Nago przy mojej dawnej nauczycielce WF-u
👁
186 Wyświetlenia
Estela: Myślałam, że na naszej plaży naturystów nic nie zdoła mnie zawstydzić, dopóki dawna nauczycielka WF-u nie rozpoznała mnie nagiej — a Daniel nie postanowił pomóc.
— Błagam, powiedz, że nas nie zauważyła — szepnęłam, stojąc nago na brzegu morza, bez najmniejszej szansy na sensowną kryjówkę. Daniel powiódł wzrokiem za moim spojrzeniem ku kobiecie, która szła plażą topless. — Kto? — zapytał. — Marina. Moja dawna nauczycielka WF-u. Drgnęły mu kąciki ust. Ścisnęłam go za rękę. — To nie jest okazja do żartów. Oczywiście właśnie wtedy do nas pomachała.
Odmachałam ze sztywnym entuzjazmem kogoś, kto właśnie przyjmuje mandat za parkowanie. Jeszcze trzydzieści sekund wcześniej czułam się bez ubrania zupełnie swobodnie. Teraz nie wiedziałam, co zrobić z wolną ręką. Zasłanianie się byłoby zbyt wymowne, a skrzyżowane ramiona wyglądałyby obronnie. W końcu oparłam dłoń na biodrze, co Daniel natychmiast zauważył. — Ciekawy wybór — mruknął. — Wyglądasz, jakbyś rzucała jej wyzwanie. Opuściłam rękę. Marina już zmierzała ku nam z uśmiechem.
— No proszę, cześć! Tak mi się zdawało, że to ty. W jej głosie słychać było szczerą radość, przez co, o dziwo, zarumieniłam się jeszcze mocniej. Przedstawiłam Daniela, a ona przedstawiła nam Alex, osobę, z którą była w związku, z ich sandałami i złożonym parasolem w rękach. Wszyscy wymieniliśmy uściski dłoni. Taki zwyczajny towarzyski rytuał, tyle że czułam strużkę morskiej wody spływającą po plecach i nagle nie potrafiłam zapomnieć, że stoję tam zupełnie naga. — Nie spodziewałam się ciebie tutaj — powiedziałam. — Ja ciebie też nie — odparła Marina. — Inaczej wzięłabym gwizdek. Daniel wydał z siebie dźwięk, który postanowiłam uznać za kaszel.
Odsunęliśmy się, żeby przepuścić dwoje dorosłych spacerowiczów. Nikt nawet nie obejrzał się za nami. Marina zapytała, co u mnie, i już po chwili rozmawiałyśmy o nieprzewidywalnych godzinach otwarcia plażowej kawiarni. Powinnam była się rozluźnić. Zamiast tego wciąż stałam absurdalnie wyprostowana. Daniel musnął kciukiem wierzch mojej dłoni. Kiedy na niego spojrzałam, uśmiechał się do mnie, a nie z całej tej sytuacji, i zupełnie mnie tym zaskoczył. Znałam ten uśmiech. W chwili, gdy próbowałam godnie wypaść podczas spotkania z dawną nauczycielką, był mi wyjątkowo nie na rękę.
— Przejdziemy się? — zaproponowała Marina. Ruszyliśmy w stronę małej zatoczki, gdzie drogę przecinała płytka struga wody płynąca przez piasek. Najpierw na drugą stronę — Alex, z parasolem uniesionym pionowo niczym mało przekonująca flaga wyprawy. Potem Marina. Pewnie weszłam do wody, odkryłam, że piaszczyste dno jest bardziej grząskie, niż wyglądało, i stanęłam z jedną stopą zapadającą się w piasek. — Wszystko w porządku? — zapytał Daniel. — Właśnie rozważam zmianę trasy. Wyswobodziłam stopę z mało eleganckim mlaśnięciem i zrobiłam ogromny krok w bok, rozkładając ramiona dla równowagi. Marina uśmiechnęła się szeroko. — Świetnie wybrnęłaś. — Tylko bez oceniania, proszę — powiedziałam i cała nasza czwórka wybuchnęła śmiechem.
