Nago według błędnych zasad

Kobieta na ławie w saunie miała na sobie bikini, a ja stałam obok męża ubrana jedynie w coraz mniej przekonującą minę pewnej siebie osoby. Spojrzałam na nią, potem na niego. „Daniel. Wyjaśnij mi to”. Zerknął na bikini, jakby liczył, że samo złoży oświadczenie. „Mogę wyjaśnić znak” — szepnął. „Jej najwyraźniej nie potrafię”. Mocniej ścisnęłam ręcznik. Pięć minut nago, a ja już chciałam rozmawiać z kierownictwem.

Przy wejściu widniał przekreślony symbol stroju kąpielowego, a pod nim wisiały prawdziwe stroje. Jaśniej dałoby się to przekazać chyba tylko przez skonfiskowanie mojego. Zostawiliśmy swoje na haczykach, owinęliśmy się ręcznikami i ruszyliśmy pod prysznice. Zaczekałam, aż jeden się zwolni, odwiesiłam ręcznik i umyłam się z pośpieszną sprawnością kogoś, kto rozbraja bombę. Potem Daniel się do mnie uśmiechnął. Myślałam, że najtrudniejsze już za mną. Aż spotkaliśmy wyjątek od reguły, wygodnie rozparty na górnej ławie.

„Mogłam zostać w swoim?” — szepnęłam, kiedy rozkładaliśmy ręczniki. „Regulamin mówi, że nie” — odpowiedział. „Najwyraźniej jej regulamin mówi, że tak”. Zacisnął usta, próbując powstrzymać śmiech, przez co sama się roześmiałam i straciłam surową minę. Usiadłam obok niego, aż nadto świadoma ciepłego powietrza na skórze, która podczas popołudniowych wyjść do miejsc publicznych zwykle pozostawała szczelnie zakryta. Wszyscy inni zajmowali się sobą. Mój mąż jednak obdarzył mnie krótkim, czułym spojrzeniem i nagle zupełnie nie wiedziałam, co zrobić z rękami.

„Co?” — zapytałam. „Nic. Wyglądasz na bardziej odprężoną”. „To wyjątkowo nietrafna ocena sytuacji”. Przysunął się tak blisko, żebym tylko ja mogła go usłyszeć. „Dobrze. Wyglądasz ślicznie i na bardzo podejrzliwą”. To było oczywiście jeszcze gorsze. Byliśmy małżeństwem tak długo, że nagość w domu oznaczała zwykle, że ktoś potrzebuje czystego ręcznika, a tymczasem ja się rumieniłam, bo zauważył mnie siedzącą tuż obok. Zaczęłam zasłaniać się ręką, przyłapałam się na tym i zamiast tego sięgnęłam po jego dłoń. „Nadal odpowiadasz za tę rozbieżność w kwestii bikini”. „Zakładałem, że to się będzie za mną ciągnęło także w domu”.

Potem wypróbowaliśmy chłodniejszą saunę, a następnie gorętszą, pomiędzy nimi biorąc prysznic. Z początku każde zdejmowanie czy zakładanie ręcznika traktowałam jak skomplikowaną operację. Daniel cierpliwie trzymał moje rzeczy, a ja utrudniałam wszystko bardziej, niż było trzeba. Pod trzeci prysznic weszłam już bez układania sobie wcześniej planu. Niestety nie sprawdziłam temperatury. Zimna woda uderzyła mnie w ramiona, a ja odskoczyłam w bok z zupełnie niegodnym piskiem, omal nie wpadając prosto na niego. Cofnął się ze śmiechem. „Orzeźwiająco?” „Nie mów do mnie językiem folderów reklamowych”. Też się śmiałam, kapiąc na płytki, podczas gdy mój ręcznik nadal wisiał na haczyku, i po raz pierwszy sięgnięcie po niego nie wydawało mi się pilne.

Na dole znalazłam okrągły basen. Daniel zatrzymał się, żeby napić się wody, a ja weszłam do środka, odepchnęłam się od brzegu i położyłam na plecach. Gdy tylko zanurzyłam uszy, usłyszałam muzykę, zaskakująco wyraźną. Uniosłam głowę. Ucichła. Opuściłam. Znów była. Powtórzyłam to kilka razy, zapewne wyglądając, jakbym testowała wadliwą poduszkę, aż w końcu spokojnie położyłam się na wodzie. Unosiła mnie wygodnie, a ja pozwoliłam rękom odpłynąć szeroko na boki. Po raz pierwszy tego popołudnia nie układałam ciała z myślą o tym, jak widzą mnie inni.

Kiedy otworzyłam oczy, Daniel stał przy brzegu i się uśmiechał. Znów to spojrzenie, ale tym razem odwzajemniłam uśmiech, zamiast sprawdzać, ile mojego ciała zakrywa woda. Zagarnęłam dłońmi wodę w dół i z pluskiem wróciłam do pionu. „Pod wodą gra muzyka”. „Właśnie się zastanawiałem, dlaczego mnie porzuciłaś”. „Lepsza rozrywka”. Dołączył do mnie, a ja wzięłam go za rękę i poprowadziłam dalej od brzegu. Próbowaliśmy leżeć na wodzie obok siebie, ale choć zanurzał uszy, za nic nie mógł wygodnie ułożyć reszty ciała. Śmiałam się tak mocno, że nałykałam się wody. Najwyraźniej romantyczne chwile też wymagały odrobiny praktycznej koordynacji.

Później znalazł mnie przy naszych ręcznikach i zapytał: „Naprawdę ci się podobało?”. W jednym uchu wciąż miałam ciepłą wodę i nadal nie znałam żadnego wyjaśnienia zagadki bikini. „Tak” — powiedziałam. „Ale teraz ja wybieram, co robimy dalej”. Wyciągnął rękę w stronę wyjścia, za którym na górze czekały nasze stroje kąpielowe. Złapałam go za dłoń i zawróciłam nas w stronę basenu. „Jeszcze nie po nie”. Natychmiast się uśmiechnął. „Jeszcze jeden utwór?” „Co najmniej jeden. I tym razem spróbuj leżeć na wodzie tak, żeby nie wyglądało, że składasz meble”.