„Po prostu zdejmij to, zanim się rozmyślisz!”

Mój mąż powiedział to zupełnie spokojnie, podczas gdy ja stałam na środku otwartego pokładu statku wycieczkowego z sercem walącym gdzieś pod gardłem. Wokół nas byli obcy ludzie, morze ciągnęło się aż po horyzont i właściwie nie było sposobu, by udawać, że znalazłam się tu przypadkiem.

Celowo wybraliśmy rejs, na którym podejście do ubioru jest znacznie swobodniejsze niż zazwyczaj. Od dawna korzystałam z plaż naturystycznych, ale ciche miejsce na brzegu, skąd zawsze można odejść nieco dalej, to jedno. Ogromny statek, na którym przez najbliższe kilka dni będzie się spotykać tych samych ludzi przy basenie, w kawiarniach i na pokładach, to coś zupełnie innego.

Wypuściłam powietrze i w końcu zrobiłam to, po co tam przyszłam. Pierwszą rzeczą, którą poczułam, nie był nawet wstyd, lecz wiatr. Przemknął po mojej skórze tak niespodziewanie, że natychmiast pokryłam się gęsią skórką. Instynktownie chciałam się zasłonić, ale zmusiłam ręce, by pozostały wzdłuż ciała.

I dokładnie w tej samej chwili kobieta przechodząca obok zatrzymała się, spojrzała prosto na mnie i uniosła telefon. Zdążyłam pomyśleć tylko jedno: „O Boże, ona naprawdę chce mi zrobić zdjęcie?” – zanim powiedziała coś całkowicie nieoczekiwanego.

Ale zacznijmy od początku.

Mam trzydzieści dwa lata i już dawno przestałam traktować ludzkie ciało jako coś, co koniecznie trzeba ukrywać. Z mężem odwiedzaliśmy już plaże naturystów i to on pewnego dnia znalazł ten rejs.

Kiedy pokazał mi program, początkowo się roześmiałam.

„Cały statek wycieczkowy?”

„Cały.”

„Na kilka dni?”

„Dokładnie.”

„Zdajesz sobie sprawę, że potem nie będzie gdzie się schować?”

Wzruszył ramionami.

„Chyba o to właśnie chodzi.”

Przez pierwszą godzinę na pokładzie byłam znacznie odważniejsza we własnej głowie niż w rzeczywistości.

Ludzie spokojnie rozmawiali przy basenie. Ktoś czytał, ktoś pił kawę. Nikt nie robił z niczego widowiska ani nie gapił się na innych tak, jakby wylądował na innej planecie.

A ja stałam z boku, czując się nagle jak najbardziej nieśmiała kobieta na całym statku.

Mąż to zauważył.

„Rozmyśliłaś się?”

To było dokładnie to, czego nie powinien był mówić.

„Nie ma mowy.”

Czułam, jak pieką mnie policzki, ale kilka sekund później moje ubrania leżały już obok torby.

Pierwsze chwile były niesamowicie dziwne. Zbyt mocno świadoma byłam własnego ciała: gdzie położyć ręce, jak stanąć, kto może być za mną.

A potem stało się coś niemal komicznego.

Nic.

Absolutnie nic.

Mąż nadal wybierał leżak. Para obok kłóciła się o okulary przeciwsłoneczne. Ktoś przeszedł w stronę basenu. Kilka minut później stałam już przy relingu, patrząc na morze.

Ciepłe słońce muskało moje ramiona i brzuch, wiatr plątał moje włosy obcięte na boba, a metalowy pokład ogrzewał podeszwy stóp.

Nagle zdałam sobie sprawę, ile energii zazwyczaj marnuję na zupełnie bezsensowne rzeczy: poprawianie czegoś, zasłanianie się, sprawdzanie, jak wyglądam.

Tutaj wszystko to zniknęło.

Następnego ranka postanowiłam pójść o krok dalej.

Często ćwiczę jogę w domu, więc pomyślałam: dlaczego nie spróbować na otwartym pokładzie?

Znaleźliśmy stosunkowo spokojne miejsce. Mąż usadowił się nieopodal z filiżanką kawy, a ja rozwinęłam matę.

Pierwsze ćwiczenia poszły idealnie.

Wtedy statek lekko się zakołysał.

Próbowałam utrzymać równowagę, machałam śmiesznie rękami i omal nie zjechałam z maty.

Usłyszałam śmiech za plecami.

