Eva: Myślałam, że wspólny prysznic będzie najbardziej krępującą częścią wizyty na kopenhaskiej plaży naturystycznej, dopóki Freja nie sprawiła, że podczas zwykłego spłukiwania zaczęło mnie rozpraszać coś znacznie bardziej osobistego.
To wspólny prysznic miał być najtrudniejszy. Tymczasem stałam zupełnie naga pod odkrytym natryskiem na kopenhaskiej plaży naturystycznej, wśród dorosłych spłukujących ze skóry sól i piasek, i czułam się wręcz niedorzecznie zwyczajnie. Nikt się nie gapił. Dwie kobiety rozmawiały o kremie przeciwsłonecznym, jakiś mężczyzna rozplątywał ręcznik. Po trzydziestu sekundach wszystko wydawało się równie zwyczajne jak zmywanie naczyń. Wtedy stojąca obok mnie kobieta powiedziała: „Został ci piasek z tyłu na ramieniu”.
Mówiła z ciepłym duńskim akcentem i miała rozbawioną minę. Nazywała się Freja. Wskazała smugę piasku przyklejoną z tyłu mojego ramienia. Wykręciłam się pod strumieniem, ale zupełnie nie trafiłam. „Z drugiej strony” — podpowiedziała. Obróciłam się za daleko i zamiast ramienia opłukałam kostkę. Freja się roześmiała, a ja razem z nią. W końcu stanęłam prosto pod strumieniem i zmyłam piasek. „Udało się” — powiedziała. „Zaawansowana technika”. Odsunęłyśmy się, żeby zrobić miejsce kolejnym osobom. Na tym powinno się skończyć.
Żadna z nas jednak nie odeszła. Trzymałam ręcznik obiema rękami, nie robiąc z niego żadnego użytku. Freja zapytała, czy jestem tu pierwszy raz. „Skąd wiedziałaś?” „Wciąż wyglądasz na zdziwioną, że nikogo to nie obchodzi”. Najwyraźniej wszystko miałam wypisane na twarzy. Powiedziałam jej, że spodziewałam się czuć pod prysznicem znacznie bardziej na widoku. Przyglądała mi się przez jedną długą sekundę. „A teraz?” Nagle poczułam chłodne powietrze na skórze i uświadomiłam sobie, że stoimy twarzą w twarz, obie wciąż nagie, i żadna nie osłania się ręcznikiem.
„Teraz zależy, kto patrzy” — powiedziałam, zanim ostrożniejsza część mojego mózgu zdążyła zaprotestować. Freja się uśmiechnęła. „Tak lepiej”. „Lepiej niż co?” „Niż udawać, że nie flirtujesz”. Omal nie upuściłam ręcznika, po czym zerknęłam w stronę plaży, jakby ktoś mógł zostawić przy prysznicu instrukcję postępowania w sytuacjach awaryjnych. „Myślałam, że jestem subtelna”. „Byłaś bardzo uprzejma”. „To brzmi gorzej”. „Wcale nie” — powiedziała. „Tylko mniej zabawnie”. Roześmiałam się, bo to było łatwiejsze niż zdecydowanie, co zrobić z rękami.
Ruszyłyśmy razem z powrotem na plażę, rozmawiając o zwyczajnych rzeczach: muszlach, fazach Księżyca, psie kopiącym obok ręcznika swojego człowieka. Rozmowa płynęła swobodnie, ale pod każdym spojrzeniem Frei mimowolnie się prostowałam. Czułam się swobodnie nago wśród wszystkich tych ludzi, dopóki jedna konkretna kobieta nie sprawiła, że zaczęłam myśleć o tym, jak mnie widzi. Kiedy przystanęła, żeby strzepnąć piasek ze stopy, zaczekałam obok, starając się nie okazywać aż tak wyraźnie, jak bardzo cieszy mnie to, że wciąż się nie pożegnałyśmy.
