Naga na jego torze pływackim

Kiedy się wynurzyłam, twarz nieznajomego była tak blisko, że zdążyłam nawet wydąć usta, zanim mózg zorientował się w sytuacji. Nie do pocałunku — próbowałam zdmuchnąć słoną wodę spływającą mi po nosie, co jakoś tylko pogarszało sprawę. Oboje byliśmy nadzy, oboje mrugaliśmy i najwyraźniej zajmowaliśmy ten sam skrawek oceanu. — Cześć — powiedział. Spróbowałam z godnością zrobić krok w tył. Akurat pod tą stopą nie było dna.

Następna fala dotarła do nas, zanim którekolwiek zdążyło się ruszyć. Złapał mnie za przedramię, ja chwyciłam go za ramię i razem obróciliśmy się bokiem, aż poczuliśmy pod stopami piasek. — Ben — przedstawił się, kiedy przestaliśmy już prychać i kaszleć. — Doskonała orientacja w wodzie. Nadal trzymałam go za ramię. Puściłam je z przesadną ostrożnością. — Wpłynąłeś na mój tor. Rozejrzał się po rozległej, niemal pustej wodzie. — Przepraszam. Nie zauważyłem oznaczeń.

Do tej chwili nagość na plaży naturystycznej w Sydney wydawała mi się mniej więcej tak niezwykła jak chodzenie boso. Teraz stałam w wodzie po klatkę piersiową naprzeciwko mężczyzny, którego uśmiech chciałam zobaczyć jeszcze raz, i zastanawiałam się, co zrobić z rękami. Skrzyżowane na piersi sugerowałyby postawę obronną. Kiedy pozwalałam im unosić się przede mną na wodzie, wyglądałam trochę jak stworzenie wodne. Ben uprzejmie udawał, że nie zauważa moich drobnych problemów organizacyjnych. — Zawsze płyniesz prosto na ludzi? — zapytał. — Tylko na tych, którzy tamują ruch.

Zaproponował, żebyśmy przesunęli się trochę bliżej brzegu, gdzie fale łagodnie się załamywały, a podłoże było pewniejsze. Odparłam, że brzmi to podejrzanie jak odwrót. Jakimś sposobem w ciągu trzydziestu sekund ustaliliśmy zasady zawodów: pięć fal, wygrywa ten, kto utrzyma się na nogach. Dwoje dorosłych ludzi wymyślało sobie reguły zabawy w morzu, a ja traktowałam to zdecydowanie zbyt poważnie. — Nie wolno się łapać — powiedziałam. Ben uniósł ręce. — To ty złapałaś pierwsza. Niestety, byli świadkowie. Głównie ja.

Pierwsza fala ledwie dała nam się we znaki. Przy drugiej Ben zrobił trzy szybkie kroki do tyłu, co określił jako „utrzymywanie pionu na większym obszarze”. Śmiałam się tak bardzo, że trzecia uderzyła mnie z boku. Wyrzuciłam rękę, on podał mi dłoń, a ja ją chwyciłam, zanim przypomniałam sobie własną zasadę. — Pomoc z zewnątrz — powiedział. — Ingerencja w rozgrywkę — odparłam. Jeszcze przez kilka sekund staliśmy, trzymając się za ręce, choć dawno odzyskałam już równowagę. Potem rozluźnił palce, zostawiając mi wybór, a ja puściłam jego dłoń z zupełnie niepotrzebnym uśmiechem.

Przy czwartej fali staliśmy już ramię w ramię. Czułam, jak woda mnie unosi, a potem opada, odsłaniając więcej, niż się spodziewałam. Ben zerknął na mnie akurat wtedy, gdy się wyprostowałam. Nie gapił się, ale i tak poczułam, że się rumienię. — Oceniasz moją technikę? — zapytałam. — Sprawdzam, czy zaraz nie wymyślisz kolejnej zasady. Piąta fala załamała się wcześniej. Niska ściana białej piany pomknęła w naszą stronę; ja podskoczyłam, on mocno zaparł się nogami i kiedy przez nas przetaczała się woda, zderzyliśmy się ramionami. Zatoczyliśmy się w przeciwne strony, wymachując rękami jak wiatraki, i każde z nas wołało, że to drugie przegrało. Ktoś pływający w pobliżu spojrzał na nas z uśmiechem, po czym wrócił do unoszenia się na wodzie.

Na piasku Ben przyniósł swój ręcznik i rozłożył go obok mojego, zostawiając między nami wygodny odstęp. Kiedy nie dzieliła nas już woda, przez chwilę miałam ochotę podciągnąć kolana i skulić się w sobie. Zamiast tego wyprostowałam nogi i strzepnęłam piasek z kostki. Gdy znów na niego spojrzałam, patrzył mi w twarz. — Tak dla porządku — powiedział — skakanie to nie stanie. — Tak dla porządku, chodzenie do tyłu też nie. Zastanowił się. — Remis? Pokręciłam głową. — Sprawa w toku.

Rozmawialiśmy, aż wyschła nam skóra, głównie o pływaniu i o tym, jak zaskakująco dużo piasku mieści się w mojej torbie. Kiedy wstałam, żeby znów wejść do wody, odruchowo sięgnęłam po ręcznik, ale zostawiłam go na miejscu. — Idziesz? Ben podniósł się z uśmiechem. Na skraju wody wyciągnęłam do niego rękę, tym razem całkiem świadomie. Ujął ją. — Myślałem, że nie wolno się łapać. — Zawody się skończyły — powiedziałam. — I trzymaj się mojego toru.