Front Row at My First Nude Beach

We legden onze handdoeken direct voor een strand vol naakte vreemden, en zaten er volledig aangekleed bij alsof we op toestemming wachtten. Het was ons eerste bezoek aan een naaktstrand, en ons briljante plan was om ergens discreets te gaan zitten. In plaats daarvan keek de man naast me rustig na of ik wilde verhuizen, terwijl ik deed alsof ik gefascineerd was door het water. Blijkbaar kon ik openbare naaktheid in theorie aan, zolang niemand de praktische demonstratie van mij verwachtte.

We waren al op zoek gegaan naar een plekje weg van iedereen, terwijl we allebei probeerden niet zo nerveus over te komen als we ons voelden. De plek bij het water leek ideaal tot we gingen zitten en alle bezette handdoeken achter ons opmerkten. We hadden de voorste rij gekozen, alleen keken we de verkeerde kant op om van de show te genieten. Hij keek me aan en glimlachte met precies dezelfde gespannen zelfverzekerdheid die ik probeerde te tonen, wat meer hielp dan nog een zoektocht naar imaginaire privacy.

Het duurde ongeveer een half uur voordat een van ons iets uittrok. Ik deed eindelijk mijn top uit, hij trok geleidelijk zijn kleren uit, en na nog een onnodige aanpassing van mijn handdoek gleed ik uit mijn onderstuk. Niemand onderbrak zijn eigen middag om deze enorme administratieve prestatie te erkennen. Hij gaf me een kleine, warme glimlach in plaats van een ophef te maken, en ik betrapte mezelf erop dat ik terugglimlachte zonder meteen naar het zand te kijken.

We strekten ons in de zon uit en lieten de alarmerende nieuwe situatie een vrij gewone middag worden. Toen we besloten te zwemmen, nam ik mijn bikini-onderstuk mee naar het water en trok ik het als voorzorgsmaatregel tegen kwallen aan. Ik wist dat het geen betrouwbaar schild was, maar op dat moment voelde een lapje stof als een verstandige spoedeisende hulp. Hij keek naar mijn voorbereidingen, dan naar mij, en verbergde zijn amusement beleefd niet.

Ik liep naast hem in het water en draaide me om om mijn extreem selectieve veiligheidsbeleid uit te leggen, net toen een kleine golf tegen ons brak. Hij ging een zwemslag maken terwijl ik beide handen optilde en de spuit recht in mijn gezicht kreeg. Mijn uitleg eindigde in een gespuug, gevolgd door ons beide lachen terwijl ik uiteindelijk achter hem aan duwde. Door het water bewegen voelde makkelijker dan op de handdoek zitten, en zijn glimlach toen ik naast hem kwam deed me vergeten te controleren of iemand naar ons keek.

Na een tijdje zwemmen deed ik het onderstuk uit in het ondiepe en droeg het met me mee terwijl we een lange wandeling over het strand maakten. Ergens tussen onze handdoeken en het uiteinde van onze wandeling stopte ik met het oefenen van wat ik met mijn handen moest doen. We liepen langs het water en praatten normaal, en ik genoot ervan zijn ogen te ontmoeten in plaats van in zijn gezicht te zoeken naar tekenen dat dit een vergissing was. De badkleding die aan mijn hand baalde, was bagage geworden in plaats van geruststelling.

Terug op onze plek kwam een man van dichtbij naar ons toe, vroeg of het ons eerste bezoek was en heette ons welkom op het strand. Ik gaf toe dat het was en vroeg of onze verlaten openingsceremonie ons had verraden. Hij lachte en zei dat we er perfect gevestigd uitzagen, alsof we al eeuwenlang kwamen. Dat was onverwacht fijn om te horen; ik had de ochtend het gevoel gehad op te vallen, en hier was iemand die ons behandelde alsof we er al thuishoorden.

Inpakken was het eerste deel van de dag dat ik echt wilde uitstellen. Mijn metgezel trok zijn kleren aan bij onze handdoeken, maar ik droeg mijn badkleding bij me en bleef naakt tot we bij het strandbord waren, waar ik me eindelijk aankleedde. Earlier had ik een half uur nodig gehad om iets uit te doen; nu onderhandelde ik over de laatste stappen voordat ik het weer aantrok. Ik vertrok met de wens voor een nieuw bezoek en het spijt dat ik dit niet eerder had geprobeerd, bij voorkeur voordat ik zo bedreven was geworden in zenuwachtig op een handdoek zitten.