Nazywam się Teresa, mam 24 lata i pochodzę z Kijowa.

Tego dnia z przyjaciółką wybrałyśmy się na zwykłą miejską plażę. Plan był prosty: słońce, rzeka, kostiumy kąpielowe, kilka zdjęć, może kawa gdzieś w pobliżu. Żartowałyśmy też, że pilnie musi poznać nowego chłopaka, bo tego ranka jej facet postanowił zrobić dramat i zaproponował, że się rozstaną.

Była zła, zdezorientowana i zraniona jednocześnie. Szłyśmy wzdłuż rzeki i rozmawiałyśmy. Najpierw opowiedziała mi całą kłótnię, potem rozmawiałyśmy o tym, że mężczyźni czasem zachowują się jak dzieci, a potem próbowałam ją rozśmieszyć. W pewnym momencie zorientowałyśmy się, że plaża została daleko za nami. Pewnie przeszłyśmy jakieś dwa kilometry, nawet tego nie zauważając.

— No to co, zawracamy? — zapytała.

— Możemy — odpowiedziałam. — Twój przyszły nowy chłopak pewnie leży gdzieś między ręcznikami.

Roześmiała się po raz pierwszy tego ranka. A wtedy zobaczyłyśmy przed sobą mały skrawek piasku nad wodą. Prawie dzika plaża. Żadnych ludzi, kiosków, muzyki, krzyczących dzieci. Tylko piasek, rzeka, krzaki po bokach i światło słoneczne padające na skórę tak miękko, jakby to miejsce na nas czekało.

Spojrzałyśmy na siebie.

— Może tutaj? — powiedziałam.

— Dosłownie nikogo tu nie ma.

— No właśnie.

Na początku wszystko było zupełnie niewinne. Rozłożyłyśmy ręczniki, przebrałyśmy się w kostiumy i położyłyśmy się opalać. Słońce grzało, woda się mieniła, a przyjaciółka zaczęła wreszcie odpuszczać ten poranny dramat. Widziałam, jak jej twarz się rozluźnia, jakby znowu przypominała sobie, że jest piękna, żywa i pożądana — nie dlatego, że jakiś facet to potwierdził, ale po prostu dlatego, że tak jest.

Po chwili odpięłam górę kostiumu.

— Co ty robisz? — zapytała z uśmiechem.

— Pozbywam się przyszłych śladów po opalaniu.

— Odważne.

— To jeszcze nie jest odważne.

Ona też zdjęła górę. Leżałyśmy topless, najpierw trochę spięte, potem coraz spokojniejsze. To było dziwne uczucie: byłyśmy same, ale coś w środku wciąż drżało. Nie strach. Raczej nerwowe podekscytowanie. Jakbyś łamała jakąś małą zasadę, którą kiedyś sama sobie wymyśliłaś.

Spojrzałam na nią i powiedziałam:

— Wiesz, żeby oderwać się od byłego, musisz zrobić coś szalonego.

— Na przykład?

— Opalać się na golasa.

Zamilkła. Potem się roześmiała.

— Jesteś stuknięta.

— Ale bez śladów po opalaniu.

Śmiałyśmy się, ale obie wiedziałyśmy: myśl już nam wpadła do głowy i nigdzie nie zamierzała się ruszyć. Przez kilka minut spierałyśmy się, dokuczałyśmy sobie i udawałyśmy, że to tylko żart. Wtedy powiedziałam:

— Dobra. Ja pierwsza.

Zdjęłam dół kostiumu i poczułam, jak płoną mi policzki. Mimo że nikogo wokół nie było. To było zabawne i ekscytujące jednocześnie: dorosłe ciało, jasne słońce, otwarta przestrzeń — i nagle stałam zupełnie naga na piasku nad Dnieprem.

Przyjaciółka patrzyła na mnie tak, jakbym właśnie skoczyła z mostu.

— No? — zapytałam. — Nie wymiękasz, prawda?

Oczywiście, że nie.

Kiedy ona też zdjęła kostium, pojawiło się między nami coś bardzo zabawnego i dziewczęcego: byłyśmy zawstydzone i rywalizowałyśmy w tym samym momencie. Która jest spokojniejsza? Która pewniejsza siebie? Która lepiej wygląda w słońcu? Obie próbowałyśmy udawać wyluzowane, ale nasze uśmiechy zdradzały, że w środku wszystko iskrzy z podniecenia.

Była bardzo piękna — miękka, kobieca, z lekko niepewnym uśmiechem. Widziałam, jak stara się przyzwyczaić do siebie takiej: bez tkaniny, bez ochrony, bez zwykłego wizerunku. I nagle złapałam się na tym, że lubię to uczucie — być otwarta, nie chować się, czuć słońce na każdym kawałku ciała.

Wtedy sięgnęłam po krem z filtrem.

— Połóż się, posmaruję ci plecy.

— Tylko plecy? — roześmiała się.

— Zacznijmy od pleców.

To było troskliwe, niezręczne i bardzo intymne jednocześnie, ale nie wulgarne. Po prostu dwie przyjaciółki, gorący dzień, skóra, słońce i ten dokładny moment, kiedy zawstydzenie przestaje być niekomfortowe i zamienia się w podekscytowanie. Nakładałam krem na jej ramiona, łopatki, talię i uda, a ona śmiała się i mówiła, że czuje się jak bohaterka jakiegoś letniego szaleństwa. Potem ona posmarowała mnie i obie wreszcie się rozluźniłyśmy.

