Ewelina: Myślałam, że znalezienie plaży naturystycznej w Quend-Plage będzie najtrudniejsze — dopóki maleńkie owady nie przepędziły mnie nago w stronę kobiety, na którą próbowałam się nie gapić.
— Nie zatrzymuj się tam — zawołała naga kobieta, gdy pospiesznie zmierzałam ku morzu, odganiając się za plecami książką w miękkiej oprawie. Oczywiście się zatrzymałam. Nagość na plaży w Quend-Plage wydawała się zaskakująco łatwa, dopóki atrakcyjna kobieta nie zaczęła wydawać mi poleceń. — Owady — dodała, wskazując na moje kostki. — Ruszaj się. Świetnie. Moja pierwsza rozmowa na plaży naturystycznej, a ja już oblewałam egzamin praktyczny.
Miała na imię Clara, czego dowiedziałam się, gdy wmaszerowałam obok niej na płyciznę. Miała cudownie opanowany wyraz twarzy jak na kogoś, kto obserwował moje próby bronienia się książką podróżniczą. — Pierwszy raz? — zapytała. Zerknęłam na książkę, wciąż zaciśniętą w mojej dłoni. — Co mnie zdradziło? Roześmiała się i nagle uświadomiłam sobie wszystko, czego ledwie zauważałam na swoim ręczniku: powiew powietrza na skórze, wyprostowaną postawę, fakt, że nie mogłam wsunąć wolnej ręki do kieszeni. Zadowoliłam się oparciem jej na biodrze, a potem zaczęłam się martwić, że wygląda to okropnie wymownie.
Pół godziny wcześniej szłam na południe, zastanawiając się, czy strefa naturystyczna w ogóle istnieje. Widok rozebranego plażowicza dodał mi otuchy, ale wybranie sobie miejsca do siedzenia niemal mnie pokonało. Kiedy dwie osoby zaczęły się pakować, zajęłam ich skrawek niedaleko wydm i dłużej prostowałam ręcznik, niż zdejmowałam kostium kąpielowy. Nikt się tym nie przejął. Przeczytałam kilka stron, poczułam sporą satysfakcję z siebie, a potem odkryłam, że miejscowe owady bardzo interesuje mój krem z filtrem. Teraz Clara uśmiechała się do mnie, a obojętność przestała wydawać się aż tak kusząca.
— Twoja książka zaraz popływa — powiedziała. Opuściłam ją, nawet tego nie zauważając. Gwałtownie ją uniosłam, dokładnie w chwili, gdy płytka fala rozbiła się o nasze kolana, i stałam tam z jedną ręką w górze niczym naga przewodniczka wycieczki prezentująca wybrzeże. Clara odskoczyła przed bryzgami, śmiejąc się. Za nami przeszło dwoje ubranych spacerowiczów; jeden zerknął na zamieszanie, po czym dalej rozmawiał ze swoim towarzyszem. Przez cały ranek wyobrażałam sobie tę chwilę — ja naga, inni ubrani — a tym, co okazało się krępujące, była chyba obecność widowni przy moim fatalnym obchodzeniu się z książką.
Clara zaproponowała, że odprowadzi ją na mój ręcznik. — Albo możemy pójść obie — powiedziałam zdecydowanie zbyt szybko. Posłała mi mały, przekorny uśmiech. — Dla bezpieczeństwa? — To bardzo dobra książka. Nie była. Ten sam akapit przeczytałam trzy razy. Wyszłyśmy razem z wody, a ja powstrzymałam absurdalną chęć zasłonięcia nią brzucha. To była książka w miękkiej oprawie, nie drzwi. Poza tym Clara patrzyła mi w twarz, opowiadając, jak kiedyś przez dziesięć minut szukała okularów przeciwsłonecznych, które miała na głowie. Podobało mi się, że ona także potrafiła pozwolić sobie na śmieszność.