Po drugiej stronie Daniel pochylił się ku mnie. — Już możesz puścić. Spojrzałam w dół. W którymś momencie mojej wspaniałej przeprawy chwyciłam jego dłoń obiema rękami. — Pilnuję, żeby nic ci się nie stało — oznajmiłam. — To bardzo troskliwe. Musnął ustami moją skroń, po czym został blisko, tak że stykaliśmy się ramionami. Ten drobny gest czułości uspokoił mnie bardziej niż wszystkie dotychczasowe słowa. Przestałam się martwić, gdzie patrzy Marina, i zamiast tego zauważyłam, jak przyjemnie jest mieć Daniela tak blisko. Kiedy znów na mnie spojrzał, nie odwróciłam wzroku.
Zatrzymaliśmy się przy ich ręcznikach, a Marina zaprosiła nas później na kawę, o ile kawiarnia w ogóle się otworzy. — Chętnie — powiedziałam, zanim Daniel zdążył odpowiedzieć. Zaczęła się walka Alex z wyciągnięciem parasola z pokrowca, a Marina zapytała, gdzie zwykle się rozkładamy. Wskazałam miejsce dalej na plaży i rozmawiałam z nią dalej, trzymając swobodnie dłoń na ramieniu Daniela. Bez strategicznego ustawiania się i wyobrażonych wyjść awaryjnych. Zanim odeszliśmy, Marina przechyliła głowę. — Swoją drogą, masz dobrą postawę. Odruchowo ściągnęłam łopatki, nim zdążyłam się powstrzymać. Wybuchnęła śmiechem. — Przepraszam. Nie mogłam się oprzeć.
W drodze powrotnej trąciłam Daniela łokciem. — Miałeś mi pomagać. — Uważam, że wykazałem się niezwykłą powściągliwością. — Bawiłeś się świetnie przez cały czas. Przyznał, że tak, zwłaszcza kiedy próbowałam wyglądać swobodnie. Zatrzymałam się i odwróciłam ku niemu, celowo znów opierając dłoń na biodrze. — Lepiej? Jego szeroki uśmiech złagodniał. — O wiele. Tym razem pozwoliłam mu popatrzeć, a potem przyciągnęłam go do siebie na krótki pocałunek. Wróciliśmy później na kawę, a Marina z czasem stała się po prostu Mariną. Niestety Daniel nadal szepcze mi czasem: „Łopatki do tyłu”. Zawsze proponuję mu wtedy trzy okrążenia. Jeszcze ani razu się nie skusił.
Odmachałam ze sztywnym entuzjazmem kogoś, kto właśnie przyjmuje mandat za parkowanie. Jeszcze trzydzieści sekund wcześniej czułam się bez ubrania zupełnie swobodnie. Teraz nie wiedziałam, co zrobić z wolną ręką. Zasłanianie się byłoby zbyt wymowne, a skrzyżowane ramiona wyglądałyby obronnie. W końcu oparłam dłoń na biodrze, co Daniel natychmiast zauważył. — Ciekawy wybór — mruknął. — Wyglądasz, jakbyś rzucała jej wyzwanie. Opuściłam rękę. Marina już zmierzała ku nam z uśmiechem.
— No proszę, cześć! Tak mi się zdawało, że to ty. W jej głosie słychać było szczerą radość, przez co, o dziwo, zarumieniłam się jeszcze mocniej. Przedstawiłam Daniela, a ona przedstawiła nam Alex, osobę, z którą była w związku, z ich sandałami i złożonym parasolem w rękach. Wszyscy wymieniliśmy uściski dłoni. Taki zwyczajny towarzyski rytuał, tyle że czułam strużkę morskiej wody spływającą po plecach i nagle nie potrafiłam zapomnieć, że stoję tam zupełnie naga. — Nie spodziewałam się ciebie tutaj — powiedziałam. — Ja ciebie też nie — odparła Marina. — Inaczej wzięłabym gwizdek. Daniel wydał z siebie dźwięk, który postanowiłam uznać za kaszel.
