Naakt in oma’s voetsporen

‘Je oma had een arm om een vriendin heen, niet allebei haar handen op haar,’ riep Luka vanachter de telefoon. Daar had ik weinig aan, want ik was naakt, Petra hield nog steeds mijn schouders vast en ik had net ontdekt dat je op je gemak voelen op een naturistenstrand nog niet betekent dat je erop voorbereid bent om zó dicht bij haar te staan. We hadden elkaar die ochtend ontmoet. Nu wist ik nauwelijks meer hoe ik haar kon loslaten zonder dat het ongemakkelijk werd.

Petra keek naar mijn handen, die stevig om haar armen geklemd zaten. ‘Wachten we op instructies?’ vroeg ze. Ik liet haar zo snel los dat ze moest lachen. Achter ons bleef de telefoon foto’s maken. Ik had de hele ochtend tussen ons picknickkleed en de zee heen en weer gelopen zonder ook maar aan kleren te denken. Ineens wilde ik zakken. Niet per se een broek. Gewoon een logische plek om mijn handen te laten.

Het was de bedoeling dat we een foto zouden namaken die bijna vijftig jaar eerder in deze baai was genomen. Luka had hem in een envelop meegenomen: zes naakte volwassenen aan het water, onder wie mijn oma Eva en zijn oma, allemaal lachend en met hun armen om elkaar heen. Achter hen stond dezelfde gespleten rots. Petra, een vriendin van Luka en blijkbaar een vrouw die geen belachelijk idee kon laten liggen, had over mijn schouder meegekeken en gezegd: ‘We hebben de rots, we hebben het strand. Het zou haast onbeleefd zijn om het niet te doen.’

We waren maar met z’n drieën, dus van historische nauwkeurigheid was toch al weinig sprake. Petra benoemde zichzelf tot vervanger van een van de ontbrekende vrienden, terwijl Luka zijn telefoon tegen een strandtas zette. Bij onze eerste poging stond hij gehurkt op de foto. Bij de tweede vroeg ik net of de zelfontspanner wel aanstond. Voor de derde vertrokken we tegelijk vanaf het kleed en haastten we ons naar onze plek. Petra ging naar links, ik naar rechts en we weken allebei op precies het verkeerde moment uit. Ze greep mijn schouders voordat we met onze hoofden tegen elkaar botsten, ik pakte haar armen vast en Luka kwam naast ons staan en riep: ‘Blijf zo staan!’ Blijkbaar was een bijna-botsing precies de spontane uitstraling die hij zocht.

Toen de telefoon eindelijk stopte, verslapte Petra haar greep, maar ze stapte niet meteen achteruit. ‘Alles goed?’ vroeg ze, zacht genoeg dat alleen ik het kon horen. Ik knikte. Daar had het bij moeten blijven, maar ze glimlachte en ik bleef nog een seconde staan. Ik voelde het briesje over mijn rug en de warmte van haar handen op mijn schouders. Toen kondigde Luka aan dat we óf een aandenken voor de familie óf bewijsmateriaal hadden gemaakt, en ik boog dubbel van het lachen.

Zittend op onze handdoeken bekeken we de foto’s, met de oude afdruk weer veilig in zijn envelop. De meeste waren afschuwelijk. Op één leek Luka ruzie te maken met de zee. Op de beste grijnsde hij naar de camera terwijl Petra en ik elkaar aankeken, zichtbaar afgeleid van het hele doel van die middag. ‘Die,’ zei hij. ‘Eva zal hem geweldig vinden.’ Ik stak mijn hand uit naar de telefoon. ‘Eva mag die hebben waarop ik recht vooruit kijk.’ Petra leunde tegen mijn schouder om mee te kijken. ‘Is er dan eentje waarop je recht vooruit kijkt?’

Tijdens de picknick zat ze naast me, met een bord tomaten tussen ons in. We praatten moeiteloos, tot ik merkte dat ze naar me keek en de draad van mijn verhaal kwijtraakte. Ik tilde mijn beker op, ontdekte dat hij leeg was en zette hem weer neer. Petra sloeg dit optreden beleefd gade. ‘Iets vergeten?’ vroeg ze. ‘Blijkbaar de rest van die zin.’ Ze lachte en gaf toen toe: ‘Ik luisterde toch al niet zo goed.’ Dit keer hield ik haar blik vast in plaats van iets nuttigs te zoeken om te doen.

Later liepen we naar het water om het zand van onze voeten te spoelen. Zonder de camera of Luka die aanwijzingen gaf, voelde ik me naast haar vreemd genoeg nog nerveuzer. Onze handen raakten elkaar even, en toen nog een keer. De derde keer pakte ik de hare. Petra keek naar onze handen en kneep in de mijne, en zo liepen we verder het ondiepe water in. Toen een golfje hoger opspatte dan verwacht, kromp ik ineen en moest ze lachen. ‘Heel waardig,’ zei ze. ‘Niet tegen mijn oma zeggen, alsjeblieft.’

Voordat we inpakten, bood Luka aan om de foto nog één keer te proberen. Ik vroeg Petra naast me te komen staan en sloeg mijn arm om haar middel, dit keer heel bewust. Ze nestelde zich tegen me aan terwijl Luka de oude afdruk bekeek. ‘Eigenlijk hoort er wat meer ruimte tussen jullie te zitten,’ zei hij. Petra trok een wenkbrauw naar me op. Ik hield mijn arm precies waar hij was. ‘We hebben de geschiedenis toch al teleurgesteld,’ zei ik tegen hem. ‘Maak die foto maar.’