Kiedy wróciłyśmy do mojego ręcznika, kolejny owad wylądował na mojej nodze. Wpatrywałam się w niego. Clara wpatrywała się w niego. — Chyba zarezerwowały sobie ten sektor — powiedziała. Jej miejsce znajdowało się dalej od wydm, a obok było sporo przestrzeni, więc zaproponowała, że pomoże mi się przenieść. Chwyciłyśmy ręcznik za dwa rogi, a moją torbę i książkę ułożyłyśmy pośrodku, po czym przeniosłyśmy całość przez piasek niczym wyjątkowo nieimponującą lektykę królewską. W połowie drogi mój kostium kąpielowy zsunął się w jej stronę. — Upuściłaś coś niepotrzebnego — powiedziała. Roześmiałam się tak mocno, że musiałyśmy wszystko odstawić.
Kiedy już się rozłożyłyśmy, zapytała, czy chcę towarzystwa, czy czasu na czytanie. To krótkie pytanie uspokoiło mnie bardziej niż jakiekolwiek zapewnienia. — Towarzystwa — odpowiedziałam, odkładając książkę na dobre. Rozmawiałyśmy, dopóki nie rozluźniły mi się ramiona i nie przestałam planować, gdzie patrzeć. Kiedy przyłapała mnie na uśmiechaniu się do niej, nie udawałam, że studiuję wydmy. — Lepsze miejsce? — O wiele. Otarła odrobinę piasku z nadgarstka i nagle sama wydała mi się niemal nieśmiała. — Dobrze. Miałam nadzieję, że tak powiesz.
Zostałam dłużej, niż planowałam, i zanim w końcu zaczęłam się pakować, przeszłam jeszcze z Clarą przez płyciznę. Tym razem zostawiłam książkę w miękkiej oprawie i pozwoliłam, by nasze dłonie raz czy dwa się zetknęły, nie odsuwając od razu swojej. Przy jej ręczniku zapytała, czy może wrócę w następny weekend. — Nie skończyłam jeszcze inspekcji — powiedziałam. Skinęła głową w stronę mojego pierwotnego miejsca przy wydmach. — Nadal rozważasz tamto miejsce? Spojrzałam na pusty piasek, a potem znów na nią. — Nie. Chyba znalazłam miejsce, które mi się podoba.
Miała na imię Clara, czego dowiedziałam się, gdy wmaszerowałam obok niej na płyciznę. Miała cudownie opanowany wyraz twarzy jak na kogoś, kto obserwował moje próby bronienia się książką podróżniczą. — Pierwszy raz? — zapytała. Zerknęłam na książkę, wciąż zaciśniętą w mojej dłoni. — Co mnie zdradziło? Roześmiała się i nagle uświadomiłam sobie wszystko, czego ledwie zauważałam na swoim ręczniku: powiew powietrza na skórze, wyprostowaną postawę, fakt, że nie mogłam wsunąć wolnej ręki do kieszeni. Zadowoliłam się oparciem jej na biodrze, a potem zaczęłam się martwić, że wygląda to okropnie wymownie.
Pół godziny wcześniej szłam na południe, zastanawiając się, czy strefa naturystyczna w ogóle istnieje. Widok rozebranego plażowicza dodał mi otuchy, ale wybranie sobie miejsca do siedzenia niemal mnie pokonało. Kiedy dwie osoby zaczęły się pakować, zajęłam ich skrawek niedaleko wydm i dłużej prostowałam ręcznik, niż zdejmowałam kostium kąpielowy. Nikt się tym nie przejął. Przeczytałam kilka stron, poczułam sporą satysfakcję z siebie, a potem odkryłam, że miejscowe owady bardzo interesuje mój krem z filtrem. Teraz Clara uśmiechała się do mnie, a obojętność przestała wydawać się aż tak kusząca.
