Naakt, blootsvoets en beschuldigd van valsspelen

‘Stella, ben je altijd zo fanatiek als je naakt bent?’ vroeg Hana, terwijl ze achteruit voor me uit liep met een blik die een onschuldige vraag een stuk minder onschuldig liet klinken. Tot dan toe had ik er nauwelijks bij stilgestaan dat ik niets aanhad. Nu probeerde ik te bedenken waar ik mijn handen moest laten. In mijn zij zag er strijdlustig uit. Voor mijn lichaam gevouwen zag er defensief uit. Blijkbaar had ik zakken nodig om ermee om te kunnen gaan dat een vrouw naar me glimlachte.

Het had een rustige ochtendwandeling langs de kust buiten Auckland moeten worden: zes volwassenen, naar een landtong en dan terug voor het ontbijt. Hana had me uitgenodigd nadat we elkaar eerder die week op het naaktstrand hadden ontmoet. Ze had zichzelf omschreven als een uitstekende gids. Wat ze er niet bij had verteld, was dat gidsen bij haar inhield dat ze me van valsspelen beschuldigde omdat ik wist welke vogels er voorbij een zwarte rots nestelden. ‘Je hebt het informatiebord gelezen,’ zei ze. ‘Zoals jij het zegt, klinkt het strafbaar,’ antwoordde ik. Haar glimlach werd breder. Ik maakte me niet langer druk om mijn handen, maar om hoe graag ik wilde dat ze naar me bleef kijken.

Een van de mannen stelde voor dat degene die als eerste bij de volgende rots was, de volgende vraag mocht stellen. Hana keek naar de rots en toen naar mij. ‘Zullen we?’ vroeg ze, terwijl ze haar gewicht al verplaatste. ‘Tellen we af?’ vroeg ik. ‘Waarschijnlijk.’ Toen rende ze weg. Ik bleef één verontwaardigde seconde staan voordat ik achter haar aan ging, terwijl de andere vier ons iets nariepen over regels die we geen van beiden hadden vastgesteld.

Het natte zand was stevig onder mijn voeten en door de koude lucht voelde het rennen heerlijk roekeloos. Ik liep op haar in toen er een ondiepe golf over ons pad spoelde. Hana sprong eroverheen. Ik probeerde schuin achter haar langs te steken, zette mijn voet in het water en gleed opzij, net toen zij zich omdraaide om naar me te kijken. Mijn handen vonden haar schouders; zij greep mijn onderarmen vast. Samen zetten we nog drie belachelijke schuifelpasjes voordat we op onze knieën in het schuim belandden. Even staarden we elkaar alleen maar aan, te verbaasd om zelfs maar te lachen.

Toen streek Hana haar natte haar uit haar gezicht. ‘Dat was overduidelijk een overtreding.’ Ik probeerde antwoord te geven, maar ik moest te hard lachen. Achter ons hadden onze wandelgenoten de grootste lol, zonder ook maar aanstalten te maken om te helpen. Er spoelde weer een golf om onze knieën. Hana hield mijn pols nog steeds vast en ineens merkte ik hoe dicht we bij elkaar waren: haar schouder tegen de mijne, allebei naakt, mijn ademhaling nog steeds gejaagd. ‘Je vertrok te vroeg,’ wist ik uit te brengen. ‘En jij haalde de zee erbij,’ zei ze. ‘Beetje overdreven.’

We stonden op voordat de volgende golf kwam, dit keer een stuk voorzichtiger. Hana vroeg of ik me pijn had gedaan. ‘Alleen mijn waardigheid heeft een deuk opgelopen.’ ‘O, die was je bij de start al kwijt.’ Ze kneep even in mijn arm voordat ze me losliet, en ik merkte dat ik wilde dat ze wat langer had gecontroleerd of ik gewond was. We liepen verder, al zat een rustige wandeling er inmiddels echt niet meer in. We daagden elkaar uit om vogelgeluiden te herkennen, sporen in het zand te benoemen en als eerste bij een stuk drijfhout te zijn. Die laatste verloor ik doordat Hana me halverwege aan het lachen maakte. Ze hield vol dat dat een volkomen geoorloofde tactiek was.

Op de landtong gingen we op handdoeken zitten en deelden we koffie uit twee thermosflessen. Hana kwam naast me zitten en onze schouders raakten elkaar af en toe als we naar de bekers reikten. ‘Je liep op me in,’ gaf ze zachtjes toe. ‘Vóór je ambitieuze landing.’ Ik ging rechter zitten, belachelijk blij met die erkenning, en merkte toen dat ze het zag. ‘Wat?’ vroeg ik. ‘Niets. Je ziet er heel tevreden uit met jezelf.’ Ik had mijn knieën kunnen optrekken en me achter mijn beker kunnen verschuilen. In plaats daarvan strekte ik mijn benen naast de hare uit. ‘Ik wil graag dat dat in de officiële uitslag wordt opgenomen.’

Op de terugweg kwam Hana naast me lopen, zonder dat een van ons erom had gevraagd. Er waren inmiddels nog een paar volwassenen op het strand aangekomen, maar ik was me veel meer bewust van haar nabijheid dan van het feit dat anderen me konden zien. Bij de zwarte rots tikte ze met haar hand tegen de mijne. ‘Revanche?’ Ik keek naar het gladde zand voor ons en pakte toen haar hand stevig vast. ‘Op wandeltempo. Ik heb al gezien wat er gebeurt als jij je omdraait.’ Ze lachte en bleef naast me. Voor iemand die zogenaamd koste wat kost wilde winnen, deed ze geen enkele poging om voorop te komen.