Pierwszy rząd na mojej pierwszej plaży nudystów

Położyliśmy ręczniki bezpośrednio przed plażą pełną nago obcych ludzi, a potem usiedliśmy wciąż ubrani, jakbyśmy czekali na pozwolenie. To była nasza pierwsza wizyta na plaży nudystów, a nasz genialny plan zakładał znalezienie jakiegoś dyskretnego miejsca. Zamiast tego mężczyzna obok mnie cicho sprawdzał, czy chcę się przesunąć, podczas gdy udawałam, że jestem zafascynowana wodą. W teorii potrafiłam znieść publiczną nagość, pod warunkiem że nikt nie oczekiwał od mnie praktycznej demonstracji.

Przedtem już chodziliśmy wokół, szukając luku z dala od wszystkich, oboje starając się nie wyglądać na tak nerwowych, jak się czuliśmy. Miejsce w pobliżu wody wydawało się idealne, dopóki nie usiedliśmy i nie zauważyliśmy wszystkich zajętych ręczników za nami. Wybraliśmy pierwszy rząd, tylko że staliśmy twarzą w złą stronę, żeby cieszyć się widowiskiem. Złapał mój wzrok i uśmiechnął się z taką samą wymuszoną pewnością siebie, jaką ja starałam się okazywać, co pomogło więcej niż kolejne poszukiwania wyimaginowanej prywatności.

Minęło około pół godziny, zanim któryś z nas cokolwiek zdjął. Wreszcie zdjęłam górną część stroju, on stopniowo pozbył się ubrań, a po kolejnej niepotrzebnej poprawce ręcznika zsunęłam dół. Nikt nie przerwał swojego popołudnia, aby skomentować to ogromne osiągnięcie administracyjne. Uśmiechnął się do mnie ciepło i delikatnie, zamiast robić z tego fetę, i uśmiechnęłam się z powrotem, nie spoglądając od razu w piasek.

Rozciągnęliśmy się na słońcu na jakiś czas, pozwalając, by nowa, niepokojąca sytuacja stała się dość zwyczajnym popołudniem. Kiedy postanowiliśmy się kąpać, zabrałam swoje majtki bikini do wody i założyłam je jako środka ostrożności przed meduzami. Wiedziałam, że nie są niezawodną osłoną, ale w tej chwili kawałek tkaniny wydawał się sensownym oddziałem ratunkowym. Spojrzał na moje przygotowania, potem na mnie, i uprzejmie nie ukrywał swojej rozbawienia.

Wszedłem do wody obok niego i obróciłam się, aby wyjaśnić moją niezwykle wybiórczą politykę bezpieczeństwa, właśnie gdy mała fala uderzyła w nas. On popłynął stylem dowolnym, a ja uniosłam obie ręce i złamałam bryzgi prosto w twarz. Moje wyjaśnienie skończyło się sapnięciem, po czym oboje się roześmialiśmy, gdy w końcu popłynęłam za nim. Poruszanie się w wodzie wydawało się łatwiejsze niż siedzenie na ręczniku, a jego uśmiech, gdy dogoniłam go, sprawił, że zapomniałam sprawdzić, kto może patrzeć.

Po nieco pływaniu zdjęłam majtki w płytkiej wodzie i niosłam je, udając się na długi spacer wzdłuż plaży. W jakimś momencie między naszymi ręcznikami a końcem naszego spaceru przestałam ćwiczyć, co zrobić z rękami. Szliśmy obok wody, rozmawiając normalnie, i cieszyłam się, że łapię jego wzrok zamiast szukać w jego twarzy znaków, że to błąd. Strój zwisający z mojej ręki stał się bagażem, a nie pocieszeniem.

Z powrotem na naszym miejscu mężczyzna z pobliskiego namiotu podszedł, zapytał, czy to nasza pierwsza wizyta, i powitał nas na plaży. Przyznałam, że tak, i zapytałam, czy nasze przedłużone otwieranie zdradziło nas. Roześmiał się i powiedział, że wyglądamy na doskonale oswojonych, jakbyśmy przychodzili tu od wieków. Było to nieoczekiwanie miłe do usłyszenia; przez cały ran czułam się widoczna, a tu ktoś traktował nas tak, jakbyśmy już należeli.

Pakowanie było pierwszą częścią dnia, którą szczerze chciałam odłożyć. Mój towarzysz ubrał się przy naszych ręcznikach, ale ja niosłam strój i pozostałam naga, dopóki nie dotarliśmy do znaku plaży, gdzie w końcu się ubrałam. Wcześniej potrzebowałam pół godziny, żeby cokolwiek zdjąć; teraz targowałam się z ostatnimi krokami przed założeniem go z powrotem. Wyszłam, chcąc kolejnej wizyty i żałując, że nie spróbowałam tego wcześniej, najlepiej zanim stałam się tak biegła w nerwowym siedzeniu na ręczniku.