewacht tot er eentje vrij was, mijn handdoek opgehangen en me gewassen met de kordate efficiëntie van iemand die een bom onschadelijk maakt. Daniel had daarna naar me geglimlacht. Ik had gedacht dat het moeilijkste achter de rug was. Toen kwamen we de uitzondering tegen, die ontspannen op de bovenste bank lag.

‘Had ik het mijne aan mogen houden?’ fluisterde ik terwijl we onze handdoeken neerlegden. ‘Volgens de regel niet,’ zei hij. ‘Nou, volgens die van haar wel.’ Hij perste zijn lippen op elkaar om niet te lachen, waardoor ik zelf in de lach schoot en mijn strenge blik verloor. Ik ging naast hem zitten, me pijnlijk bewust van de warme lucht op huid die tijdens een middagje uit normaal gesproken volledig bedekt bleef. Alle anderen bemoeiden zich met hun eigen zaken. Maar mijn man keek me even liefdevol aan, en opeens wist ik niet meer waar ik mijn handen moest laten.

‘Wat?’ vroeg ik. ‘Niets. Je ziet er meer ontspannen uit.’ ‘Dat is een buitengewoon groot misverstand.’ Hij boog naar me toe, zodat alleen ik hem kon horen. ‘Goed dan. Je ziet er prachtig uit, en behoorlijk achterdochtig.’ Dat was natuurlijk nog erger. We waren al zo lang getrouwd dat naaktheid thuis betekende dat iemand een schone handdoek nodig had, en toch zat ik hier te blozen omdat hij me naast zich had zien zitten. Ik wilde een arm voor mijn lichaam slaan, betrapte mezelf daarop en pakte in plaats daarvan zijn hand. ‘Jij blijft verantwoordelijk voor dat bikiniraadsel.’ ‘Ik vermoedde al dat ik dat thuis ook nog zou horen.’

Daarna probeerden we een minder warme sauna en vervolgens een hetere, met tussendoor steeds een douche. In het begin behandelde ik elke handdoekwissel als een ingewikkelde overdrachtsoperatie. Daniel hield geduldig mijn spullen vast terwijl ik het mezelf onnodig moeilijk maakte. Bij de derde douche stapte ik onder het water zonder eerst alles in mijn hoofd door te nemen. Helaas had ik de temperatuur niet gecontroleerd. Het koude water raakte mijn schouders en met een volkomen onwaardig gilletje draaide ik zijwaarts onder de straal vandaan, waarbij ik bijna recht tegen hem op liep. Hij deed lachend een stap achteruit. ‘Verfrissend?’ ‘Geen folderpraat tegen mij.’ Ik lachte zelf ook, terwijl ik op de tegels stond te druipen en mijn handdoek nog aan het haakje hing, en voor één keer voelde ik geen haast om hem te pakken.

Beneden vond ik het ronde zwembad. Daniel bleef even staan om wat water te drinken, terwijl ik het bad in gleed, me van de rand afzette en languit op mijn rug ging liggen. Zodra mijn oren onder water kwamen, klonk er muziek, verrassend helder. Ik tilde mijn hoofd op. Weg muziek. Ik liet het weer zakken. Daar was het weer. Dat herhaalde ik een paar keer, waarbij ik er waarschijnlijk uitzag alsof ik een ondeugdelijk kussen aan het testen was, voordat ik rustig bleef drijven. Het water droeg me prettig en ik liet mijn armen wijd uitwaaieren. Voor het eerst die middag was ik niet bezig met hoe ik erbij lag.

Toen ik mijn ogen opende, stond Daniel glimlachend aan de rand. Daar was die blik weer, maar deze keer glimlachte ik terug in plaats van te controleren hoeveel het water van me verborg. Ik bewoog mijn handen omlaag en kwam met een plons overeind. ‘Er is muziek onder water.’ ‘Ik vroeg me al af waarom je me in de steek had gelaten.’ ‘Beter vermaak.’ Hij kwam bij me in het water en ik pakte zijn hand om hem wat verder mee te nemen. We probeerden naast elkaar te drijven, maar hij kreeg wel steeds zijn oren onder water, alleen niet de rest van zijn lichaam in een prettige houding. Ik moest zo hard lachen dat ik water binnenkreeg. Romantiek vereiste kennelijk toch nog wat praktische afstemming.

Later vond hij me bij onze handdoeken en vroeg: ‘Vond je het nou echt leuk?’ Ik had nog steeds warm water in één oor en werkelijk geen enkele verklaring voor die bikini. ‘Ja,’ zei ik. ‘Maar ik kies wat we hierna gaan doen.’ Hij gebaarde naar de uitgang; boven wachtte onze badkleding. Ik pakte zijn hand en draaide ons weer om naar het zwembad. ‘Die nog even niet.’ Meteen verscheen er een glimlach op zijn gezicht. ‘Nog een liedje?’ ‘Minstens één. En probeer deze keer te drijven zonder dat het lijkt alsof je een meubel in elkaar zet.’