Holly: Ik beloofde mezelf een week lang cheesesteaks als ik tijdens mijn eerste besloten naturistenzwemavond echt uit de kleren zou gaan. Maar binnen een paar minuten besefte ik dat niet het naakt zijn het moeilijkst was, maar hoe intens ik me tussen onbekende mannen van mijn eigen lichaam bewust werd.
Ik stond helemaal naakt naast mijn kluisje en deed alsof ik dat volkomen normaal vond. Een paar stappen verderop stonden verschillende volwassen mannen zich rustig om te kleden, de man die ik vijf minuten eerder had ontmoet praatte nog steeds tegen me, en ik was op de een of andere manier vergeten wat mensen normaal gesproken met hun handen doen als ze niets aanhebben. Mezelf bedekken zou een logische reflex zijn geweest, maar dan zou ik voor mijn gevoel juist nog meer opvallen. Dus pakte ik mijn handdoek, glimlachte naar hem en dacht: Geweldig. Hiervoor heb ik mezelf dus zeven cheesesteaks beloofd.
Onderweg was ik een paar keer bijna omgekeerd. Door wegwerkzaamheden stond het verkeer steeds stil, waardoor ik telkens opnieuw de kans kreeg om te besluiten dat mijn eerste naturistenavond best tot volgend jaar kon wachten. Ik had een afspraak met mezelf gemaakt: als ik naar binnen ging, me daadwerkelijk uitkleedde en op zijn minst het zwembad in ging, mocht ik een hele week zonder schuldgevoel alles eten waar gesmolten kaas aan te pas kwam. Toen ik parkeerde, was ik nog steeds bang, maar in gedachten had ik al te veel aan eten uitgegeven om nog af te haken.
De medewerkers bij de receptie waren zo gastvrij dat ik een beetje ontspande. Toen ontmoette ik een man die Alex heette, raakte met hem aan de praat en wees hem zelfverzekerd de weg naar de herenkleedkamer. Een seconde later legde een andere deelnemer uit dat de kleedkamer tijdens dit evenement gemengd was. Alex keek me aan en zei: ‘Sterk begin.’ Ik lachte, al verkrampte ik vanbinnen meteen weer. Het was veel makkelijker om te doen alsof ik alleen de indeling verkeerd had begrepen dan te laten merken dat ik op het punt stond me voor een ruimte vol vreemden uit te kleden.
Alex begon zijn kleren uit te trekken, zo nonchalant alsof hij een jas ophing. Ik opende mijn kluisje en deed hetzelfde. T-shirt. Spijkerbroek. Ondergoed. Dat laatste was het moeilijkst, niet lichamelijk, maar in mijn hoofd. Zodra het in het kluisje verdween, voelde de lucht anders aan en voelde ik me veel zichtbaarder. Niemand hield op met praten. Niemand staarde. Alex praatte gewoon verder over de rit, alsof mijn naaktheid helemaal niets had veranderd. Juist dat vanzelfsprekende hielp me uiteindelijk om de eerste stap bij mijn kluisje vandaan te zetten.
Bij het zwembad spande ik me toch weer aan. Er waren veel meer mannen dan vrouwen, en ik voelde me blootgesteld op een manier die verder ging dan alleen geen kleren aanhebben. Ik wist dat ik op een georganiseerd evenement voor uitsluitend volwassenen was en niemand zich ongepast gedroeg, maar mijn lichaam reageerde sneller dan mijn hoofd. Ik werd me veel te bewust van hoe ik liep, waar ik mijn handen hield en hoe mijn borst bewoog terwijl ik op blote voeten langs het bad liep. Toen kruisten mijn blik en die van Alex elkaar. Hij glimlachte alleen maar en vroeg: ‘Klaar?’ Ik zei: ‘Als ik me nu bedenk, gaan de cheesesteaks niet door.’
Ik sprong erin.
Het eerste contact met het water was bijna een schok. Zonder badkleding voelde het totaal anders: direct, intens, levendig tegen elk stukje van mijn huid. Ik kwam boven, hapte naar adem en keek Alex met zo’n gezicht aan dat hij moest lachen. ‘Valt het tegen?’ vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd. Integendeel. Het voelde zo fijn dat mijn hoofd het niet meteen kon verwerken. Ik zette me af tegen de kant en zwom een paar slagen, waarbij ik elke beweging van het water over mijn lichaam voelde. Voor het eerst die avond maakte de angst even plaats voor plezier.