Usiadłyśmy przy moim ręczniku, a Freja wskazała blady sierp Księżyca na popołudniowym niebie. Wiedziałam, jaka to faza, po czym z pełnym przekonaniem podałam niewłaściwą. Odwróciła się do mnie z przesadnie zatroskaną miną. „Jesteś rozkojarzona”. „To wina prysznica”. „Nie” — powiedziała. „Tylko zrzucasz winę na prysznic”. To rozróżnienie było irytująco trafne. Spojrzałam na nią i darowałam sobie błyskotliwość. „No dobrze. To ty mnie rozpraszasz”. Jej uśmiech złagodniał, zamiast się poszerzyć, co podziałało na mnie mocniej niż droczenie się. „Dobrze” — powiedziała. „Wolę, kiedy mówisz wprost”.
Później Freja zapytała, czy mam ochotę przejść się brzegiem wody. Zostawiłyśmy ręczniki i ruszyłyśmy wzdłuż płytkich fal, wciąż w obrębie części dla naturystów. Tym razem ledwie zauważałam, czy ktoś patrzy. Publiczna nagość zeszła na dalszy plan; teraz rozpraszała mnie Freja. Zimna fala obmyła nam stopy, a ja odskoczyłam w bok, wydając mało dostojne sapnięcie. Nasze ramiona się otarły. „Zaawansowana technika?” — zapytała. „Instynkt samozachowawczy” — odparłam i nie odsunęłam się, kiedy woda odpłynęła.
Pies wciąż kopał, kiedy mijałyśmy ręcznik jego człowieka. Freja dotknęła mojego łokcia, żeby zwrócić moją uwagę na imponujący dół, i zatrzymałyśmy się, patrząc na fruwający piasek. Dotknęła mnie lekko, ale potem żadna z nas się nie odsunęła. Roześmiałam się na myśl o tej niesprawiedliwości: spędziłam kilka godzin wśród nagich ludzi, a wystarczyła dłoń na łokciu, żebym straciła rezon. „Nadal rozkojarzona?” — zapytała. „Tak”. „Dobrze”. Opuściła rękę, a mnie już brakowało jej dotyku, choć nie zdążyłyśmy zrobić nawet kroku.
Przy moim ręczniku Freja się zatrzymała. „Widzisz? Prysznic był łatwy”. Spojrzałam na nią. „To z tobą było trudno”. „Dobrze”. Powiedziała to tak po prostu, że zapomniałam wszystkich błyskotliwych odpowiedzi. Freja odeszła do swojego ręcznika, a kiedy siadałam, raz obejrzała się za siebie. Dopiero wtedy dotarło do mnie, że przez całą naszą rozmowę ani razu się nie okryłam. Nagość przestała mieć znaczenie. Jej uwaga — nie.
Mówiła z ciepłym duńskim akcentem i miała rozbawioną minę. Nazywała się Freja. Wskazała smugę piasku przyklejoną z tyłu mojego ramienia. Wykręciłam się pod strumieniem, ale zupełnie nie trafiłam. „Z drugiej strony” — podpowiedziała. Obróciłam się za daleko i zamiast ramienia opłukałam kostkę. Freja się roześmiała, a ja razem z nią. W końcu stanęłam prosto pod strumieniem i zmyłam piasek. „Udało się” — powiedziała. „Zaawansowana technika”. Odsunęłyśmy się, żeby zrobić miejsce kolejnym osobom. Na tym powinno się skończyć.
Żadna z nas jednak nie odeszła. Trzymałam ręcznik obiema rękami, nie robiąc z niego żadnego użytku. Freja zapytała, czy jestem tu pierwszy raz. „Skąd wiedziałaś?” „Wciąż wyglądasz na zdziwioną, że nikogo to nie obchodzi”. Najwyraźniej wszystko miałam wypisane na twarzy. Powiedziałam jej, że spodziewałam się czuć pod prysznicem znacznie bardziej na widoku. Przyglądała mi się przez jedną długą sekundę. „A teraz?” Nagle poczułam chłodne powietrze na skórze i uświadomiłam sobie, że stoimy twarzą w twarz, obie wciąż nagie, i żadna nie osłania się ręcznikiem.