Odwróciłam się gwałtownie.

Stały tam dwie kobiety i mężczyzna, którzy wyraźnie byli świadkami ostatnich sekund mojej bohaterskiej walki z grawitacją.

Wtedy dopiero poczułam prawdziwe gorąco na policzkach.

Jedna z kobiet uniosła telefon.

To była ta sama kobieta, o której wspomniałam na początku tej historii.

„Przepraszam”, powiedziała. „Nie nagrywałam pani. Chciałam tylko zapytać: czy mogłaby mi pani pokazać to ćwiczenie jeszcze raz? Szło pani świetnie aż do samej końcówki”.

Spojrzałam na nią.

Potem na męża.

On już śmiał się do swojej kawy.

„Świetnie? Omal nie wpadłam do szalup ratunkowych!”

Wszyscy wybuchnęli śmiechem, a napięcie zniknęło natychmiast.

Dziesięć minut później na matach do jogi było nas czworo.

Najzabawniejsze było to, że przestałam myśleć o tym, jak wyglądam. Skupiłam się na oddechu, czułam wiatr, słuchałam morza i co jakiś czas parskałam śmiechem, gdy kolejny łagodny ruch statku niszczył naszą zbiorową grację.

I wtedy coś we mnie przeskoczyło.

Nagle zamiast poczucia odsłonięcia poczułam przyjemność.

Nie dlatego, że ktoś na mnie patrzył. Wręcz przeciwnie: ponieważ nie czułam już potrzeby kontrolowania spojrzenia każdej innej osoby.

Po sesji mąż wyjął telefon.

„Teraz zdjęcie”.

Natychmiast zrozumiałam, co ma na myśli.

Zawsze lubiłam być fotografowana, ale zazwyczaj zaczynam wydawać polecenia: trochę wyżej, nieco z boku, nie, ten kąt jest okropny.

Tym razem jednak, ku własnemu zaskoczeniu, powiedziałam:

„Dobrze. Tylko mnie nie ustawiaj”.

Stanęłam przy relingu. Za mną rozpościerało się ogromne błękitne morze, wiatr targał mi włosy, a słońce dopiero zaczynało wznosić się wyżej na niebie.

„Gotowa?”

Spojrzałam prosto w obiektyw.

Klik.

To chyba moje ulubione zdjęcie z całych wakacji.

Nie dlatego, że wyglądałam perfekcyjnie. Włosy miałam potargane, oczy przymrużone od słońca, a poza nie miała nic wspólnego z kadrami z magazynu.

Ale wyglądałam na niewyobrażalnie szczęśliwą.

Reszta rejsu upłynęła w zupełnie innym tonie. Pływałam, opalałam się, znów ćwiczyłam jogę i poznałam ludzi, z którymi wymienialiśmy wiadomości jeszcze długo po powrocie.

Co najważniejsze, odkryłam coś ciekawego.

Sprawiało mi przyjemność patrzenie na ludzi wokół mnie. Różne ciała, różny wiek, odmienne sposoby poruszania się, pewność siebie jednych i wciąż obecną nieśmiałość nowicjuszy. Jednocześnie cieszyło mnie poczucie, że sama też jestem częścią tego obrazu.

Bez rywalizacji.

Bez potrzeby bycia doskonałą.

Ostatniego wieczoru wróciłam do relingu. Mąż przyniósł dwie szklanki zimnej lemoniady i pokazał mi tamto poranne zdjęcie.

„Skasować?”

Spojrzałam na ekran.

„Nawet o tym nie myśl”.

To zdjęcie przechowuję teraz w osobnym folderze z fotografiami z podróży.

A przyjemność, którą wtedy poczułam – płynącą z otaczającego mnie piękna i z mojej własnej wolności – nie zniknęła po powrocie do domu. Zostało mi nowe i dość odważne przekonanie: nie musisz co minutę oceniać swojego ciała. Możesz w nim po prostu żyć.

Już planujemy kolejną podróż.

A mąż nazywa teraz moją matę do jogi „moją główną kreacją wieczorową na rejs”.

Jeśli są tu dorośli, podobnie myślący ludzie, którzy również potrafią podchodzić do takich przygód z lekkością, pięknem i humorem, zawsze chętnie poznaję nowe osoby.

Proponuję tylko, żebyśmy ćwiczyli jogę w bezpiecznej odległości od szalup ratunkowych.