Estela: Ik dacht dat niets me nog in verlegenheid kon brengen op ons naaktstrand, totdat mijn vroegere gymlerares me zonder kleren herkende en Daniel besloot behulpzaam te zijn.
‘Zeg alsjeblieft dat ze ons nog niet heeft gezien,’ fluisterde ik, terwijl ik naakt aan de waterlijn stond en nergens ook maar enigszins fatsoenlijk kon wegduiken. Daniel volgde mijn blik naar de vrouw die topless over het strand kwam aanlopen. ‘Wie?’ vroeg hij. ‘Marina. Mijn vroegere gymlerares.’ Zijn mondhoek trok omhoog. Ik kneep in zijn hand. ‘Dit is geen uitnodiging om je te vermaken.’ Natuurlijk zwaaide ze precies op dat moment.
Ik zwaaide terug met het stijve enthousiasme van iemand die een parkeerboete in ontvangst neemt. Tot dertig seconden geleden had ik me zonder kleren volkomen op mijn gemak gevoeld. Nu wist ik ineens niet meer waar ik mijn vrije hand moest laten. Mezelf bedekken zou te veel opvallen; mijn armen over elkaar slaan voelde defensief. Uiteindelijk zette ik mijn hand in mijn zij, wat Daniel meteen opmerkte. ‘Interessante keuze,’ mompelde hij. ‘Het lijkt alsof je haar uitdaagt.’ Ik liet mijn hand zakken. Marina kwam al glimlachend naar ons toe.
‘Hé, hallo! Ik dacht al dat jij het was.’ Ze klonk oprecht blij, waardoor ik op de een of andere manier alleen maar harder bloosde. Ik stelde Daniel voor en zij stelde haar partner Alex voor, die hun sandalen en een ingeklapte parasol droeg. Iedereen schudde elkaar de hand. Zo’n doodgewoon sociaal ritueeltje, alleen voelde ik een straaltje zeewater over mijn rug lopen en was ik me er ineens pijnlijk van bewust dat ik daar zonder iets aan stond. ‘Ik had niet verwacht je hier tegen te komen,’ zei ik. ‘Ik jou ook niet,’ antwoordde Marina. ‘Anders had ik mijn fluitje wel meegenomen.’ Daniel maakte een geluid dat ik maar voor een kuchje liet doorgaan.
We gingen opzij om twee volwassen wandelaars door te laten. Niemand keek ook maar even om. Marina vroeg hoe het met me ging en binnen een minuut hadden we het over de onvoorspelbare openingstijden van het strandcafé. Ik had me kunnen ontspannen. In plaats daarvan bleef ik belachelijk rechtop staan. Daniels duim streek over mijn handrug. Toen ik hem aankeek, glimlachte hij naar míj, niet om de situatie, en dat overrompelde me. Die glimlach kende ik. Dat hij me juist nu zo aankeek, terwijl ik een fatsoenlijk weerzien met mijn vroegere lerares probeerde te hebben, kwam bijzonder ongelegen.
‘Zullen we een stukje lopen?’ vroeg Marina. We liepen naar de kleine inham, waar een ondiepe geul met water dwars over het zand liep. Alex stak als eerste over, met de parasol rechtop als een weinig overtuigende expeditievlag. Marina volgde. Ik stapte vol vertrouwen het water in, ontdekte dat de zandbodem zachter was dan hij eruitzag en bleef staan terwijl één voet wegzakte. ‘Gaat alles goed?’ vroeg Daniel. ‘Ik bekijk mijn route nog even opnieuw.’ Met een onwaardig slurpend geluid trok ik mijn voet los en deed een enorme stap opzij, mijn armen wijd om mijn evenwicht te bewaren. Marina grijnsde. ‘Uitstekend hersteld.’ ‘Geef me alsjeblieft geen cijfer,’ zei ik, en we moesten alle vier lachen.
