Nie schowałam się na tarasie

Mam na imię Zoe. Pochodzę z Hiszpanii i mieszkam w Walencji. Zawsze uważałam się za dość odważną dziewczynę. Ale teraz, kiedy czytam historie kobiet na waszej stronie, rozumiem: nie, do prawdziwej odwagi mam jeszcze długą drogę.

Patrzę na ich zdjęcia i czytam, jak po raz pierwszy odważają się zdjąć kostium kąpielowy, jak na początku drżą ze wstydu, a potem nagle uświadamiają sobie, że nagość wcale nie jest straszna. To wolność. Światło słońca. Skóra. Ciało bez zbędnych granic. I za każdym razem łapię się na myśli: „Ja też tego chcę”. Właśnie dlatego umieszczam tutaj swoje pierwsze zdjęcia z tarasu, w zamkniętej galerii waszej strony. Nie dlatego, że jestem już taka odważna. Ale dlatego, że to mój pierwszy prawdziwy krok.

Na plażę dla nudystów jeszcze nie dotarłam. W głowie potrafię wszystko pięknie sobie wyobrazić: morze, ręcznik, spokojni ludzie wokół, zdejmuję kostium i nagle przestaję się bać. Ale w chwili, gdy wyobrażam sobie rzeczywistość, budzi się we mnie tchórz. Więc postanowiłam zacząć w domu.

Mamy duży, otwarty taras na czwartym piętrze. Zwyczajny, bez luksusów: płytki, stary leżak, rośliny w donicach, mały stolik, butelka wody, spinacze do bielizny, ręcznik. Naprzeciwko stoi inny budynek, dość daleko, ale balkony i tak są wyraźnie widoczne. Rodzice często wychodzą załatwiać różne sprawy i pewnego dnia zrozumiałam: to moja szansa.

Kiedy drzwi się za nimi zamknęły, jeszcze przez dziesięć minut krążyłam po mieszkaniu. Sprawdzałam, czy naprawdę jestem sama. Potem wyszłam na taras w lekkiej sukience, a pod nią miałam kostium kąpielowy. Słońce już nagrzewało płytki, a powietrze było suche, walencjańskie, letnie.

Najpierw zdjęłam sukienkę.

Potem górę od kostiumu.

Serce zaczęło mi walić, jakbym stała nie na własnym tarasie, ale przed tłumem. Choć wokół nie było nikogo. Prawie nikogo. Tylko balkony po drugiej stronie ulicy, cudze rośliny, cudze krzesła, cudze życia.

Zrozumiałam, że jeśli zostawię ubrania w pobliżu, w ciągu minuty stracę odwagę. Chwyciłabym sukienkę, zasłoniłabym się, usiadłabym w kącie i złościła na siebie. Więc zrobiłam coś głupiego, co do dziś mnie śmieszy.

Zebrałam sukienkę, kostium, ręcznik — wszystko, czym mogłabym się zasłonić — i wyrzuciłam to z powrotem przez drzwi do mieszkania, z dala od tarasu.

Potem szybko zdjęłam dół od kostiumu.

I to było wszystko.

Stałam naga na tarasie, a wszystkie moje „ubrania ratunkowe” leżały w środku mieszkania.

W pierwszych sekundach poczułam strach i ogromne rozbawienie. Z jednej strony to był mój dom, mój taras, moje słońce. Z drugiej właśnie zastawiłam na siebie pułapkę, żeby nie móc uciec. Teraz, żeby się zasłonić, musiałabym wstać, przejść przez cały taras do drzwi i zrobić to całkowicie odsłonięta.

Położyłam się na leżaku na brzuchu.

I niemal od razu zrozumiałam, dlaczego kobiety na waszej stronie tyle piszą o tym uczuciu. Słońce dotykało moich pleców, nóg, ramion i pośladków. Żadnych ramiączek. Żadnych białych linii. Żadnej tkaniny dzielącej ciało na „dozwolone” i „niedozwolone”. Tylko skóra, ciepło i powietrze.

