Het boottochtje was zo gedaan. Dat naaktstrand opstappen niet

De vrouw naast me trok haar badpak uit voordat de boot helemaal stillag, en ineens was ik alle nonchalante zinnen vergeten die ik voor die dag had voorbereid. Ik had toegezegd om met drie mensen uit Miami een kort boottochtje te maken naar een kleine zandbank waar je ook naakt mocht zijn, omdat het plan spontaan en leuk klonk toen we bij de jachthaven koffie zaten te drinken. Het klonk een stuk serieuzer nu ik op die lichte strook zand voor ons daadwerkelijk her en der naakte volwassenen kon zien.

Ze heette Camila. Ze merkte dat ik naar de oever staarde en zei: ‘Niemand geeft je een rapportcijfer.’ Ik zei dat ik dat wist, wat strikt genomen waar was, maar gevoelsmatig niets hielp. De anderen stapten bij de achtersteven het water in, dat tot hun dijen kwam, met een koelbox en waterdichte tassen. Daarna ging Camila. Ik bleef nog vijf seconden op de boot en deed alsof ik mijn tas aan het herschikken was. Toen besloot ik dat aarzelen alles alleen maar erger maakte en trok ik mijn kleren uit voordat ik me kon bedenken.

Alleen al het eerste contact met de buitenlucht liet mijn hart sneller kloppen. Meteen daarna besefte ik dat de mensen op het strand nauwelijks opkeken. Daar had ik rustiger van moeten worden. In plaats daarvan was ik me ineens heel sterk bewust van Camila, die al in het water stond en me een hand toestak. Ze zette me niet onder druk. Ze bood me gewoon houvast terwijl de boot schommelde. Ik pakte haar hand en stapte naar beneden.

Precies toen bereikte de hekgolf van een passerende boot ons. De achtersteven kwam omhoog. Ik schoot naar voren. Mijn tas gleed van mijn schouder, Camila greep hem met de ene hand en ving mij met de andere op, en één belachelijke seconde lang probeerden we allebei mijn tas te redden terwijl ik tegen haar schouder aangedrukt stond in het water dat tot mijn middel kwam. Achter ons dreef de koelbox weg. Een van de mannen riep hem iets na. Iedereen lachte. Mijn grootse, zenuwslopende entree was veranderd in een slapstickachtige reddingsactie.

Die gênante vertoning werkte beter dan geruststellende woorden. Nu ik eenmaal het water in was gestruikeld, de verkeerde persoon had vastgegrepen en bijna al onze snacks had opgeofferd, hoefde ik niets meer hoog te houden. Camila en ik droegen de tas samen het strand op. Ik was helemaal naakt, droop van het water en voelde me merkwaardig opgelucht. Het strand voelde niet langer als een plek vol lichamen. Het voelde als een plek waar mensen discussieerden over het beste schaduwplekje en de vraag of het deksel van de koelbox had gelekt.

Later vroeg Camila of ik mee wilde lopen naar het uiteinde van de zandbank. We moesten deels door ondiep water, en telkens als er een golfje aankwam, stak ze theatraal haar hand op alsof ik nog steeds gered moest worden. Uiteindelijk sloeg ik haar hand weg en zei ik dat ik mijn zeebenen weer terug had. Ze daagde me meteen uit om dat te bewijzen door op een platte rots onder water te gaan staan. Dat deed ik. De rots was glibberig. Ik gleed uit, maaide met mijn armen en greep haar pols vast. Ze lachte zo hard dat ze zelf ook bijna viel.

Die tweede keer dat ik bijna viel, hing er meer spanning tussen ons dan de eerste keer, omdat we allebei niet meer bang waren. Ik wist dat ze naar me keek, en ik vond het fijn. Het verschil tussen zomaar naakt zijn in het openbaar en de gerichte aandacht van één persoon was me inmiddels duidelijk. Toen we het uiteinde van de baai bereikten, gingen we in het warme zand zitten en praatten we over niets bijzonders, terwijl de rest van de groep achter ons heel klein leek.

De terugvaart voelde totaal anders. Ik bleef tot het allerlaatste moment naakt, niet omdat ik ineens nergens meer bang voor was, maar omdat de dag me iets waardevols had geleerd: zodra het lichaam niet meer de hoofdrol speelt, wordt aandacht interessanter. Ik had er doodsangsten voor uitgestaan om een naaktstrand op te stappen. Maar het moment dat me bijblijft, is niet het uitkleden. Het is Camila die me in het water opvangt, terwijl we allebei te hard lachen om ons nog af te vragen wie het ziet.