Eva: Ik dacht dat de gezamenlijke douche het ongemakkelijkste deel van het naaktstrand in Kopenhagen zou zijn, totdat Freja van even afspoelen een heel persoonlijke afleiding maakte.
De gezamenlijke douche had het lastige deel moeten zijn. Maar daar stond ik, helemaal naakt onder een open stranddouche op het naaktstrand van Kopenhagen, tussen volwassenen die zout en zand van hun huid spoelden, en het voelde belachelijk normaal. Niemand staarde. Twee vrouwen hadden het over zonnebrandcrème; een man haalde zijn handdoek uit de knoop. Na dertig seconden voelde het allemaal net zo alledaags als afwassen. Toen zei de vrouw naast me: ‘Je hebt je schouder overgeslagen.’
Ze had een warm Deens accent en een geamuseerde blik. Ze heette Freja. Ze wees op een streep zand die achter op mijn schouder was blijven plakken. Ik draaide me onder het water en zat er helemaal naast. ‘Andere kant,’ hielp ze me. Ik draaide te ver door en spoelde in plaats daarvan mijn enkel af. Freja lachte en ik begon ook te lachen. Uiteindelijk ging ik recht onder de straal staan en spoelde het zand weg. ‘Gelukt,’ zei ze. ‘Techniek voor gevorderden.’ We stapten opzij om de volgende mensen aan de beurt te laten. Daar had het bij moeten blijven.
Maar geen van ons ging weg. Ik hield mijn handdoek met beide handen vast zonder er iets nuttigs mee te doen. Freja vroeg of ik hier voor het eerst was. ‘Hoe wist je dat?’ ‘Je blijft verbaasd kijken omdat het niemand iets kan schelen.’ Blijkbaar was elke gedachte van mijn gezicht af te lezen. Ik vertelde haar dat ik had verwacht me onder de douche veel meer bekeken te voelen. Ze nam me een lange seconde op. ‘En nu?’ Ineens voelde ik de koele lucht op mijn huid en besefte ik dat we tegenover elkaar stonden, allebei nog naakt, zonder onze handdoeken te gebruiken.
‘Nu hangt het ervan af wie er kijkt,’ zei ik voordat mijn voorzichtige brein bezwaar kon maken. Freja glimlachte. ‘Beter.’ ‘Beter dan wat?’ ‘Doen alsof je niet aan het flirten bent.’ Ik liet bijna mijn handdoek vallen en keek toen naar het strand, alsof iemand naast de douche misschien een handleiding voor noodgevallen had achtergelaten. ‘Ik dacht dat ik subtiel was.’ ‘Je was vooral heel beleefd.’ ‘Dat klinkt erger.’ ‘Is het niet,’ zei ze. ‘Alleen minder vermakelijk.’ Ik lachte. Dat was makkelijker dan bedenken wat ik met mijn handen moest doen.
We liepen samen terug naar het strand en praatten over gewone dingen: schelpen, maanfasen, een hond die naast de handdoek van het baasje aan het graven was. Het gesprek liep vanzelf, maar bij elke blik van Freja ging ik onwillekeurig wat rechterop lopen. Ik had me op mijn gemak gevoeld, naakt tussen al die mensen, totdat één bepaalde vrouw me bewust maakte van hoe ze naar me keek. Toen ze stilstond om zand van haar voet te vegen, wachtte ik naast haar en probeerde ik niet al te blij te kijken dat we nog steeds geen afscheid hadden genomen.
We gingen bij mijn handdoek zitten en Freja wees op een bleke maansikkel aan de middaghemel. Ik wist welke maanfase het was en noemde vervolgens vol overtuiging de verkeerde. Ze keek me met overdreven bezorgdheid aan. ‘Je bent afgeleid.’ ‘Ik geef de douche de schuld.’ ‘Nee,’ zei ze. ‘Je schuift het op de douche af.’ Dat onderscheid was irritant raak. Ik keek haar aan en liet mijn gevatheid varen. ‘Goed dan. Jij leidt me af.’ Haar glimlach werd zachter in plaats van breder, en dat deed meer met me dan het plagen. ‘Mooi,’ zei ze. ‘Ik heb liever dat je direct bent.’
