Nazywam się Katherine, mam 28 lat i pochodzę ze Słowenii. Ta historia wydarzyła się w Chorwacji, niedaleko Prizny, gdzie razem z mężem spędzaliśmy kilka dni wakacji.

Pewnego wieczoru wróciliśmy do pokoju po całym dniu nad morzem, otworzyliśmy wino i zaczęliśmy przeskakiwać kanały w telewizji. Przypadkiem trafiliśmy na kanał erotyczny. Najpierw się śmialiśmy. Potem z jakiegoś powodu nie przełączyliśmy dalej. Siedzieliśmy obok siebie, udając, że to tylko żart, ale oboje czuliśmy, że nastrój się zmienił.

I nagle powiedziałam:

„A dlaczego my nie mamy takich zdjęć?”

Mąż zapytał:

„Jakich?”

„Naszych. Pięknych. Nago. No, nie dokładnie takich, ale żeby zobaczyć siebie z boku.”

Roześmiał się, ale było widać, że pomysł mu się spodobał.

Następnego dnia naprawdę kupił mały aparat z pilotem. I to trochę mnie przestraszyło. Co innego rzucić coś takiego wieczorem po winie. A co innego, gdy rano ktoś wraca z aparatem i mówi: „No co, pani reżyser, ruszamy?”

Znaleźliśmy prawie pustą zatoczkę niedaleko Prizny. Skały, przejrzysta woda, słońce i prawie żywej duszy dookoła. Mąż ustawił aparat na statywie, sprawdził kadr, biegał tam i z powrotem, a ja stałam w kostiumie kąpielowym i myślałam: „Sama to zaproponowałaś — nie wycofuj się teraz.”

Najpierw zdjęłam górę. Potem długo się śmiałam i mówiłam, że wyglądam głupio. Mąż powiedział, że wyglądam świetnie. Później zdjęłam dół kostiumu — i od razu poczułam się bardzo skrępowana.

Obok był tylko mój mąż, ludzi w pobliżu praktycznie nie było, ale aparat stał tuż przed nami. I z jakiegoś powodu to właśnie było najbardziej ekscytujące.

Pierwsze ujęcia były niezręczne. Nie wiedziałam, gdzie podziać ręce. Ciągle się zasłaniałam, śmiałam się i prosiłam, żeby skasował zdjęcie. Mąż też nie był specjalnie opanowanym fotografem — sam był zdenerwowany, tylko udawał, że wszystko ma pod kontrolą.

Potem zaczęliśmy się wygłupiać i wszystko stało się łatwiejsze.

Przestaliśmy próbować zrobić „idealną erotyczną sesję zdjęciową” i po prostu się bawiliśmy. Leżałam na ręczniku, on wciskał pilota. Potem siadaliśmy razem i próbowaliśmy zmieścić się w kadrze. Później ja brałam pilota i mówiłam, że on nic nie wie o kątach. On mi go odbierał i ogłaszał się głównym operatorem.

Kłóciliśmy się o ten pilot jak dzieci. I to właśnie te śmieszne, krzywe, żywe zdjęcia stały się naszymi ulubionymi.

Po jakimś czasie prawie przestałam myśleć o tym, że jestem naga. Na początku nagość była głównym wydarzeniem. Potem po prostu stała się częścią dnia. Opalaliśmy się, przytulaliśmy, siedzieliśmy nad wodą, śmialiśmy się, oglądaliśmy zdjęcia i znów wciskaliśmy pilota.

Czasem wracało zawstydzenie — zwłaszcza gdy słyszałam gdzieś w oddali łódź albo przypominałam sobie, że aparat wszystko rejestruje. Ale to zawstydzenie już mnie nie przerażało. Sprawiało tylko, że chwila stawała się bardziej wyrazista.

I tak, było w tym dużo emocji. Nie jak w filmie, ale prawdziwie: morze, słońce, naga skóra, spojrzenie męża i poczucie, że to nasz mały sekret.

Tego wieczoru wróciliśmy do hotelu, otworzyliśmy wino i zaczęliśmy przeglądać zdjęcia. Telewizor nie był nam już potrzebny.

Część ujęć od razu skasowaliśmy. Część nas rozśmieszyła. Przy niektórych milkliśmy na chwilę. Bo to byliśmy my — niedoskonali, nie pozowani, ale prawdziwi. Śmieszni, nieśmiali, nadzy, szczęśliwi.

Po raz pierwszy patrzyłam na swoje zdjęcia i myślałam nie o wadach, ale o tej chwili. O tym, jak się śmiałam. O tym, jak patrzył na mnie mąż. O tym, jak najpierw się zasłaniałam, a potem przestałam.

Dla mnie okazało się to nie tylko sprawą seksu, choć zmysłowości było w tym mnóstwo. Chodziło o zaufanie. O zabawę. O wolność od ciągłej kontroli.

Myśleliśmy, że po prostu zrobimy kilka odważnych zdjęć.

A zamiast tego dostaliśmy dzień, który do dziś wspominamy z uśmiechem.