Holly: Obiecałam sobie tydzień jedzenia cheesesteaków, jeśli naprawdę rozbiorę się podczas mojego pierwszego zamkniętego spotkania naturystów na basenie. Już po kilku minutach zrozumiałam jednak, że najtrudniejsza nie była sama nagość, lecz to, jak mocno odczuwałam własne ciało wśród nieznajomych mężczyzn.
Stałam zupełnie naga przy swojej szafce, udając, że czuję się całkiem normalnie. Kilka kroków dalej paru dorosłych mężczyzn spokojnie się przebierało, facet poznany pięć minut wcześniej nadal ze mną rozmawiał, a ja jakimś cudem zapomniałam, co ludzie zwykle robią z rękami, kiedy nie mają nic na sobie. Zasłonięcie się byłoby oczywistym odruchem, ale przez to czułabym się jeszcze bardziej na widoku, więc po prostu wzięłam ręcznik, uśmiechnęłam się do niego i pomyślałam: Świetnie. Właśnie za to obiecałam sobie siedem cheesesteaków.
Po drodze kilka razy omal nie zawróciłam. Roboty drogowe co chwilę zatrzymywały ruch, dając mi kolejne okazje, by uznać, że mój pierwszy wieczór naturystyczny spokojnie może poczekać do przyszłego roku. Zawarłam ze sobą umowę: jeśli wejdę do środka, naprawdę się rozbiorę i przynajmniej zanurzę w basenie, przez cały tydzień będę mogła bez wyrzutów sumienia jeść wszystko, co zawiera roztopiony ser. Kiedy zaparkowałam, nadal się bałam, ale w myślach wydałam już za dużo na jedzenie, żeby się wycofać.
Obsługa recepcji przywitała mnie tak serdecznie, że trochę się rozluźniłam. Potem poznałam mężczyznę o imieniu Alex, zaczęłam z nim rozmawiać i pewnym gestem wskazałam mu drogę do męskiej szatni. Chwilę później inna osoba wyjaśniła, że na czas spotkania szatnia jest koedukacyjna. Alex spojrzał na mnie i powiedział: „Mocny początek”. Roześmiałam się, chociaż w środku znów cała się spięłam. O wiele łatwiej było udawać kogoś, kto po prostu pomylił pomieszczenia, niż kogoś, kto za chwilę miał się rozebrać w sali pełnej obcych ludzi.
Alex zaczął zdejmować ubranie tak swobodnie, jakby odwieszał płaszcz. Otworzyłam szafkę i zrobiłam to samo. Koszulka. Dżinsy. Bielizna. Z tą ostatnią częścią było najtrudniej — nie fizycznie, tylko psychicznie. Gdy tylko zniknęła w szafce, powietrze nagle wydało mi się inne, a ja poczułam się znacznie bardziej na widoku. Nikt nie przerwał rozmowy. Nikt się nie gapił. Alex dalej opowiadał o dojeździe, jakby moja nagość absolutnie niczego nie zmieniła. Właśnie ta zwyczajność pomogła mi w końcu zrobić pierwszy krok od szafki.
Przy basenie jednak znów się spięłam. Mężczyzn było znacznie więcej niż kobiet, a ja czułam się odsłonięta w sposób, który wykraczał poza sam brak ubrania. Wiedziałam, że to zorganizowane spotkanie wyłącznie dla dorosłych i nikt nie zachowuje się niewłaściwie, ale moje ciało reagowało szybciej niż głowa. Zaczęłam przesadnie skupiać się na tym, jak chodzę, gdzie trzymam ręce, jak porusza się moja klatka piersiowa, gdy idę boso wzdłuż basenu. Wtedy napotkałam wzrok Alexa. Po prostu się uśmiechnął i zapytał: „Gotowa?”. Odpowiedziałam: „Jeśli teraz się rozmyślę, nici z cheesesteaków”.
Wskoczyłam.
Pierwsze zetknięcie z wodą niemal mnie zszokowało. Bez kostiumu czułam ją zupełnie inaczej — bezpośrednio, intensywnie, jakby ożywiała każdy skrawek skóry. Wynurzyłam się, gwałtownie zaczerpnęłam powietrza i spojrzałam na Alexa z taką miną, że się roześmiał. „Źle?” — zapytał. Pokręciłam głową. Wręcz przeciwnie. To było tak przyjemne, że mój mózg nie od razu potrafił to przetworzyć. Odepchnęłam się od brzegu i przepłynęłam kawałek, czując każdy ruch wody na swoim ciele. Po raz pierwszy tego wieczoru strach na chwilę ustąpił przyjemności.