Later vroeg Freja of ik zin had om langs het water te wandelen. We lieten onze handdoeken achter en volgden de kleine golven langs de waterlijn, nog steeds binnen het naaktgedeelte. Dit keer merkte ik nauwelijks of iemand keek. Het naakt zijn in het openbaar was naar de achtergrond verdwenen; Freja was de afleiding geworden. Een koude golf spoelde over onze voeten en ik stapte opzij met een allesbehalve elegante kreet. Onze schouders raakten elkaar. ‘Techniek voor gevorderden?’ vroeg ze. ‘Zelfbehoud,’ zei ik, en ik bleef dicht bij haar staan terwijl het water zich terugtrok.
De hond was nog steeds aan het graven toen we langs de handdoek van het baasje kwamen. Freja raakte mijn elleboog aan om me op het indrukwekkende gat te wijzen en we bleven staan kijken hoe het zand in het rond vloog. Haar aanraking was licht, maar daarna deed geen van ons een stap opzij. Ik moest lachen om hoe oneerlijk het was: urenlang omringd zijn door naakte mensen en dan van slag raken door een hand op mijn elleboog. ‘Nog steeds afgeleid?’ vroeg ze. ‘Ja.’ ‘Mooi.’ Ze liet haar hand zakken en nog voor we een volgende stap hadden gezet, miste ik die al.
Bij mijn handdoek bleef Freja staan. ‘Zie je wel? Die douche viel best mee.’ Ik keek haar aan. ‘Jij was het lastige deel.’ ‘Mooi.’ Ze zei het zo eenvoudig dat ik al mijn gevatte antwoorden vergat. Freja liep naar haar eigen handdoek en keek nog één keer om terwijl ik ging zitten. Pas toen besefte ik dat ik tijdens ons hele gesprek niet één keer mijn handdoek om me heen had geslagen. Het naakt zijn deed er niet meer toe. Haar aandacht nog wel.
Ze had een warm Deens accent en een geamuseerde blik. Ze heette Freja. Ze wees op een streep zand die achter op mijn schouder was blijven plakken. Ik draaide me onder het water en zat er helemaal naast. ‘Andere kant,’ hielp ze me. Ik draaide te ver door en spoelde in plaats daarvan mijn enkel af. Freja lachte en ik begon ook te lachen. Uiteindelijk ging ik recht onder de straal staan en spoelde het zand weg. ‘Gelukt,’ zei ze. ‘Techniek voor gevorderden.’ We stapten opzij om de volgende mensen aan de beurt te laten. Daar had het bij moeten blijven.
Maar geen van ons ging weg. Ik hield mijn handdoek met beide handen vast zonder er iets nuttigs mee te doen. Freja vroeg of ik hier voor het eerst was. ‘Hoe wist je dat?’ ‘Je blijft verbaasd kijken omdat het niemand iets kan schelen.’ Blijkbaar was elke gedachte van mijn gezicht af te lezen. Ik vertelde haar dat ik had verwacht me onder de douche veel meer bekeken te voelen. Ze nam me een lange seconde op. ‘En nu?’ Ineens voelde ik de koele lucht op mijn huid en besefte ik dat we tegenover elkaar stonden, allebei nog naakt, zonder onze handdoeken te gebruiken.