Na początku leżałam spięta, jak ktoś, kto udaje, że się odpręża. Potem stopniowo ciało się rozluźniło. Przestałam co sekundę myśleć: „Jestem naga”. Po prostu czułam, jak dobrze jest być bez kostiumu.

Minęło jakieś pół godziny.

I wtedy zaczęła się najzabawniejsza część.

Przypadkiem odwróciłam głowę w stronę budynku naprzeciwko i zauważyłam ruch na jednym z balkonów. Budynek był daleko, ale balkon widać było wyraźnie. Ktoś wyszedł. Chyba mężczyzna. Postał tam parę sekund, a potem zniknął.

Prawie się uspokoiłam.

„Może mi się wydawało” — pomyślałam.
„Po prostu wyszedł na balkon”.
„Nawet nie patrzył w moją stronę”.

A potem wrócił.

W okularach.

W tym momencie o mało nie umarłam jednocześnie ze wstydu i ze śmiechu. Bo wcześniej mogłam jeszcze pomyśleć, że ten ktoś po prostu wyszedł na dwór przypadkiem. Ale teraz wyglądało to tak, jakby poszedł po okulary, żeby lepiej zrozumieć, co dokładnie dzieje się na odległym tarasie naprzeciwko.

A najgorsze było to, że nie mogłam wstać.

Wszystkie moje ubrania leżały w mieszkaniu. Sama je tam wyrzuciłam, żeby nie stchórzyć. Kiedy leżałam na brzuchu, jeśli w ogóle coś widział, mógł zobaczyć tylko moje plecy i pośladki. Krępujące, owszem, ale do zniesienia. Ale gdybym wstała, żeby pójść po sukienkę, zobaczyłby wszystko.

Więc podjęłam najbardziej logiczną decyzję: nie ruszać się.

Leżałam jak posąg. Udawałam spokojną, dorosłą, pewną siebie naturystkę, która po prostu opala się na swoim tarasie i zupełnie nie interesuje się sąsiednimi balkonami. W rzeczywistości panował we mnie kompletny chaos.

On stał na balkonie. Ja leżałam na leżaku. Między nami była odległość, światło słońca, ulica, powietrze i sytuacja, której normalnie nie dałoby się wytłumaczyć, gdyby ktoś zapytał.

Nie wiedziałam, czy mnie widzi. Może naprawdę miał słaby wzrok. Może patrzył na ptaka. Może po prostu wyszedł sprawdzić pranie. Ale moja wyobraźnia namalowała już całą historię: wyszedł, zauważył coś dziwnego, wrócił w okularach i teraz próbował ustalić, czy dziewczyna na tarasie naprzeciwko naprawdę opala się bez kostiumu.

A najdziwniejsze było to, że wcale nie chciałam się chować tak bardzo, jak się spodziewałam.

Było mi wstyd. Bardzo wstyd. Policzki mi płonęły. Ale razem ze wstydem przyszło inne uczucie: ciepłe, żywe, zuchwałe. Nie uciekałam. Nie zasłaniałam się. Nie robiłam z tego katastrofy. Po prostu leżałam w słońcu i po raz pierwszy pozwoliłam sobie nie znikać z własnego strachu.

Po kilku minutach mężczyzna zszedł z balkonu.

Poczekałam.

Potem jeszcze trochę.

I dopiero gdy byłam pewna, że go nie ma, powoli wstałam, szybko podeszłam do drzwi, chwyciłam sukienkę z wnętrza mieszkania i zaczęłam się śmiać. Tak mocno, że musiałam z powrotem usiąść na leżaku.

Moja pierwsza „praktyka naturystyczna” zamieniła się w komedię z sąsiednim balkonem, okularami do czytania i moim własnym genialnym pomysłem, żeby wyrzucić wszystkie ubrania jak najdalej od siebie.

Ale po tym poczułam się lżej.

Zrozumiałam, że nie stało się nic strasznego. Świat się nie zawalił. Nikt nie krzyczał. Nikt nie przybiegł. Nawet gdyby ktoś mnie zauważył, to nie byłby koniec świata. To była po prostu chwila — krępująca, śmieszna, bardzo ludzka.