— Twoja książka zaraz popływa — powiedziała. Opuściłam ją, nawet tego nie zauważając. Gwałtownie ją uniosłam, dokładnie w chwili, gdy płytka fala rozbiła się o nasze kolana, i stałam tam z jedną ręką w górze niczym naga przewodniczka wycieczki prezentująca wybrzeże. Clara odskoczyła przed bryzgami, śmiejąc się. Za nami przeszło dwoje ubranych spacerowiczów; jeden zerknął na zamieszanie, po czym dalej rozmawiał ze swoim towarzyszem. Przez cały ranek wyobrażałam sobie tę chwilę — ja naga, inni ubrani — a tym, co okazało się krępujące, była chyba obecność widowni przy moim fatalnym obchodzeniu się z książką.
Clara zaproponowała, że odprowadzi ją na mój ręcznik. — Albo możemy pójść obie — powiedziałam zdecydowanie zbyt szybko. Posłała mi mały, przekorny uśmiech. — Dla bezpieczeństwa? — To bardzo dobra książka. Nie była. Ten sam akapit przeczytałam trzy razy. Wyszłyśmy razem z wody, a ja powstrzymałam absurdalną chęć zasłonięcia nią brzucha. To była książka w miękkiej oprawie, nie drzwi. Poza tym Clara patrzyła mi w twarz, opowiadając, jak kiedyś przez dziesięć minut szukała okularów przeciwsłonecznych, które miała na głowie. Podobało mi się, że ona także potrafiła pozwolić sobie na śmieszność.
Kiedy wróciłyśmy do mojego ręcznika, kolejny owad wylądował na mojej nodze. Wpatrywałam się w niego. Clara wpatrywała się w niego. — Chyba zarezerwowały sobie ten sektor — powiedziała. Jej miejsce znajdowało się dalej od wydm, a obok było sporo przestrzeni, więc zaproponowała, że pomoże mi się przenieść. Chwyciłyśmy ręcznik za dwa rogi, a moją torbę i książkę ułożyłyśmy pośrodku, po czym przeniosłyśmy całość przez piasek niczym wyjątkowo nieimponującą lektykę królewską. W połowie drogi mój kostium kąpielowy zsunął się w jej stronę. — Upuściłaś coś niepotrzebnego — powiedziała. Roześmiałam się tak mocno, że musiałyśmy wszystko odstawić.
Kiedy już się rozłożyłyśmy, zapytała, czy chcę towarzystwa, czy czasu na czytanie. To krótkie pytanie uspokoiło mnie bardziej niż jakiekolwiek zapewnienia. — Towarzystwa — odpowiedziałam, odkładając książkę na dobre. Rozmawiałyśmy, dopóki nie rozluźniły mi się ramiona i nie przestałam planować, gdzie patrzeć. Kiedy przyłapała mnie na uśmiechaniu się do niej, nie udawałam, że studiuję wydmy. — Lepsze miejsce? — O wiele. Otarła odrobinę piasku z nadgarstka i nagle sama wydała mi się niemal nieśmiała. — Dobrze. Miałam nadzieję, że tak powiesz.
Zostałam dłużej, niż planowałam, i zanim w końcu zaczęłam się pakować, przeszłam jeszcze z Clarą przez płyciznę. Tym razem zostawiłam książkę w miękkiej oprawie i pozwoliłam, by nasze dłonie raz czy dwa się zetknęły, nie odsuwając od razu swojej. Przy jej ręczniku zapytała, czy może wrócę w następny weekend. — Nie skończyłam jeszcze inspekcji — powiedziałam. Skinęła głową w stronę mojego pierwotnego miejsca przy wydmach. — Nadal rozważasz tamto miejsce? Spojrzałam na pusty piasek, a potem znów na nią. — Nie. Chyba znalazłam miejsce, które mi się podoba.
Obejrzyj podgląd wideo RudeFly
Przeczytałeś część historii. Teraz zobacz, czym naprawdę jest RudeFly.
▶ OBEJRZYJ DARMOWY PODGLĄD
Rejestracja nie jest wymagana
Chcesz czytać dalej?
Utwórz darmowe konto →
criancas
This kind of vacation really can change the way you see your body.