‘Nu hangt het ervan af wie er kijkt,’ zei ik voordat mijn voorzichtige brein bezwaar kon maken. Freja glimlachte. ‘Beter.’ ‘Beter dan wat?’ ‘Doen alsof je niet aan het flirten bent.’ Ik liet bijna mijn handdoek vallen en keek toen naar het strand, alsof iemand naast de douche misschien een handleiding voor noodgevallen had achtergelaten. ‘Ik dacht dat ik subtiel was.’ ‘Je was vooral heel beleefd.’ ‘Dat klinkt erger.’ ‘Is het niet,’ zei ze. ‘Alleen minder vermakelijk.’ Ik lachte. Dat was makkelijker dan bedenken wat ik met mijn handen moest doen.
We liepen samen terug naar het strand en praatten over gewone dingen: schelpen, maanfasen, een hond die naast de handdoek van het baasje aan het graven was. Het gesprek liep vanzelf, maar bij elke blik van Freja ging ik onwillekeurig wat rechterop lopen. Ik had me op mijn gemak gevoeld, naakt tussen al die mensen, totdat één bepaalde vrouw me bewust maakte van hoe ze naar me keek. Toen ze stilstond om zand van haar voet te vegen, wachtte ik naast haar en probeerde ik niet al te blij te kijken dat we nog steeds geen afscheid hadden genomen.
We gingen bij mijn handdoek zitten en Freja wees op een bleke maansikkel aan de middaghemel. Ik wist welke maanfase het was en noemde vervolgens vol overtuiging de verkeerde. Ze keek me met overdreven bezorgdheid aan. ‘Je bent afgeleid.’ ‘Ik geef de douche de schuld.’ ‘Nee,’ zei ze. ‘Je schuift het op de douche af.’ Dat onderscheid was irritant raak. Ik keek haar aan en liet mijn gevatheid varen. ‘Goed dan. Jij leidt me af.’ Haar glimlach werd zachter in plaats van breder, en dat deed meer met me dan het plagen. ‘Mooi,’ zei ze. ‘Ik heb liever dat je direct bent.’
Later vroeg Freja of ik zin had om langs het water te wandelen. We lieten onze handdoeken achter en volgden de kleine golven langs de waterlijn, nog steeds binnen het naaktgedeelte. Dit keer merkte ik nauwelijks of iemand keek. Het naakt zijn in het openbaar was naar de achtergrond verdwenen; Freja was de afleiding geworden. Een koude golf spoelde over onze voeten en ik stapte opzij met een allesbehalve elegante kreet. Onze schouders raakten elkaar. ‘Techniek voor gevorderden?’ vroeg ze. ‘Zelfbehoud,’ zei ik, en ik bleef dicht bij haar staan terwijl het water zich terugtrok.
De hond was nog steeds aan het graven toen we langs de handdoek van het baasje kwamen. Freja raakte mijn elleboog aan om me op het indrukwekkende gat te wijzen en we bleven staan kijken hoe het zand in het rond vloog. Haar aanraking was licht, maar daarna deed geen van ons een stap opzij. Ik moest lachen om hoe oneerlijk het was: urenlang omringd zijn door naakte mensen en dan van slag raken door een hand op mijn elleboog. ‘Nog steeds afgeleid?’ vroeg ze. ‘Ja.’ ‘Mooi.’ Ze liet haar hand zakken en nog voor we een volgende stap hadden gezet, miste ik die al.
Bij mijn handdoek bleef Freja staan. ‘Zie je wel? Die douche viel best mee.’ Ik keek haar aan. ‘Jij was het lastige deel.’ ‘Mooi.’ Ze zei het zo eenvoudig dat ik al mijn gevatte antwoorden vergat. Freja liep naar haar eigen handdoek en keek nog één keer om terwijl ik ging zitten. Pas toen besefte ik dat ik tijdens ons hele gesprek niet één keer mijn handdoek om me heen had geslagen. Het naakt zijn deed er niet meer toe. Haar aandacht nog wel.
Bekijk de RudeFly-videopreview
Je hebt een deel van het verhaal gelezen. Bekijk nu waar RudeFly echt om draait.
▶ BEKIJK GRATIS PREVIEW
Geen registratie nodig
Wil je verder lezen?
Maak een gratis account →