Aan de overkant boog Daniel zich naar me toe. ‘Je kunt nu wel loslaten.’ Ik keek omlaag. Ergens tijdens mijn grandioze oversteek had ik zijn hand met mijn beide handen vastgegrepen. ‘Ik zorg dat je veilig bent,’ zei ik. ‘Heel attent.’ Hij drukte een vluchtige kus op mijn slaap en bleef naast me lopen, onze schouders tegen elkaar. Dat kleine gebaar van genegenheid stelde me meer gerust dan alles wat er tot dan toe was gezegd. Ik maakte me niet langer druk om waar Marina naar keek en merkte in plaats daarvan hoe fijn het was om Daniel zo dichtbij te hebben. Toen hij me weer aankeek, wendde ik mijn blik niet af.
Bij hun handdoeken bleven we even staan en Marina nodigde ons uit om later koffie met hen te drinken, als het café tenminste ooit openging. ‘Lijkt ons leuk,’ zei ik voordat Daniel kon antwoorden. Alex begon de parasol uit zijn hoes te worstelen, terwijl Marina vroeg waar wij meestal zaten. Ik wees terug langs het strand en bleef nog wat kletsen, met één hand losjes op Daniels arm. Geen strategisch gekozen houding, geen denkbeeldige nooduitgang. Voordat we weggingen, hield Marina haar hoofd schuin. ‘Je hebt trouwens een goede houding.’ Mijn schouders schoten naar achteren voordat ik mezelf kon tegenhouden. Ze barstte in lachen uit. ‘Sorry. Ik kon het niet laten.’
Op de terugweg gaf ik Daniel een por. ‘Je zou me toch helpen?’ ‘Ik vond dat ik me opvallend goed inhield.’ ‘Je hebt van elke seconde genoten.’ Hij gaf toe van wel, vooral van mijn poging om nonchalant over te komen. Ik bleef staan, draaide me naar hem toe en zette mijn hand nadrukkelijk weer in mijn zij. ‘Beter?’ Zijn grijns werd zachter. ‘Veel beter.’ Deze keer liet ik hem kijken en trok hem daarna naar me toe voor een snelle kus. We zijn inderdaad teruggegaan voor koffie en uiteindelijk werd Marina gewoon Marina. Helaas fluistert Daniel nog steeds weleens: ‘Schouders naar achteren.’ Ik bied hem dan altijd drie rondjes aan. Tot nu toe heeft hij dat aanbod nog niet aangenomen.
Ik zwaaide terug met het stijve enthousiasme van iemand die een parkeerboete in ontvangst neemt. Tot dertig seconden geleden had ik me zonder kleren volkomen op mijn gemak gevoeld. Nu wist ik ineens niet meer waar ik mijn vrije hand moest laten. Mezelf bedekken zou te veel opvallen; mijn armen over elkaar slaan voelde defensief. Uiteindelijk zette ik mijn hand in mijn zij, wat Daniel meteen opmerkte. ‘Interessante keuze,’ mompelde hij. ‘Het lijkt alsof je haar uitdaagt.’ Ik liet mijn hand zakken. Marina kwam al glimlachend naar ons toe.
‘Hé, hallo! Ik dacht al dat jij het was.’ Ze klonk oprecht blij, waardoor ik op de een of andere manier alleen maar harder bloosde. Ik stelde Daniel voor en zij stelde haar partner Alex voor, die hun sandalen en een ingeklapte parasol droeg. Iedereen schudde elkaar de hand. Zo’n doodgewoon sociaal ritueeltje, alleen voelde ik een straaltje zeewater over mijn rug lopen en was ik me er ineens pijnlijk van bewust dat ik daar zonder iets aan stond. ‘Ik had niet verwacht je hier tegen te komen,’ zei ik. ‘Ik jou ook niet,’ antwoordde Marina. ‘Anders had ik mijn fluitje wel meegenomen.’ Daniel maakte een geluid dat ik maar voor een kuchje liet doorgaan.
