\n"Trek het gewoon uit, voordat je bedenkingen krijgt!"\n\nMijn man zei het doodkalm, terwijl ik midden op het open dek van een cruiseschip stond en mijn hart ergens in mijn keel voelde kloppen. Om ons heen waren alleen maar vreemden, de zee strekte zich uit tot aan de horizon en er was eigenlijk geen enkele manier om te doen alsof ik hier per ongeluk terecht was gekomen.\n\nWe hadden bewust gekozen voor een cruise waar de kledingvoorschriften veel relaxter waren dan gebruikelijk. Ik geniet al lang van naturistenstranden, maar een rustig plekje aan de kust, waar je altijd verderop kunt gaan zitten, is één ding. Een enorm schip waar je de komende dagen dezelfde mensen blijft tegenkomen bij het zwembad, in de cafés en op de dekken, is iets heel anders.\n\nIk ademde diep uit en deed eindelijk waarvoor ik hier was gekomen. Het eerste wat ik voelde was niet eens schaamte, maar de wind. Die streek zo onverwacht over mijn huid dat ik meteen kippenvel kreeg. Instinctief wilde ik mezelf bedekken, maar ik dwong mijn armen om langs mijn lichaam te blijven hangen.\n\nEn op precies dat moment stopte een vrouw die voorbijliep, keek me recht aan en pakte haar telefoon. Ik had nog net tijd voor één gedachte — "Oh god, gaat ze me echt fotograferen?" — voordat ze iets volkomen onverwachts zei.\n\nMaar laat ik bij het begin beginnen.\n\nIk ben tweeëndertig en zie het menselijk lichaam allang niet meer als iets dat absoluut verborgen moet worden. Mijn man en ik waren al eerder naar naturistenstranden geweest, en op een dag was hij degene die deze cruise vond.\n\nToen hij me het programma liet zien, lachte ik eerst.\n\n"Een heel cruiseschip?"\n\n"Een hele."\n\n"Voor meerdere dagen?"\n\n"Precies."\n\n"Je realiseert je toch wel dat je je daarna nergens meer kunt verstoppen?"\n\nHij haalde zijn schouders op.\n\n"Dat lijkt me nou net de bedoeling."\n\nTijdens mijn eerste uur aan boord was ik in mijn hoofd een stuk dapperder dan in werkelijkheid.\n\nRondom het zwembad praatten mensen rustig met elkaar. Iemand las een boek, iemand dronk koffie. Niemand maakte er een spektakel van of staarde naar anderen alsof ze op een andere planeet waren geland.\n\nEn daar stond ik, een beetje aan de kant, en voelde me plotseling de verlegenste vrouw van het hele schip.\n\nMijn man merkte het op.\n\n"Bedacht je je toch?"\n\nDat was precies het verkeerde om te zeggen.\n\n"Geen sprake van."\n\nIk voelde mijn wangen gloeien, maar een paar seconden later lagen mijn kleren al naast mijn tas.\n\nDe eerste momenten voelden ontzettend vreemd. Ik was me veel te bewust van mijn eigen lichaam: waar laat ik mijn handen, hoe sta ik, wie staat er misschien achter me?\n\nEn toen gebeurde er iets bijna grappigs.\n\nNiets.\n\nAbsoluut niets.\n\nMijn man ging rustig door met het uitzoeken van een ligstoel. Een stel vlakbij ruziede over een zonnebril. Iemand liep voorbij richting het zwembad. Een paar minuten later stond ik al bij de reling en keek ik uit over de zee.\n\nDe warme zon raakte mijn schouders en buik, de wind speelde met mijn korte kapsel en het metalen dek verwarmde mijn voetzolen.\n\nPlotseling besefte ik hoeveel energie ik normaal gesproken verspilde aan volkomen nutteloze dingen: iets recht trekken, iets bedekken, controleren hoe ik eruitzag.\n\nHier viel dat allemaal weg.\n\nDe volgende ochtend besloot ik een stap verder te gaan.\n\nIk doe thuis vaak aan yoga en dacht: waarom probeer ik het niet eens op het open dek?\n\nWe vonden een relatief rustig plekje. Mijn man installeerde zich vlakbij met een kop koffie en ik rolde mijn matje uit.\n\nDe eerste oefeningen gingen perfect.\n\nToen begon het schip lichtjes te rollen.\n\nIk probeerde mijn evenwicht te bewaren, zwaaide belachelijk met mijn armen en gleed bijna van mijn matje af.