\n"Ga je alleen?" riep de man op de jetski, terwijl hij wees naar de enorme opblaasband die met een lang touw aan zijn voertuig vastzat.\n\nIk had mijn mond al open gedaan om ja te zeggen, toen ik achter me een mannenstem hoorde.\n\n"Als er nog plek is, ga ik graag mee."\n\nOh god. Iedereen behalve hij.\n\nIk draaide me om en zag dezelfde lange, gebruinde man die ik de afgelopen dagen op het strand zo schaamteloos had zitten bekijken.\n\nWe hadden elkaar nog niet eens ontmoet. We belandden gewoon steeds ergens in elkaars buurt, en een paar keer kruisten onze blikken. Elke keer als dat gebeurde, deed ik net alsof ik plotseling mateloos gefascineerd was door de horizon.\n\nEn nu zou ik blijkbaar zij aan zij met hem over de golven gaan racen, op één kleine opblaasband.\n\nWat kon er misgaan?\n\nVoor die dag was mijn grootste zomeravontuur iets heel anders geweest.\n\nLange tijd kon ik mezelf er niet toe brengen om me uit te kleden waar vreemden bij waren. Ik dacht dat zodra ik dat deed, iedereen zich onmiddellijk naar mij zou omdraaien.\n\nToen ik eindelijk de moed had verzameld, waren de eerste minuten verschrikkelijk.\n\nIk wist geen raad met mijn handen, wist niet waar ik moest kijken of hoe mensen zo ontspannen over het strand konden lopen terwijl het voelde alsof er een gigantische, knipperende pijl boven mijn hoofd hing met de tekst:\n\n"KIJK! ZIJ HEEFT HAAR KLEREN UITGEDAAN!"\n\nEn toen gebeurde er iets onverwachts.\n\nNiemand maakte er een spektakel van.\n\nMensen praatten, lazen boeken, zwommen en lachten.\n\nSommigen keken wel naar me, en dat merkte ik.\n\nMaar gek genoeg joeg me dat geen angst meer aan.\n\nIntegendeel.\n\nMensen mogen het hier oneens mee zijn, maar besef dat iemand je opmerkt en aantrekkelijk vindt, kan je zelfvertrouwen een flinke en prettige impuls geven.\n\nHet was alsof er binnenin mij plotseling een knopje werd omgezet.\n\nNog maar kort geleden wilde ik me verstoppen achter een handdoek. Nu liep ik rustig naar de waterkant en genoot ik van de zon en de wind op mijn huid.\n\nVanaf dat moment werd het afgelegen deel van de kust mijn favoriete plek.\n\nEn daar dook vorige zomer ineens een man op een jetski op.\n\nEen grote, felgekleurde opblaasband stuiterde achter hem over de golven. Hij verdiende zijn geld door vakantiegangers korte, snelle ritjes aan te bieden.\n\nOm de een of andere reden waren er nauwelijks vrijwilligers.\n\nIk keek ongeveer tien minuten toe hoe de band over de golven sprong, voordat ik uiteindelijk besloot:\n\n"Ik ga het doen."\n\nIk dacht dat ik alleen zou gaan.\n\nEn toen verscheen Hij.\n\nIn mijn hoofd zei ik onmiddellijk tegen mezelf:\n\n"Irini, doe normaal."\n\nTwee minuten later ontdekte ik dat normaal doen op dat ding volstrekt onmogelijk was.\n\nWe gingen naast elkaar zitten en grepen de handvatten vast.\n\nDe bestuurder keek naar ons om.\n\n"Klaar?"\n\n"Natuurlijk!" antwoordde ik met veel te veel vertrouwen.\n\nDe man naast me lachte.\n\n"Benieuwd wat je over een minuut zegt."\n\nDe jetski accelereerde.\n\nEerst gleed de band soepel achter ons aan.\n\nToen raakten we de eerste flinke golf.\n\n"AAAAAA!"\n\nVolgens mij hebben ze me op het buureiland horen schreeuwen.\n\nWe vlogen omhoog, kwamen hard neer, kregen zout water in ons gezicht en begonnen meteen te lachen.\n\nIk probeerde nog wat waardigheid te bewaren toen de bestuurder zijn eerste scherpe bocht maakte.