Potem były jacuzzi, pizza i rozmowy. Poznałam dwie naprawdę sympatyczne pary, dołączyłam do gry w siatkówkę i szybko udowodniłam, że zapał i celność to dwie zupełnie różne umiejętności. Ale nawet kiedy się śmiałam, ani na moment nie zapominałam całkiem, że jestem naga. Zwłaszcza przy tylu mężczyznach wokół. Czasem się rozluźniałam, po czym ktoś przechodził obok i nagle znów czułam się zupełnie odsłonięta.
Stało się jednak coś, czego zupełnie się nie spodziewałam. Przestałam w myślach poprawiać własne ciało. Zwykle jedno spojrzenie w lustro automatycznie uruchamia listę: tu schudnąć, tam ujędrnić, to ukryć. Ale wokół mnie były dorosłe kobiety o zupełnie zwyczajnych ciałach i żadna nie wyglądała, jakby przyszła zdawać jakiś egzamin. Wracając wzdłuż basenu, nagle uświadomiłam sobie, że po raz pierwszy od bardzo dawna z nikim się nie porównuję.
Przy szafce przez dłuższą chwilę stałam z ręcznikiem w dłoniach. Ten wieczór był zarazem cudowny i przytłaczający. Nadal nie czułam się zupełnie swobodnie wśród tylu nieznajomych mężczyzn, chociaż żaden z nich nie dał mi powodu do strachu. Ale wiedziałam już dwie rzeczy: moje ciało nie wymagało naprawy, a pływanie bez ubrania spodobało mi się o wiele bardziej, niż byłam gotowa przyznać.
W drodze do domu niespodziewanie zaczęłam płakać. Nie dlatego, że było źle, tylko dlatego, że miałam tyle do poukładania w głowie. W ciągu jednego wieczoru zdążyłam być przerażona, rozebrać się przy obcych, wyjątkowo mocno odczuć uwagę innych ludzi, odkryć, jak intensywne może być odczuwanie wody na nagiej skórze, i po raz pierwszy od lat spojrzeć na własne ciało bez zwykłego krytycyzmu.
Czy poszłabym tam znowu?
Nadal nie byłam pewna.
Ale kiedy myślałam o tym wieczorze, nie przypominała mi się najpierw szatnia ani nawet ci wszyscy mężczyźni wokół.
Przypominał mi się pierwszy skok do basenu — i to, jak sekundę później nagle nie chciałam już niczego na siebie zakładać.
Po drodze kilka razy omal nie zawróciłam. Roboty drogowe co chwilę zatrzymywały ruch, dając mi kolejne okazje, by uznać, że mój pierwszy wieczór naturystyczny spokojnie może poczekać do przyszłego roku. Zawarłam ze sobą umowę: jeśli wejdę do środka, naprawdę się rozbiorę i przynajmniej zanurzę w basenie, przez cały tydzień będę mogła bez wyrzutów sumienia jeść wszystko, co zawiera roztopiony ser. Kiedy zaparkowałam, nadal się bałam, ale w myślach wydałam już za dużo na jedzenie, żeby się wycofać.
Obsługa recepcji przywitała mnie tak serdecznie, że trochę się rozluźniłam. Potem poznałam mężczyznę o imieniu Alex, zaczęłam z nim rozmawiać i pewnym gestem wskazałam mu drogę do męskiej szatni. Chwilę później inna osoba wyjaśniła, że na czas spotkania szatnia jest koedukacyjna. Alex spojrzał na mnie i powiedział: „Mocny początek”. Roześmiałam się, chociaż w środku znów cała się spięłam. O wiele łatwiej było udawać kogoś, kto po prostu pomylił pomieszczenia, niż kogoś, kto za chwilę miał się rozebrać w sali pełnej obcych ludzi.
Alex zaczął zdejmować ubranie tak swobodnie, jakby odwieszał płaszcz. Otworzyłam szafkę i zrobiłam to samo. Koszulka. Dżinsy. Bielizna. Z tą ostatnią częścią było najtrudniej — nie fizycznie, tylko psychicznie. Gdy tylko zniknęła w szafce, powietrze nagle wydało mi się inne, a ja poczułam się znacznie bardziej na widoku. Nikt nie przerwał rozmowy. Nikt się nie gapił. Alex dalej opowiadał o dojeździe, jakby moja nagość absolutnie niczego nie zmieniła. Właśnie ta zwyczajność pomogła mi w końcu zrobić pierwszy krok od szafki.