Daarna volgden het bubbelbad, pizza en gesprekken. Ik ontmoette twee oprecht aardige stellen, deed mee aan een potje volleybal en bewees al snel dat enthousiasme en nauwkeurigheid twee totaal verschillende vaardigheden zijn. Maar zelfs terwijl ik lachte, vergat ik nooit helemaal dat ik naakt was. Zeker met zoveel mannen om me heen. Soms ontspande ik, tot er iemand voorbijliep en ik me ineens weer net zo blootgesteld voelde.
Toch gebeurde er iets wat ik totaal niet had verwacht. Ik hield op mijn eigen lichaam in gedachten te corrigeren. Meestal is één blik in de spiegel genoeg om automatisch een lijstje af te werken: hier afvallen, dat strakker krijgen, dit verbergen. Maar om me heen waren volwassen vrouwen met heel gewone lichamen, en geen van hen zag eruit alsof ze was gekomen om een of andere keuring te doorstaan. Terwijl ik langs het zwembad terugliep, besefte ik ineens dat ik mezelf voor het eerst in heel lange tijd met niemand vergeleek.
Bij mijn kluisje bleef ik een hele tijd met mijn handdoek in mijn handen staan. De avond was zowel heerlijk als overweldigend geweest. Ik voelde me nog steeds niet helemaal op mijn gemak tussen zoveel onbekende mannen, al had niemand me persoonlijk een reden gegeven om bang te zijn. Maar ik wist nu twee dingen: er hoefde niets aan mijn lichaam te worden verholpen, en ik had veel meer genoten van zwemmen zonder kleren dan ik op dat moment wilde toegeven.
Op de terugweg begon ik onverwacht te huilen. Niet omdat het een nare ervaring was geweest, maar omdat ik zoveel te verwerken had. Op één avond was ik doodsbang geweest, had ik me voor vreemden uitgekleed, was ik me intens bewust geworden van de aandacht van anderen, had ik ontdekt hoe krachtig water op een blote huid kon aanvoelen en had ik voor het eerst in jaren zonder de gebruikelijke kritiek naar mijn eigen lichaam gekeken.
Zou ik nog eens gaan?
Ik wist het nog steeds niet zeker.
Maar als ik aan die avond dacht, herinnerde ik me niet als eerste de kleedkamer, of zelfs maar al die mannen om me heen.
Ik herinnerde me die eerste sprong in het zwembad — en hoe ik een seconde later ineens niets meer wilde aantrekken.
Onderweg was ik een paar keer bijna omgekeerd. Door wegwerkzaamheden stond het verkeer steeds stil, waardoor ik telkens opnieuw de kans kreeg om te besluiten dat mijn eerste naturistenavond best tot volgend jaar kon wachten. Ik had een afspraak met mezelf gemaakt: als ik naar binnen ging, me daadwerkelijk uitkleedde en op zijn minst het zwembad in ging, mocht ik een hele week zonder schuldgevoel alles eten waar gesmolten kaas aan te pas kwam. Toen ik parkeerde, was ik nog steeds bang, maar in gedachten had ik al te veel aan eten uitgegeven om nog af te haken.
De medewerkers bij de receptie waren zo gastvrij dat ik een beetje ontspande. Toen ontmoette ik een man die Alex heette, raakte met hem aan de praat en wees hem zelfverzekerd de weg naar de herenkleedkamer. Een seconde later legde een andere deelnemer uit dat de kleedkamer tijdens dit evenement gemengd was. Alex keek me aan en zei: ‘Sterk begin.’ Ik lachte, al verkrampte ik vanbinnen meteen weer. Het was veel makkelijker om te doen alsof ik alleen de indeling verkeerd had begrepen dan te laten merken dat ik op het punt stond me voor een ruimte vol vreemden uit te kleden.
Alex begon zijn kleren uit te trekken, zo nonchalant alsof hij een jas ophing. Ik opende mijn kluisje en deed hetzelfde. T-shirt. Spijkerbroek. Ondergoed. Dat laatste was het moeilijkst, niet lichamelijk, maar in mijn hoofd. Zodra het in het kluisje verdween, voelde de lucht anders aan en voelde ik me veel zichtbaarder. Niemand hield op met praten. Niemand staarde. Alex praatte gewoon verder over de rit, alsof mijn naaktheid helemaal niets had veranderd. Juist dat vanzelfsprekende hielp me uiteindelijk om de eerste stap bij mijn kluisje vandaan te zetten.