We gingen opzij om twee volwassen wandelaars door te laten. Niemand keek ook maar even om. Marina vroeg hoe het met me ging en binnen een minuut hadden we het over de onvoorspelbare openingstijden van het strandcafé. Ik had me kunnen ontspannen. In plaats daarvan bleef ik belachelijk rechtop staan. Daniels duim streek over mijn handrug. Toen ik hem aankeek, glimlachte hij naar míj, niet om de situatie, en dat overrompelde me. Die glimlach kende ik. Dat hij me juist nu zo aankeek, terwijl ik een fatsoenlijk weerzien met mijn vroegere lerares probeerde te hebben, kwam bijzonder ongelegen.
‘Zullen we een stukje lopen?’ vroeg Marina. We liepen naar de kleine inham, waar een ondiepe geul met water dwars over het zand liep. Alex stak als eerste over, met de parasol rechtop als een weinig overtuigende expeditievlag. Marina volgde. Ik stapte vol vertrouwen het water in, ontdekte dat de zandbodem zachter was dan hij eruitzag en bleef staan terwijl één voet wegzakte. ‘Gaat alles goed?’ vroeg Daniel. ‘Ik bekijk mijn route nog even opnieuw.’ Met een onwaardig slurpend geluid trok ik mijn voet los en deed een enorme stap opzij, mijn armen wijd om mijn evenwicht te bewaren. Marina grijnsde. ‘Uitstekend hersteld.’ ‘Geef me alsjeblieft geen cijfer,’ zei ik, en we moesten alle vier lachen.
Aan de overkant boog Daniel zich naar me toe. ‘Je kunt nu wel loslaten.’ Ik keek omlaag. Ergens tijdens mijn grandioze oversteek had ik zijn hand met mijn beide handen vastgegrepen. ‘Ik zorg dat je veilig bent,’ zei ik. ‘Heel attent.’ Hij drukte een vluchtige kus op mijn slaap en bleef naast me lopen, onze schouders tegen elkaar. Dat kleine gebaar van genegenheid stelde me meer gerust dan alles wat er tot dan toe was gezegd. Ik maakte me niet langer druk om waar Marina naar keek en merkte in plaats daarvan hoe fijn het was om Daniel zo dichtbij te hebben. Toen hij me weer aankeek, wendde ik mijn blik niet af.
Bij hun handdoeken bleven we even staan en Marina nodigde ons uit om later koffie met hen te drinken, als het café tenminste ooit openging. ‘Lijkt ons leuk,’ zei ik voordat Daniel kon antwoorden. Alex begon de parasol uit zijn hoes te worstelen, terwijl Marina vroeg waar wij meestal zaten. Ik wees terug langs het strand en bleef nog wat kletsen, met één hand losjes op Daniels arm. Geen strategisch gekozen houding, geen denkbeeldige nooduitgang. Voordat we weggingen, hield Marina haar hoofd schuin. ‘Je hebt trouwens een goede houding.’ Mijn schouders schoten naar achteren voordat ik mezelf kon tegenhouden. Ze barstte in lachen uit. ‘Sorry. Ik kon het niet laten.’
Op de terugweg gaf ik Daniel een por. ‘Je zou me toch helpen?’ ‘Ik vond dat ik me opvallend goed inhield.’ ‘Je hebt van elke seconde genoten.’ Hij gaf toe van wel, vooral van mijn poging om nonchalant over te komen. Ik bleef staan, draaide me naar hem toe en zette mijn hand nadrukkelijk weer in mijn zij. ‘Beter?’ Zijn grijns werd zachter. ‘Veel beter.’ Deze keer liet ik hem kijken en trok hem daarna naar me toe voor een snelle kus. We zijn inderdaad teruggegaan voor koffie en uiteindelijk werd Marina gewoon Marina. Helaas fluistert Daniel nog steeds weleens: ‘Schouders naar achteren.’ Ik bied hem dan altijd drie rondjes aan. Tot nu toe heeft hij dat aanbod nog niet aangenomen.
Bekijk de RudeFly-videopreview
Je hebt een deel van het verhaal gelezen. Bekijk nu waar RudeFly echt om draait.
▶ BEKIJK GRATIS PREVIEW
Geen registratie nodig
Wil je verder lezen?
Maak een gratis account →