Opalałyśmy się, przewracałyśmy z boku na bok, rozmawiałyśmy o swoich ciałach i oczywiście trochę rywalizowałyśmy. Żartowałam, że moje treningi się opłacają. Odpowiedziała, że ma „naturalną kobiecość bez chodzenia na siłownię codziennie”. Śmiałyśmy się tak głośno, że ptaki kilka razy zerwały się z krzaków.

A potem wbiegłyśmy do wody.

Nago.

To było niesamowite. Woda otuliła całe moje ciało od razu, bez mokrej tkaniny, bez ramiączek, bez niewygodnego kostiumu. Zanurkowałam i wynurzyłam się z uczuciem, jakbym znów miała dwadzieścia parę lat mniej — tylko że teraz byłam dorosła, pewna siebie i sama wybierałam, kim chcę być. Chlapałyśmy się, śmiałyśmy, wróciłyśmy na brzeg i znów położyłyśmy się w słońcu.

A potem ścieżką obok przechodzili ludzie.

Najpierw para. Potem mężczyzna z psem. Potem dwóch chłopaków na rowerach. Zauważyłyśmy ich, zanim oni zauważyli nas, i miałyśmy sekundę, żeby się zakryć. Ale tego nie zrobiłyśmy.

Poczułam, że serce zaczyna mi bić szybciej. To nie był strach. Raczej mieszanka zawstydzenia, dumy i dziwnej radości. Widzieli nas. Widziałyśmy, że oni nas widzą. I jakoś świat się nie zawalił.

Para przeszła prawie bez patrzenia, choć kobieta się uśmiechnęła. Mężczyzna z psem udawał, że patrzy na rzekę, ale pies prawie go do nas ciągnął. A chłopaki na rowerach otwarcie odwrócili głowy. Jeden z nich prawie zjechał ze ścieżki.

Przyjaciółka zakryła twarz dłonią i szepnęła:

— Spalę się ze wstydu.

— Ze słońca czy z uwagi?

— Z obu.

Ale minutę później już się śmiała. I ja też. Bo w tym wszystkim nie było nic brudnego. Byłyśmy po prostu dwiema pięknymi, dorosłymi dziewczynami na pustej plaży, dobrze czującymi się we własnych ciałach.

Wtedy nagle powiedziała:

— Jeśli ktoś jeszcze przejdzie, zagadam do niego.

— Nago?

— Nago. Nie mam już nic do stracenia.

Nie wierzyłam jej. Ale zrobiła to.

Jakieś dwadzieścia minut później ścieżką szedł chłopak — zwyczajny, około dwudziestu pięciu lat, w koszulce i szortach. Przyjaciółka wstała z ręcznika, zupełnie spokojna, chociaż widziałam, jak drży jej uśmiech, i powiedziała:

— Cześć. Masz papierosa?

Najpierw zamarł. Potem się roześmiał — nie chamsko, nie w kreepy sposób, tylko tak, jakby życie właśnie podarowało mu bardzo niespodziewaną scenę.

— Mam — powiedział. — Ale chyba najpierw muszę powiedzieć, że jesteś bardzo odważna.

— I piękna? — zapytała.

Znowu się roześmiał.

— I piękna. Bardzo.

Dał jej papierosa, mimo że prawie nie pali. Chciała po prostu udowodnić sobie, że potrafi. Rozmawiali przez kilka minut. Okazał się normalny, wyluzowany, z dobrym poczuciem humoru. Leżałam obok, udając, że w ogóle mnie to nie interesuje, ale oczywiście słuchałam każdego słowa.

Na koniec wymienili się numerami telefonów. Kiedy odszedł, przyjaciółka padła na ręcznik i pisnęła z zachwytu.

— Zrobiłam to!

— Poznałaś faceta nago na plaży. Twój były by to docenił.

— Niech płacze.

Tego wieczora wymieniłyśmy się zdjęciami, które sobie zrobiłyśmy. Wyszły żywe: nie studyjne, nie idealne, ale prawdziwe. Słońce na skórze, mokre włosy, uśmiechy, w których wciąż było trochę zawstydzenia. Spojrzałam na siebie i pomyślałam: tak, jestem piękna. Nie dlatego, że dobrze pozowałam. Ale dlatego, że dobrze się ze sobą czułam.

Po tamtym dniu wracałyśmy tam jeszcze kilka razy. Bez tej samej paniki, ale wciąż z tym przyjemnym dreszczykiem. Opalałyśmy się nago, pływałyśmy, robiłyśmy zdjęcia i rozmawiałyśmy o życiu. Czasem ktoś przechodził. Czasem ludzie się uśmiechali. Czasem udawali, że niczego nie zauważają. A my już nie czułyśmy się winne.

Dla mnie naturyzm okazał się nie tylko brakiem ubrań. To moment, w którym przestajesz nieustannie kontrolować, jak wyglądasz. To słońce bez śladów po kostiumie. Woda dotykająca całej skóry. Rozmowy bez masek. Ciało, które przestaje być powodem do wstydu i staje się źródłem radości.

I tak, jest w tym zmysłowość. Nie wulgarna, nie wymuszona, ale twoja własna. Kiedy czujesz się atrakcyjna, żywa i odważna. Kiedy rozumiesz, że możesz się jednocześnie wstydzić i czerpać z tego przyjemność.

Wciąż pamiętam tamten pierwszy dzień: jak szłyśmy na zwykłą miejską plażę, żeby ratować przyjaciółkę od złego nastroju, a przypadkiem znalazłyśmy miejsce, w którym obie stałyśmy się trochę bardziej wolne. I teraz wiem na pewno: czasem najlepsza przygoda zaczyna się nie tam, gdzie planowałaś dotrzeć, ale tam, gdzie przypadkiem się znalazłaś.