\n\nIk hoorde gelach achter me.\n\nIk draaide me abrupt om.\n\nEr stonden twee vrouwen en een man, die duidelijk getuige waren geweest van de laatste seconden van mijn heroïsche strijd tegen de zwaartekracht.\n\nToen begonnen mijn wangen pas echt te branden.\n\nEen van de vrouwen hield haar telefoon omhoog.\n\nHet was dezelfde vrouw die ik aan het begin van dit verhaal noemde.\n\n"Neem me niet kwalijk," zei ze. "Ik was je niet aan het filmen. Ik wilde alleen vragen: kun je me die oefening nog eens laten zien? Je deed het zo goed, tot de allerlaatste seconde."\n\nIk keek haar aan.\n\nDaarna naar mijn man.\n\nHij zat al in zijn koffie te lachen.\n\n"Goed gedaan? Ik vloog bijna de reddingsboten in!"\n\nIedereen lachte en de spanning verdween onmiddellijk.\n\nTien minuten later stonden we met vier personen op yogamatjes.\n\nHet grappigste was dat ik stopte met nadenken over hoe ik eruitzag. Ik concentreerde me op mijn ademhaling, voelde de wind, luisterde naar de zee en barstte af en toe in lachen uit wanneer een nieuwe, zachte beweging van het schip onze gezamenlijke sierlijkheid tenietdeed.\n\nEn toen klikte er iets in mij.\n\nPlotseling voelde ik plezier in plaats van kwetsbaarheid.\n\nNiet omdat iemand naar me keek. Integendeel: omdat ik niet langer de behoefte voelde om de blik van ieder ander te controleren.\n\nNa de sessie pakte mijn man zijn telefoon.\n\n"Nog even een foto."\n\nIk begreep meteen wat hij bedoelde.\n\nIk heb er altijd van gehouden om gefotografeerd te worden, maar meestal begin ik instructies te geven: iets hoger, een beetje van opzij, nee, die hoek is verschrikkelijk.\n\nMaar deze keer zei ik onverwacht:\n\n"Goed. Maar geef geen aanwijzingen."\n\nIk ging bij de reling staan. Achter me lag de enorme blauwe zee, de wind gooide mijn haar in de war en de zon begon net hoger aan de hemel te klimmen.\n\n"Klaar?"\n\nIk keek recht in de lens.\n\nKlik.\n\nHet werd waarschijnlijk mijn lievelingsfoto van de hele vakantie.\n\nNiet omdat ik er perfect uitzag. Mijn haar zat in de war, mijn ogen waren enigszins dichtgeknepen tegen het zonlicht en mijn houding leek in niets op een plaatje uit een tijdschrift.\n\nMaar ik zag er ontzettend gelukkig uit.\n\nDe rest van de cruise voelde compleet anders. Ik zwom, zonnebaadde, deed weer aan yoga en ontmoette mensen met wie we nog lange tijd contact hielden.\n\nHet belangrijkste was dat ik iets interessants ontdekte.\n\nIk genoot ervan om naar de mensen om me heen te kijken. Verschillende lichamen, verschillende leeftijden, verschillende manieren van bewegen, de zelfverzekerdheid van sommigen en de aarzelende verlegenheid van nieuwkomers. Tegelijkertijd genoot ik van het gevoel dat ik ook deel uitmaakte van dat plaatje.\n\nZonder concurrentie.\n\nZonder de noodzaak om perfect te zijn.\n\nOp de laatste avond ging ik weer naar de reling. Mijn man bracht twee glazen koude limonade en liet me die ochtendfoto zien.\n\n"Wissen?"\n\nIk keek naar het scherm.\n\n"Waag het niet."\n\nDie foto staat nu in een aparte map met mijn vakantiefoto's.\n\nEn het plezier dat ik toen voelde — van de schoonheid om me heen en van mijn eigen vrijheid — verdween niet toen we thuiskwamen. Wat bleef was een nieuw en vrij gedurfd besef: je hoeft je lichaam niet elke minuut te beoordelen. Je kunt er simpelweg in leven.\n\nWe zijn alweer aan het praten over onze volgende reis.\n\nEn mijn man noemt mijn yogamatje nu "mijn belangrijkste gala-jurk voor op de cruise".\n\nAls hier volwassen, gelijkgestemde mensen zijn die ook weten hoe je zulke avonturen met gemak, schoonheid en humor kunt benaderen, maak ik altijd graag kennis.\n\nMaar ik stel voor dat we onze yogasessies voortaan op veilige afstand van de reddingsboten houden.\n