Odsunęliśmy się, żeby przepuścić dwoje dorosłych spacerowiczów. Nikt nawet nie obejrzał się za nami. Marina zapytała, co u mnie, i już po chwili rozmawiałyśmy o nieprzewidywalnych godzinach otwarcia plażowej kawiarni. Powinnam była się rozluźnić. Zamiast tego wciąż stałam absurdalnie wyprostowana. Daniel musnął kciukiem wierzch mojej dłoni. Kiedy na niego spojrzałam, uśmiechał się do mnie, a nie z całej tej sytuacji, i zupełnie mnie tym zaskoczył. Znałam ten uśmiech. W chwili, gdy próbowałam godnie wypaść podczas spotkania z dawną nauczycielką, był mi wyjątkowo nie na rękę.
— Przejdziemy się? — zaproponowała Marina. Ruszyliśmy w stronę małej zatoczki, gdzie drogę przecinała płytka struga wody płynąca przez piasek. Najpierw na drugą stronę — Alex, z parasolem uniesionym pionowo niczym mało przekonująca flaga wyprawy. Potem Marina. Pewnie weszłam do wody, odkryłam, że piaszczyste dno jest bardziej grząskie, niż wyglądało, i stanęłam z jedną stopą zapadającą się w piasek. — Wszystko w porządku? — zapytał Daniel. — Właśnie rozważam zmianę trasy. Wyswobodziłam stopę z mało eleganckim mlaśnięciem i zrobiłam ogromny krok w bok, rozkładając ramiona dla równowagi. Marina uśmiechnęła się szeroko. — Świetnie wybrnęłaś. — Tylko bez oceniania, proszę — powiedziałam i cała nasza czwórka wybuchnęła śmiechem.
Po drugiej stronie Daniel pochylił się ku mnie. — Już możesz puścić. Spojrzałam w dół. W którymś momencie mojej wspaniałej przeprawy chwyciłam jego dłoń obiema rękami. — Pilnuję, żeby nic ci się nie stało — oznajmiłam. — To bardzo troskliwe. Musnął ustami moją skroń, po czym został blisko, tak że stykaliśmy się ramionami. Ten drobny gest czułości uspokoił mnie bardziej niż wszystkie dotychczasowe słowa. Przestałam się martwić, gdzie patrzy Marina, i zamiast tego zauważyłam, jak przyjemnie jest mieć Daniela tak blisko. Kiedy znów na mnie spojrzał, nie odwróciłam wzroku.
Zatrzymaliśmy się przy ich ręcznikach, a Marina zaprosiła nas później na kawę, o ile kawiarnia w ogóle się otworzy. — Chętnie — powiedziałam, zanim Daniel zdążył odpowiedzieć. Zaczęła się walka Alex z wyciągnięciem parasola z pokrowca, a Marina zapytała, gdzie zwykle się rozkładamy. Wskazałam miejsce dalej na plaży i rozmawiałam z nią dalej, trzymając swobodnie dłoń na ramieniu Daniela. Bez strategicznego ustawiania się i wyobrażonych wyjść awaryjnych. Zanim odeszliśmy, Marina przechyliła głowę. — Swoją drogą, masz dobrą postawę. Odruchowo ściągnęłam łopatki, nim zdążyłam się powstrzymać. Wybuchnęła śmiechem. — Przepraszam. Nie mogłam się oprzeć.
W drodze powrotnej trąciłam Daniela łokciem. — Miałeś mi pomagać. — Uważam, że wykazałem się niezwykłą powściągliwością. — Bawiłeś się świetnie przez cały czas. Przyznał, że tak, zwłaszcza kiedy próbowałam wyglądać swobodnie. Zatrzymałam się i odwróciłam ku niemu, celowo znów opierając dłoń na biodrze. — Lepiej? Jego szeroki uśmiech złagodniał. — O wiele. Tym razem pozwoliłam mu popatrzeć, a potem przyciągnęłam go do siebie na krótki pocałunek. Wróciliśmy później na kawę, a Marina z czasem stała się po prostu Mariną. Niestety Daniel nadal szepcze mi czasem: „Łopatki do tyłu”. Zawsze proponuję mu wtedy trzy okrążenia. Jeszcze ani razu się nie skusił.
Obejrzyj podgląd wideo RudeFly
Przeczytałeś część historii. Teraz zobacz, czym naprawdę jest RudeFly.
▶ OBEJRZYJ DARMOWY PODGLĄD
Rejestracja nie jest wymagana
Chcesz czytać dalej?
Utwórz darmowe konto →