Nieuwe strandgewoonte, twee gestolen fietsen

Ik zette mijn mountainbike naast een strand waar een paar volwassenen niets aanhadden en begon meteen te overwegen om me bij hen aan te sluiten. Dit stond niet op mijn fietsroute; tot dan toe bestond die uit fietsen langs de kust en uiteindelijk weer terugfietsen. Een korte vooruitblik: tegen het einde van die dag zouden mijn partner en ik een nieuw gedeeld genoegen hebben ontdekt, en zouden onze beide mountainbikes gestolen zijn. Die twee feiten blijven samen een buitengewoon irritante combinatie vormen.

Op dat eerste moment was ik echter alleen en oprecht nieuwsgierig. Ik was bij toeval op het strand terechtgekomen en had me niet voorbereid op een gepland naturistisch debuut. Er was dus geen beslissing over badkleding om op terug te komen en geen groot voornemen om waar te maken. Ik kon doorfietsen, of ik kon stoppen en iets proberen wat er opeens aantrekkelijk uitzag. Ik wilde het proberen; ik had alleen een moment nodig om op te houden dat idee te beschouwen als een schandalig voorstel van mijn eigen brein.

Ik duwde de fiets het zand op, waarbij dat meer inspanning kostte dan ik had verwacht. Ik draaide aan het stuur, stapte opzij en liet de fiets voorzichtig op het zand zakken. Er was niets elegants aan het manoeuvreren met een mountainbike terwijl ik probeerde eruit te zien alsof ik precies wist wat ik deed. Toen de fiets eenmaal lag, trok ik mijn kleren uit en legde ze ernaast, waarbij ik aan dat kleine hoopje veel meer aandacht besteedde dan het ordenen van kleren verdiende.

Daarna liep ik bij mijn kleren vandaan en draaide me naar de zee, naakt op een strand voor de eerste keer. Een paar seconden lang was ik me er heel bewust van dat ik het echt had gedaan, in plaats van alleen maar een interessant idee naast een fiets te hebben gehad. Maar de ervaring was heerlijk en de zenuwen kregen niet de langdurige hoofdrol die ik had verwacht. Ik hoefde niet te zwemmen of iets indrukwekkends te doen om het uitstapje de moeite waard te maken; er gewoon zijn zonder badkleding was genoeg.

Wat me verbaasde, was hoe snel ik ophield mezelf mentaal af te vragen of ik me wel op mijn gemak voelde en begon te genieten. Ik had verwacht dat de afwezigheid van kleren al mijn aandacht zou opeisen, maar dat gebeurde niet. Ik was op fietstocht gegaan en had iets gevonden wat ik nog vóór het einde van de dag opnieuw wilde doen. Tegen de tijd dat ik me weer had aangekleed, was de vraag niet meer of dit een vreselijk idee was geweest, maar of mijn partner met me terug zou willen komen.

Diezelfde middag keerde ik met hem en onze twee mountainbikes terug naar het strand. Er was iets lichtelijk belachelijks aan iemand meenemen naar een plek die ik pas net had ontdekt en die ik hem nu al enthousiast wilde laten zien. "Dit is het strand dat ik bedoelde," zei ik, een aanzienlijk ingetogener introductie dan het commentaar dat in mijn hoofd bleef doorgaan. Mijn eerste bezoek was een onverwacht persoonlijk experiment geweest; deze keer ontdekten we het naturisme samen.

En nu het deel waardoor dit verhaal niet alleen in zijn gelukkige versie verteld kan worden: beide mountainbikes werden die dag gestolen. Niet één fiets, wat al erg genoeg zou zijn geweest, maar het paar waarmee we erheen waren gekomen. Ik kan nog steeds blij zijn dat ik het naturisme heb ontdekt en woedend zijn over het verlies van ons vervoer, zonder dat het ene gevoel het andere opheft. Onze kleren uittrekken was iets waar we zelf voor hadden gekozen; twee fietsen verliezen maakte absoluut geen deel uit van de afspraak.

Toch bleven we naturisme beoefenen wanneer de omgeving dat toeliet. Door de diefstal veranderde de ontdekking van het strand niet in iets waarvan we wensten dat we het nooit hadden geprobeerd, hoewel die gebeurtenis er natuurlijk wel voor zorgde dat we moeilijk konden beweren dat we een volledig kosteloze nieuwe interesse hadden gevonden. Er is geen teruggevonden fiets als geruststellende laatste wending aan toe te voegen, alleen het plezier dat we bleven beleven aan naakt zijn op geschikte plekken. We hielden de strandgewoonte in stand; helaas hielden we de mountainbikes niet.