Tego samego wieczoru mogłam myśleć tylko o jednym: kiedy rodzice znowu wyjdą?

Kilka dni później ten moment nadszedł. I tym razem nie krążyłam po mieszkaniu w kółko. Gdy tylko zorientowałam się, że nikogo nie ma w domu, niemal od razu wyszłam na taras.

Sukienka — w mieszkaniu.
Kostium — też tam.
Ręcznik — również daleko.

Już wiedziałam: jeśli zostawię sobie drogę odwrotu, skorzystam z niej.

Położyłam się na leżaku naga, tym razem bez takiej paniki. Oczywiście, zdenerwowanie zostało. Kilka razy zerknęłam na ten sam balkon naprzeciwko. Ale teraz nawet mnie to śmieszyło. Pomyślałam: „Mam nadzieję, że dziś ma dzień wolny od obserwacji”.

Słońce szybko zrobiło swoje. Odprężyłam się. Leżałam na brzuchu, potem na plecach, potem usiadłam na skraju leżaka i po prostu patrzyłam na swoją skórę, na światło, na linie swojego ciała. Podobało mi się, że opalenizna będzie równa. Podobało mi się, że kostium nie zostawi białych śladów. Podobało mi się, że nie chowam się sama przed sobą.

Po jakiejś godzinie ustawiłam telefon i zrobiłam sobie małą sesję selfie do zamkniętej galerii waszej strony.

Na początku było strasznie niezręcznie. Nie wiedziałam, gdzie podziać ręce. Raz wyglądałam zbyt poważnie, raz zbyt przestraszona, raz jak ktoś, kto przypadkiem nacisnął przycisk aparatu. Potem zaczęłam się śmiać. I właśnie wtedy zdjęcia zrobiły się lepsze.

Siedziałam na leżaku. Stałam przy ścianie. Odwracałam się do słońca. Zasłaniałam twarz przed światłem ręką. Śmiałam się. Na niektórych zdjęciach wciąż byłam nieśmiała. Na niektórych wyglądałam nieoczekiwanie pewnie. A na jednym wyglądałam tak żywo, że długo wpatrywałam się w ekran i myślałam: „Oto ona. To ja”.

Nie idealna.
Nie zawodowa modelka.
Nie dziewczyna, która potrafi już spokojnie wejść na plażę dla nudystów.

Ale dziewczyna, która zrobiła swój pierwszy krok.

I to mi się podoba.

Wciąż nie wiem, czy jestem gotowa, żeby wejść na dużą plażę dla nudystów i zdjąć kostium wśród ludzi. Może i tak będę stała z ręcznikiem w rękach, udając, że szukam miejsca. Może mój wewnętrzny tchórz znowu zacznie wydawać rozkazy.

Ale teraz mam doświadczenie.

Mój taras stał się moją małą, prywatną plażą dla nudystów. Bez morza. Bez piasku. Bez tłumu. Ale ze światłem słońca, powietrzem, strachem, śmiechem, sąsiednim balkonem i jednym bardzo ważnym odkryciem: moje ciało nie musi się cały czas chować.

Dla mnie nagość przestaje być czymś zakazanym, a staje się czymś szczerym. Chodzi o zaufanie do siebie. O prawo do lubienia siebie bez kostiumu. O przyjemność czucia słońca na całej skórze. O moment, w którym przestajesz dzielić siebie na części, które „można pokazać”, i części, które „trzeba natychmiast ukryć”.

Chcę poznać otwartych, pełnych szacunku ludzi, którzy rozumieją to uczucie. Ludzi, dla których naturyzm nie jest czymś dziwnym ani powodem do brzydkich żartów, ale sposobem na zbliżenie się do siebie, do ciała, do słońca i do wolności.

A następny krok?

Prawdopodobnie prawdziwa plaża dla nudystów.

I jeśli któregoś dnia w końcu zdejmę kostium nad morzem, na pewno będę pamiętać ten pierwszy dzień w Walencji. Taras. Leżak. Słońce. Balkon naprzeciwko.

I człowieka, który być może wrócił w okularach, żeby lepiej przyjrzeć się mojemu pierwszemu małemu zwycięstwu.