\n\nIk werd recht tegen mijn metgezel aan geslingerd.\n\nInstinctief klampte ik me aan hem vast.\n\n"Sorry!"\n\n"Geeft niet!"\n\nBij de volgende bocht werd hij tegen mij aan geworpen.\n\nNu was hij degene die zijn excuses aanbood.\n\nZeer overtuigend.\n\nNa de derde bocht stopten we allebei met doen alsof persoonlijke ruimte enigszins haalbaar was.\n\nBij die snelheid was het enige wat telde op de band blijven zitten in plaats van de zee in vliegen.\n\nWe botsten tegen elkaar, hielden elkaar vast, werden weer uit elkaar geslingerd en lachten onbedaarlijk.\n\nHet grappigste was dat we allebei bleven doen alsof we volledig onschuldig waren.\n\n"Ik probeer alleen maar te blijven zitten!" riep hij na nog een botsing.\n\n"Natuurlijk! Ik ook! Puur voor de veiligheid!"\n\nHij keek me aan.\n\nIk keek hem aan.\n\nEn we schoten allebei in de lach.\n\nIk voelde me tegelijkertijd ongelooflijk gegeneerd en ongelofelijk gelukkig.\n\nGisteren waren we nog twee vreemden die elkaar vanaf twintig meter afstand blikken toewierpen.\n\nNu was er praktisch geen ruimte meer tussen ons, al waren de golven, de snelheid en de gekste strandattractie die ik ooit had geprobeerd daar volledig verantwoordelijk voor.\n\nEn volgens mij begreep de bestuurder precies wat er gebeurde.\n\nWant vanaf dat moment begon hij nog scherpere bochten te maken.\n\n"Hij doet het expres!" riep ik.\n\n"Honderd procent zeker!"\n\nNog een golf.\n\nDe band vloog omhoog.\n\nWederom klampte ik me vast aan mijn onverwachte maatje.\n\nDeze keer nam ik niet eens de moeite om sorry te zeggen.\n\nToen we eindelijk terug waren op het strand, trilden mijn benen.\n\nMijn haar was doorweekt, mijn wangen gloeiden en het lachen deed fysiek pijn.\n\nEen paar seconden stonden we gewoon naast elkaar te hijgen.\n\nEn plotseling werd het ongemakkelijk.\n\nOp het water kon alles worden toegeschreven aan de snelheid.\n\nNu stond ik oog in oog met dezelfde man die ik al dagenlang van een afstandje had gade geslagen.\n\nHij verbrak het eerst de stilte.\n\n"Trouwens, ik heet Markos."\n\nIk lachte.\n\n"Irini. Een zeer toepasselijke introductie."\n\n"Het voelt alsof we een paar standaardfasen hebben overgeslagen."\n\nDat was het moment waarop ik helemaal rood werd.\n\nDie avond dronken we samen koffie bij de boulevard.\n\nDe volgende dag zagen we elkaar weer.\n\nEn daarna weer.\n\nEn ja, uiteindelijk leerden we elkaar echt veel beter kennen — zonder hulp van een jetski.\n\nMaar het grappigste gevolg van dat ritje kwam pas een paar dagen later.\n\nWe zagen dezelfde bestuurder weer.\n\nHij zag ons samen, stak enthousiast zijn duim op en riep:\n\n"Dus het is gelukt!"\n\nIk ging bijna dood van het lachen.\n\nSindsdien ben ik nog meer gesteld op de versie van mezelf die niet wegrent voor haar eigen gêne.\n\nIk realiseerde me dat ik kan genieten van mijn lichaam, aandacht, de zee en zelfs ongemakkelijke situaties, zonder iemand anders controle te geven over mijn grenzen.\n\nEn nu, wanneer Markos voorstelt om te gaan jetskiën, vraag ik altijd:\n\n"Met de opblaasband?"\n\nHij glimlacht.\n\n"Absoluut."\n\nDus ik ga volgende zomer zeker terug.\n\nEn als er andere volwassen, gelijkgestemde mensen zijn die ook van de zee houden, van een beetje gekte en kunnen lachen om zichzelf, denk ik dat we genoeg zullen hebben om over te praten.