Przy basenie jednak znów się spięłam. Mężczyzn było znacznie więcej niż kobiet, a ja czułam się odsłonięta w sposób, który wykraczał poza sam brak ubrania. Wiedziałam, że to zorganizowane spotkanie wyłącznie dla dorosłych i nikt nie zachowuje się niewłaściwie, ale moje ciało reagowało szybciej niż głowa. Zaczęłam przesadnie skupiać się na tym, jak chodzę, gdzie trzymam ręce, jak porusza się moja klatka piersiowa, gdy idę boso wzdłuż basenu. Wtedy napotkałam wzrok Alexa. Po prostu się uśmiechnął i zapytał: „Gotowa?”. Odpowiedziałam: „Jeśli teraz się rozmyślę, nici z cheesesteaków”.
Wskoczyłam.
Pierwsze zetknięcie z wodą niemal mnie zszokowało. Bez kostiumu czułam ją zupełnie inaczej — bezpośrednio, intensywnie, jakby ożywiała każdy skrawek skóry. Wynurzyłam się, gwałtownie zaczerpnęłam powietrza i spojrzałam na Alexa z taką miną, że się roześmiał. „Źle?” — zapytał. Pokręciłam głową. Wręcz przeciwnie. To było tak przyjemne, że mój mózg nie od razu potrafił to przetworzyć. Odepchnęłam się od brzegu i przepłynęłam kawałek, czując każdy ruch wody na swoim ciele. Po raz pierwszy tego wieczoru strach na chwilę ustąpił przyjemności.
Potem były jacuzzi, pizza i rozmowy. Poznałam dwie naprawdę sympatyczne pary, dołączyłam do gry w siatkówkę i szybko udowodniłam, że zapał i celność to dwie zupełnie różne umiejętności. Ale nawet kiedy się śmiałam, ani na moment nie zapominałam całkiem, że jestem naga. Zwłaszcza przy tylu mężczyznach wokół. Czasem się rozluźniałam, po czym ktoś przechodził obok i nagle znów czułam się zupełnie odsłonięta.
Stało się jednak coś, czego zupełnie się nie spodziewałam. Przestałam w myślach poprawiać własne ciało. Zwykle jedno spojrzenie w lustro automatycznie uruchamia listę: tu schudnąć, tam ujędrnić, to ukryć. Ale wokół mnie były dorosłe kobiety o zupełnie zwyczajnych ciałach i żadna nie wyglądała, jakby przyszła zdawać jakiś egzamin. Wracając wzdłuż basenu, nagle uświadomiłam sobie, że po raz pierwszy od bardzo dawna z nikim się nie porównuję.
Przy szafce przez dłuższą chwilę stałam z ręcznikiem w dłoniach. Ten wieczór był zarazem cudowny i przytłaczający. Nadal nie czułam się zupełnie swobodnie wśród tylu nieznajomych mężczyzn, chociaż żaden z nich nie dał mi powodu do strachu. Ale wiedziałam już dwie rzeczy: moje ciało nie wymagało naprawy, a pływanie bez ubrania spodobało mi się o wiele bardziej, niż byłam gotowa przyznać.
W drodze do domu niespodziewanie zaczęłam płakać. Nie dlatego, że było źle, tylko dlatego, że miałam tyle do poukładania w głowie. W ciągu jednego wieczoru zdążyłam być przerażona, rozebrać się przy obcych, wyjątkowo mocno odczuć uwagę innych ludzi, odkryć, jak intensywne może być odczuwanie wody na nagiej skórze, i po raz pierwszy od lat spojrzeć na własne ciało bez zwykłego krytycyzmu.
Czy poszłabym tam znowu?
Nadal nie byłam pewna.
Ale kiedy myślałam o tym wieczorze, nie przypominała mi się najpierw szatnia ani nawet ci wszyscy mężczyźni wokół.
Przypominał mi się pierwszy skok do basenu — i to, jak sekundę później nagle nie chciałam już niczego na siebie zakładać.
Obejrzyj podgląd wideo RudeFly
Przeczytałeś część historii. Teraz zobacz, czym naprawdę jest RudeFly.
▶ OBEJRZYJ DARMOWY PODGLĄD
Rejestracja nie jest wymagana
Chcesz czytać dalej?
Utwórz darmowe konto →