Nago śladami babci

— Twoja babcia obejmowała przyjaciółkę jednym ramieniem, a nie trzymała ją obiema rękami — zawołał Luka zza telefonu. Niewiele mi to pomogło, bo byłam naga, Petra wciąż trzymała mnie za ramiona, a ja właśnie odkryłam, że swoboda na plaży naturystycznej wcale nie przygotowała mnie na taką bliskość z nią. Poznałyśmy się tego ranka. Teraz nie bardzo wiedziałam, jak ją puścić, żeby nie zrobiło się niezręcznie.

Petra zerknęła na moje dłonie, którymi mocno ściskałam jej ramiona. — Czekamy na instrukcje? — zapytała. Puściłam ją tak gwałtownie, że się roześmiała. Za nami telefon wciąż robił zdjęcia. Przez cały ranek chodziłam między naszym kocem piknikowym a morzem i nawet nie myślałam o ubraniu. Nagle zapragnęłam mieć kieszenie. Niekoniecznie spodnie. Po prostu jakieś rozsądne miejsce na ręce.

Miałyśmy odtworzyć fotografię zrobioną w tej zatoczce prawie pięćdziesiąt lat wcześniej. Luka przyniósł ją w kopercie: sześcioro nagich dorosłych nad wodą, w tym moja babcia Eva i jego babcia, wszyscy roześmiani, obejmujący się nawzajem. Za nimi stała ta sama pęknięta skała. Petra, przyjaciółka Luki i najwyraźniej kobieta, która nie potrafiła przepuścić żadnemu niedorzecznemu pomysłowi, zajrzała mi przez ramię i powiedziała: — Skałę mamy, plażę mamy. Nie wypada tego nie zrobić.

Było nas tylko troje, więc wierność historyczna już na wstępie pozostawiała wiele do życzenia. Petra wyznaczyła siebie na zastępstwo za jedną z brakujących osób, a Luka oparł telefon o torbę plażową. Na pierwszym zdjęciu wyszedł w kucki. Na drugim pytałam, czy samowyzwalacz jest włączony. Przy trzeciej próbie ruszyliśmy razem od koca i pospieszyliśmy na miejsca. Petra poszła w lewo, ja w prawo, po czym obie zmieniłyśmy kierunek w najgorszym możliwym momencie. Złapała mnie za ramiona, zanim zderzyłyśmy się głowami, ja chwyciłam ją za ręce, a Luka dopadł do nas z okrzykiem: — Zostańcie tak! Najwyraźniej właśnie takie o mało co zderzenie dawało naturalny efekt, na którym mu zależało.

Kiedy telefon wreszcie przestał robić zdjęcia, Petra poluzowała uścisk, ale nie odsunęła się od razu. — Wszystko dobrze? — zapytała tak cicho, żebym tylko ja słyszała. Skinęłam głową. Na tym powinno się skończyć, ale ona się uśmiechnęła, a ja zostałam na miejscu jeszcze przez sekundę. Czułam wiatr na plecach i ciepło jej dłoni na ramionach. Wtedy Luka oznajmił, że stworzyliśmy albo rodzinną pamiątkę, albo materiał dowodowy, a ja zgięłam się wpół ze śmiechu.

Usiedliśmy na ręcznikach i przeglądaliśmy zdjęcia, a stara odbitka znów spoczywała bezpiecznie w kopercie. Większość ujęć była okropna. Na jednym Luka wyglądał, jakby kłócił się z morzem. Na najlepszym szczerzył zęby do aparatu, podczas gdy Petra i ja patrzyłyśmy na siebie, wyraźnie zapominając o całym celu tego popołudnia. — To — powiedział. — Eva będzie zachwycona. Wyciągnęłam rękę po telefon. — Eva może dostać to, na którym patrzę przed siebie. Petra oparła się o moje ramię, żeby lepiej widzieć. — Jest takie, na którym patrzysz przed siebie?

Podczas pikniku usiadła obok mnie, a między nami stał talerz pomidorów. Rozmawiałyśmy swobodnie, dopóki nie przyłapałam jej na tym, że mi się przygląda, i nie zgubiłam wątku. Podniosłam kubek, odkryłam, że jest pusty, i z powrotem go odstawiłam. Petra uprzejmie obserwowała ten popis. — O czymś zapomniałaś? — zapytała. — Najwyraźniej o reszcie tego zdania. Roześmiała się, a potem przyznała: — I tak nie słuchałam zbyt uważnie. Tym razem nie odwróciłam wzroku, zamiast szukać sobie jakiegoś pożytecznego zajęcia.

Później zeszłyśmy nad wodę opłukać stopy z piasku. Bez aparatu i Luki wydającego polecenia czułam się przy niej, o dziwo, jeszcze bardziej zdenerwowana. Nasze dłonie musnęły się raz, potem drugi. Za trzecim razem ujęłam jej dłoń. Petra spojrzała na nasze ręce i ścisnęła moją, a potem tak właśnie weszłyśmy na płyciznę. Kiedy niewielka fala chlusnęła wyżej, niż się spodziewałam, aż podskoczyłam, a ona się roześmiała. — Pełna godność — powiedziała. — Tylko nie mów mojej babci.

Zanim zaczęliśmy się pakować, Luka zaproponował jeszcze jedną próbę odtworzenia fotografii. Poprosiłam Petrę, żeby stanęła obok mnie, i objęłam ją w talii, tym razem z pełną premedytacją. Przytuliła się do mnie, a Luka przyjrzał się starej odbitce. — Ściśle rzecz biorąc, powinno być między wami więcej miejsca — powiedział. Petra spojrzała na mnie z uniesioną brwią. Nie przesunęłam ręki ani o centymetr. — I tak już zawiedliśmy historię — powiedziałam mu. — Rób zdjęcie.