Weet je, lange tijd was ik zo’n vrouw die alles tot in de puntjes gepland had. Afspraken met patiënten een maand van tevoren ingepland, haar perfect gestyled, blouses netjes gestreken. Maar deze zomer ontsnapten mijn vriendin Elin en ik naar een eiland — wit zand, een turquoise lagune en nul zorgen.

Daar lag ik dus aan het water, terwijl mijn natte badpak werkelijk overal schuurde. Die hardnekkige strikjes, die stomme vochtige stof… En die witte tanlijnen waar ik letterlijk van huiverde! Elin hoefde niet lang na te denken: ze stond op, trok in één beweging haar topje uit, daarna haar broekje, en stapte gewoon het heldere water in. Volkomen zonder gêne! Over haar schouder riep ze: “Kaija, trek het gewoon uit, we zijn alleen met de palmbomen en de wind!”

Op dat moment knapte er iets in me. Mijn hart bonsde ergens in mijn oren en mijn handpalmen werden meteen klam. Naakt? Op het strand?! God, ik ben assistente in een kliniek, geen covermodel!

Maar de spanning won. We liepen naar het verste uiteinde van het strand, waar de kust werd omzoomd door grijze stenen. Mijn knieën trilden letterlijk. Mijn topje uittrekken was nog maar de helft van het werk — de frisse zeebries brandde op mijn verhitte huid en miljoenen heerlijke rillingen liepen over mijn rug. Maar toen kwam mijn broekje…

Ik haalde diep adem, trok het uit en… bedekte mezelf meteen als een idioot met mijn handen! Mijn hart ging tekeer alsof het tweehonderd slagen per minuut maakte. Wat als iemand me zag? Wat als ik er belachelijk uitzag? Maar om ons heen waren alleen stilte, zon en warmte. En die pure, onverdunde adrenalinekick! Ik liet mijn handen zakken. Voor het eerst raakten de zonnestralen ELK deel van mijn lichaam. Het was niet alleen ongewoon — het voelde verdomd sexy en vrij.

En toen werd er een echt wild meisje in me wakker. Ik besloot sierlijk door het ondiepe water te rennen, alsof ik in een slowmotionscène uit Baywatch speelde. Vrij, wild, naakt!

Het idee was goud waard, de uitvoering een ramp.

Toen ik vaart maakte, sprong ik op van pure vreugde en… bleef ik met mijn teen achter een rots onder water haken.

O god! Ik ging met volle kracht recht de aankomende golf in! Met mijn gezicht vooruit!

Een seconde later zat ik op handen en knieën midden in de branding. Naakt, volkomen weerloos, en om me heen ontvouwde zich de droom van elke verfijnde fetisjist: ik zat onder het natte zand, hoestte, gaf bijna zeewater over en spuugde wanhopig de korrels uit die in mijn mond waren blijven plakken! De zanderige pap kleefde aan mijn borsten, dijen en billen en vormde het belachelijkste én pikantste “kostuum” uit de geschiedenis.

Elin lag op het strand dubbel van het lachen. Ik kneep mijn lippen op elkaar, veegde mijn gezicht af met mijn natte handpalm, keek naar mezelf… en begon ook keihard te lachen! Op dat moment verdampten al mijn angst, spanning en schaamte gewoon in het zeefoam. Ik stond daar naakt, spuugde zand uit en voelde me ongelooflijk gelukkig!

En daarna ging het alleen maar verder. De smaak van vrijheid was niet meer te stoppen.

Een maand later huurden mijn man en ik een kamer met een open terras in een resort aan de Middellandse Zee. Met alleen een gestreepte pet op lag ik volledig naakt languit in een witte hangmat onder de brandende zon. Boven mij lag het terras van het naburige huisje, en ik begreep maar al te goed dat ik daar vol in het zicht lag.

De gedachte dat iemand boven me misschien elk moment even naar me kon kijken, gaf me een scherpe, bijna brandende golf van opwinding. Ik liet bewust mijn benen over de randen van de hangmat hangen, rekte me uit, draaide me naar de zee en genoot van elke seconde van dit spel op het randje. Een zoete warmte verspreidde zich laag in mijn buik. Mijn lichaam was mooi, levend en ademde met elke cel.

Kortom, meiden (en niet alleen jullie!): naakte huid in de zon en wind is het beste antidepressivum. Een bruine kleur zonder ook maar één wit streepje is nu mijn grootste trots, en een strandbezoek zonder badpak mijn favoriete bron van bedwelmende adrenaline. Schaamte is gewoon een domme gewoonte. Doe haar uit, samen met je kleren!

Schaam ik me nog steeds als ik aan die val in het zand denk? Een beetje wel! Maar het is de prettigste schaamte ter wereld, vermengd met een wilde kick. Ik zou graag gelijkgestemden ontmoeten om de spannendste en grappigste momenten van die vrijheid te bespreken!