Aisha: Wybrałam się z Haną na spokojny spacer nago w okolicach Auckland, ale wystarczył jeden wyścig boso, żebyśmy wylądowały razem w morskiej pianie i zaczęły się spierać o to, która z nas zaczęła.
— Aisha, zawsze tak ci zależy na wygranej, kiedy jesteś naga? — zapytała Hana, idąc przede mną tyłem z miną, przez którą niewinne pytanie brzmiało zdecydowanie mniej niewinnie. Do tej chwili prawie nie myślałam o tym, że nie mam na sobie ubrania. Teraz zastanawiałam się, co zrobić z rękami. Oparte na biodrach wyglądały zaczepnie. Skrzyżowane na piersi sugerowały, że się bronię. Najwyraźniej potrzebowałam kieszeni, żeby poradzić sobie z uśmiechającą się do mnie kobietą.
To miał być spokojny spacer o świcie wzdłuż wybrzeża pod Auckland: sześcioro dorosłych, dojście do cypla, a potem powrót na śniadanie. Hana zaprosiła mnie po tym, jak poznałyśmy się na plaży naturystycznej na początku tygodnia. Przedstawiła się jako świetna przewodniczka. Nie wspomniała tylko, że w jej rozumieniu oprowadzanie polegało na oskarżaniu mnie o oszukiwanie, bo wiedziałam, jakie ptaki gniazdują za czarną skałą. — Przeczytałaś tablicę informacyjną — powiedziała. — Mówisz tak, jakby to było nielegalne — odparłam. Uśmiechnęła się szerzej. Przestałam martwić się rękami, a zaczęłam tym, jak bardzo chciałam, żeby nadal na mnie patrzyła.
Jeden z mężczyzn zaproponował, że osoba, która pierwsza dotrze do następnej skały, będzie mogła zadać kolejne pytanie. Hana zerknęła w jej stronę, a potem na mnie. — Ścigamy się? — zapytała, już przenosząc ciężar ciała do startu. — Będzie odliczanie? — spytałam. — Pewnie. Po czym pobiegła. Przez sekundę stałam oburzona, zanim ruszyłam za nią w pogoń, a pozostała czwórka wołała za nami coś o zasadach, których żadna z nas nie zadała sobie trudu ustalić.
Mokry piasek był twardy pod stopami, a chłodne powietrze sprawiało, że bieganie dawało cudowne poczucie beztroski. Właśnie ją doganiałam, kiedy płytka fala rozlała się nam pod nogami. Hana ją przeskoczyła. Spróbowałam przemknąć tuż za nią, postawiłam stopę w spienionej wodzie i zarzuciło mną na bok akurat wtedy, gdy odwróciła się, żeby sprawdzić, gdzie jestem. Chwyciłam ją za ramiona, a ona zacisnęła dłonie na moich przedramionach. Zdołałyśmy zrobić razem trzy niedorzeczne, szurające kroki, zanim wylądowałyśmy na kolanach w pianie. Przez chwilę tylko na siebie patrzyłyśmy, zbyt zaskoczone, żeby choćby się roześmiać.
Wtedy Hana odgarnęła mokre włosy z twarzy. — To był ewidentny faul. Chciałam odpowiedzieć, ale za bardzo się śmiałam. Za nami nasi towarzysze bawili się w najlepsze, nie próbując nawet nam pomóc. Kolejna fala opłynęła nasze kolana. Hana wciąż trzymała mnie za nadgarstek i nagle dotarło do mnie, jak blisko siebie jesteśmy: jej ramię przy moim, obie nagie, a ja nadal oddychająca szybko po biegu. — Wystartowałaś za wcześnie — zdołałam powiedzieć. — A ty wciągnęłaś w to morze — odparła. — Chyba lekka przesada.
Wstałyśmy przed następną falą, tym razem dość ostrożnie. Hana zapytała, czy nic mi się nie stało. — Ucierpiała tylko moja godność. — Och, ją straciłaś już na starcie. Ścisnęła mnie za ramię, zanim mnie puściła, a ja przyłapałam się na tym, że żałuję, iż sprawdzanie, czy nic mi nie jest, nie potrwało dłużej. Ruszyliśmy dalej, choć na spokój nie było już co liczyć. Rywalizowałyśmy w rozpoznawaniu ptasich głosów, tropów na piasku i w tym, która pierwsza dotrze do wyrzuconego przez morze kawałka drewna. Ten ostatni wyścig przegrałam, bo Hana rozśmieszyła mnie w połowie drogi. Upierała się, że to dozwolona taktyka.
Na cyplu usiedliśmy na ręcznikach i podawaliśmy sobie kawę z dwóch termosów. Hana usadowiła się obok mnie, a nasze ramiona co jakiś czas się stykały, gdy sięgałyśmy po kubki. — Doganiałaś mnie — przyznała cicho. — Przed tym twoim ambitnym lądowaniem. Wyprostowałam się, niedorzecznie zadowolona, po czym zauważyłam, że nie umknęło to jej uwadze. — Co? — zapytałam. — Nic. Wyglądasz na bardzo z siebie zadowoloną. Mogłam podciągnąć kolana pod brodę i schować się za kubkiem. Zamiast tego wyciągnęłam nogi obok jej nóg. — Chciałabym, żeby znalazło się to w oficjalnych wynikach.
W drodze powrotnej Hana zrównała ze mną krok, choć żadna z nas tego nie proponowała. Na plaży pojawiło się jeszcze kilkoro dorosłych, ale o wiele bardziej czułam jej bliskość niż to, że ktoś inny mnie widzi. Przy czarnej skale trąciła moją dłoń swoją. — Rewanż? Spojrzałam na gładki piasek przed nami, a potem pewnie ujęłam ją za rękę. — Spacerowym tempem. Już widziałam, co się dzieje, kiedy się odwracasz. Roześmiała się i została przy mnie. Jak na kogoś, komu podobno tak bardzo zależało na zwycięstwie, wcale nie próbowała mnie wyprzedzić.