Bij het zwembad spande ik me toch weer aan. Er waren veel meer mannen dan vrouwen, en ik voelde me blootgesteld op een manier die verder ging dan alleen geen kleren aanhebben. Ik wist dat ik op een georganiseerd evenement voor uitsluitend volwassenen was en niemand zich ongepast gedroeg, maar mijn lichaam reageerde sneller dan mijn hoofd. Ik werd me veel te bewust van hoe ik liep, waar ik mijn handen hield en hoe mijn borst bewoog terwijl ik op blote voeten langs het bad liep. Toen kruisten mijn blik en die van Alex elkaar. Hij glimlachte alleen maar en vroeg: ‘Klaar?’ Ik zei: ‘Als ik me nu bedenk, gaan de cheesesteaks niet door.’
Ik sprong erin.
Het eerste contact met het water was bijna een schok. Zonder badkleding voelde het totaal anders: direct, intens, levendig tegen elk stukje van mijn huid. Ik kwam boven, hapte naar adem en keek Alex met zo’n gezicht aan dat hij moest lachen. ‘Valt het tegen?’ vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd. Integendeel. Het voelde zo fijn dat mijn hoofd het niet meteen kon verwerken. Ik zette me af tegen de kant en zwom een paar slagen, waarbij ik elke beweging van het water over mijn lichaam voelde. Voor het eerst die avond maakte de angst even plaats voor plezier.
Daarna volgden het bubbelbad, pizza en gesprekken. Ik ontmoette twee oprecht aardige stellen, deed mee aan een potje volleybal en bewees al snel dat enthousiasme en nauwkeurigheid twee totaal verschillende vaardigheden zijn. Maar zelfs terwijl ik lachte, vergat ik nooit helemaal dat ik naakt was. Zeker met zoveel mannen om me heen. Soms ontspande ik, tot er iemand voorbijliep en ik me ineens weer net zo blootgesteld voelde.
Toch gebeurde er iets wat ik totaal niet had verwacht. Ik hield op mijn eigen lichaam in gedachten te corrigeren. Meestal is één blik in de spiegel genoeg om automatisch een lijstje af te werken: hier afvallen, dat strakker krijgen, dit verbergen. Maar om me heen waren volwassen vrouwen met heel gewone lichamen, en geen van hen zag eruit alsof ze was gekomen om een of andere keuring te doorstaan. Terwijl ik langs het zwembad terugliep, besefte ik ineens dat ik mezelf voor het eerst in heel lange tijd met niemand vergeleek.
Bij mijn kluisje bleef ik een hele tijd met mijn handdoek in mijn handen staan. De avond was zowel heerlijk als overweldigend geweest. Ik voelde me nog steeds niet helemaal op mijn gemak tussen zoveel onbekende mannen, al had niemand me persoonlijk een reden gegeven om bang te zijn. Maar ik wist nu twee dingen: er hoefde niets aan mijn lichaam te worden verholpen, en ik had veel meer genoten van zwemmen zonder kleren dan ik op dat moment wilde toegeven.
Op de terugweg begon ik onverwacht te huilen. Niet omdat het een nare ervaring was geweest, maar omdat ik zoveel te verwerken had. Op één avond was ik doodsbang geweest, had ik me voor vreemden uitgekleed, was ik me intens bewust geworden van de aandacht van anderen, had ik ontdekt hoe krachtig water op een blote huid kon aanvoelen en had ik voor het eerst in jaren zonder de gebruikelijke kritiek naar mijn eigen lichaam gekeken.
Zou ik nog eens gaan?
Ik wist het nog steeds niet zeker.
Maar als ik aan die avond dacht, herinnerde ik me niet als eerste de kleedkamer, of zelfs maar al die mannen om me heen.
Ik herinnerde me die eerste sprong in het zwembad — en hoe ik een seconde later ineens niets meer wilde aantrekken.
Bekijk de RudeFly-videopreview
Je hebt een deel van het verhaal gelezen. Bekijk nu waar RudeFly echt om draait.
▶ BEKIJK GRATIS PREVIEW
Geen registratie nodig
Wil je verder lezen?
Maak een gratis account →