„Teraz zależy, kto patrzy” — powiedziałam, zanim ostrożniejsza część mojego mózgu zdążyła zaprotestować. Freja się uśmiechnęła. „Tak lepiej”. „Lepiej niż co?” „Niż udawać, że nie flirtujesz”. Omal nie upuściłam ręcznika, po czym zerknęłam w stronę plaży, jakby ktoś mógł zostawić przy prysznicu instrukcję postępowania w sytuacjach awaryjnych. „Myślałam, że jestem subtelna”. „Byłaś bardzo uprzejma”. „To brzmi gorzej”. „Wcale nie” — powiedziała. „Tylko mniej zabawnie”. Roześmiałam się, bo to było łatwiejsze niż zdecydowanie, co zrobić z rękami.
Ruszyłyśmy razem z powrotem na plażę, rozmawiając o zwyczajnych rzeczach: muszlach, fazach Księżyca, psie kopiącym obok ręcznika swojego człowieka. Rozmowa płynęła swobodnie, ale pod każdym spojrzeniem Frei mimowolnie się prostowałam. Czułam się swobodnie nago wśród wszystkich tych ludzi, dopóki jedna konkretna kobieta nie sprawiła, że zaczęłam myśleć o tym, jak mnie widzi. Kiedy przystanęła, żeby strzepnąć piasek ze stopy, zaczekałam obok, starając się nie okazywać aż tak wyraźnie, jak bardzo cieszy mnie to, że wciąż się nie pożegnałyśmy.
Usiadłyśmy przy moim ręczniku, a Freja wskazała blady sierp Księżyca na popołudniowym niebie. Wiedziałam, jaka to faza, po czym z pełnym przekonaniem podałam niewłaściwą. Odwróciła się do mnie z przesadnie zatroskaną miną. „Jesteś rozkojarzona”. „To wina prysznica”. „Nie” — powiedziała. „Tylko zrzucasz winę na prysznic”. To rozróżnienie było irytująco trafne. Spojrzałam na nią i darowałam sobie błyskotliwość. „No dobrze. To ty mnie rozpraszasz”. Jej uśmiech złagodniał, zamiast się poszerzyć, co podziałało na mnie mocniej niż droczenie się. „Dobrze” — powiedziała. „Wolę, kiedy mówisz wprost”.
Później Freja zapytała, czy mam ochotę przejść się brzegiem wody. Zostawiłyśmy ręczniki i ruszyłyśmy wzdłuż płytkich fal, wciąż w obrębie części dla naturystów. Tym razem ledwie zauważałam, czy ktoś patrzy. Publiczna nagość zeszła na dalszy plan; teraz rozpraszała mnie Freja. Zimna fala obmyła nam stopy, a ja odskoczyłam w bok, wydając mało dostojne sapnięcie. Nasze ramiona się otarły. „Zaawansowana technika?” — zapytała. „Instynkt samozachowawczy” — odparłam i nie odsunęłam się, kiedy woda odpłynęła.
Pies wciąż kopał, kiedy mijałyśmy ręcznik jego człowieka. Freja dotknęła mojego łokcia, żeby zwrócić moją uwagę na imponujący dół, i zatrzymałyśmy się, patrząc na fruwający piasek. Dotknęła mnie lekko, ale potem żadna z nas się nie odsunęła. Roześmiałam się na myśl o tej niesprawiedliwości: spędziłam kilka godzin wśród nagich ludzi, a wystarczyła dłoń na łokciu, żebym straciła rezon. „Nadal rozkojarzona?” — zapytała. „Tak”. „Dobrze”. Opuściła rękę, a mnie już brakowało jej dotyku, choć nie zdążyłyśmy zrobić nawet kroku.
Przy moim ręczniku Freja się zatrzymała. „Widzisz? Prysznic był łatwy”. Spojrzałam na nią. „To z tobą było trudno”. „Dobrze”. Powiedziała to tak po prostu, że zapomniałam wszystkich błyskotliwych odpowiedzi. Freja odeszła do swojego ręcznika, a kiedy siadałam, raz obejrzała się za siebie. Dopiero wtedy dotarło do mnie, że przez całą naszą rozmowę ani razu się nie okryłam. Nagość przestała mieć znaczenie. Jej uwaga — nie.
Obejrzyj podgląd wideo RudeFly
Przeczytałeś część historii. Teraz zobacz, czym naprawdę jest RudeFly.
▶ OBEJRZYJ DARMOWY PODGLĄD
Rejestracja nie jest wymagana
Chcesz czytać dalej?
Utwórz darmowe konto →