To miał być spokojny spacer o świcie wzdłuż wybrzeża pod Auckland: sześcioro dorosłych, dojście do cypla, a potem powrót na śniadanie. Hana zaprosiła mnie po tym, jak poznałyśmy się na plaży naturystycznej na początku tygodnia. Przedstawiła się jako świetna przewodniczka. Nie wspomniała tylko, że w jej rozumieniu oprowadzanie polegało na oskarżaniu mnie o oszukiwanie, bo wiedziałam, jakie ptaki gniazdują za czarną skałą. — Przeczytałaś tablicę informacyjną — powiedziała. — Mówisz tak, jakby to było nielegalne — odparłam. Uśmiechnęła się szerzej. Przestałam martwić się rękami, a zaczęłam tym, jak bardzo chciałam, żeby nadal na mnie patrzyła.
Jeden z mężczyzn zaproponował, że osoba, która pierwsza dotrze do następnej skały, będzie mogła zadać kolejne pytanie. Hana zerknęła w jej stronę, a potem na mnie. — Ścigamy się? — zapytała, już przenosząc ciężar ciała do startu. — Będzie odliczanie? — spytałam. — Pewnie. Po czym pobiegła. Przez sekundę stałam oburzona, zanim ruszyłam za nią w pogoń, a pozostała czwórka wołała za nami coś o zasadach, których żadna z nas nie zadała sobie trudu ustalić.
Mokry piasek był twardy pod stopami, a chłodne powietrze sprawiało, że bieganie dawało cudowne poczucie beztroski. Właśnie ją doganiałam, kiedy płytka fala rozlała się nam pod nogami. Hana ją przeskoczyła. Spróbowałam przemknąć tuż za nią, postawiłam stopę w spienionej wodzie i zarzuciło mną na bok akurat wtedy, gdy odwróciła się, żeby sprawdzić, gdzie jestem. Chwyciłam ją za ramiona, a ona zacisnęła dłonie na moich przedramionach. Zdołałyśmy zrobić razem trzy niedorzeczne, szurające kroki, zanim wylądowałyśmy na kolanach w pianie. Przez chwilę tylko na siebie patrzyłyśmy, zbyt zaskoczone, żeby choćby się roześmiać.
Wtedy Hana odgarnęła mokre włosy z twarzy. — To był ewidentny faul. Chciałam odpowiedzieć, ale za bardzo się śmiałam. Za nami nasi towarzysze bawili się w najlepsze, nie próbując nawet nam pomóc. Kolejna fala opłynęła nasze kolana. Hana wciąż trzymała mnie za nadgarstek i nagle dotarło do mnie, jak blisko siebie jesteśmy: jej ramię przy moim, obie nagie, a ja nadal oddychająca szybko po biegu. — Wystartowałaś za wcześnie — zdołałam powiedzieć. — A ty wciągnęłaś w to morze — odparła. — Chyba lekka przesada.
Wstałyśmy przed następną falą, tym razem dość ostrożnie. Hana zapytała, czy nic mi się nie stało. — Ucierpiała tylko moja godność. — Och, ją straciłaś już na starcie. Ścisnęła mnie za ramię, zanim mnie puściła, a ja przyłapałam się na tym, że żałuję, iż sprawdzanie, czy nic mi nie jest, nie potrwało dłużej. Ruszyliśmy dalej, choć na spokój nie było już co liczyć. Rywalizowałyśmy w rozpoznawaniu ptasich głosów, tropów na piasku i w tym, która pierwsza dotrze do wyrzuconego przez morze kawałka drewna. Ten ostatni wyścig przegrałam, bo Hana rozśmieszyła mnie w połowie drogi. Upierała się, że to dozwolona taktyka.
Na cyplu usiedliśmy na ręcznikach i podawaliśmy sobie kawę z dwóch termosów. Hana usadowiła się obok mnie, a nasze ramiona co jakiś czas się stykały, gdy sięgałyśmy po kubki. — Doganiałaś mnie — przyznała cicho. — Przed tym twoim ambitnym lądowaniem. Wyprostowałam się, niedorzecznie zadowolona, po czym zauważyłam, że nie umknęło to jej uwadze. — Co? — zapytałam. — Nic. Wyglądasz na bardzo z siebie zadowoloną. Mogłam podciągnąć kolana pod brodę i schować się za kubkiem. Zamiast tego wyciągnęłam nogi obok jej nóg. — Chciałabym, żeby znalazło się to w oficjalnych wynikach.
W drodze powrotnej Hana zrównała ze mną krok, choć żadna z nas tego nie proponowała. Na plaży pojawiło się jeszcze kilkoro dorosłych, ale o wiele bardziej czułam jej bliskość niż to, że ktoś inny mnie widzi. Przy czarnej skale trąciła moją dłoń swoją. — Rewanż? Spojrzałam na gładki piasek przed nami, a potem pewnie ujęłam ją za rękę. — Spacerowym tempem. Już widziałam, co się dzieje, kiedy się odwracasz. Roześmiała się i została przy mnie. Jak na kogoś, komu podobno tak bardzo zależało na zwycięstwie, wcale nie próbowała mnie wyprzedzić.
Obejrzyj podgląd wideo RudeFly
Przeczytałeś część historii. Teraz zobacz, czym naprawdę jest RudeFly.
▶ OBEJRZYJ DARMOWY PODGLĄD
Rejestracja nie jest wymagana
Chcesz czytać dalej?
Utwórz darmowe konto →
