Een rustig eerste bezoek aan het strand van Pen Bron

Ik was nog maar net op het open zand van het strand van Pen Bron aangekomen toen ik besefte dat ik om me heen keek in plaats van recht vooruit te lopen. Het was mijn eerste bezoek, en de plek was meteen al mooier dan ik had verwacht toen ik besloot er zelf eens een kijkje te nemen. Aan de rand van het strand vertraagde ik mijn pas, hing de tas wat beter over mijn schouder en bedacht, enigszins belachelijk, dat ik me had voorbereid op een bestemming in plaats van op een echte plek. Er gebeurde niets bijzonders; ik was er gewoon, en nam alles al aandachtig in me op.

Wat me als eerste opviel, was hoeveel verschillende soorten strandgangers hetzelfde stuk strand konden delen zonder dat het druk aanvoelde. Sommige mensen hadden een plekje dicht bij de duinen gevonden, anderen zaten dichter bij het water, en verschillende kleine groepjes lagen verspreid met volop ruimte ertussen. Ik liep verder en keek toen van het ene uiteinde van het strand naar het andere, alsof ik wilde nagaan of die rust speciaal voor mij in scène was gezet. Dat was niet zo, en juist daardoor maakte het geheel nog meer indruk.

Niemand leek zich voor een ander te hoeven uitsloven. Mensen gingen rustig hun eigen gang, op hun eigen stukje zand, met hun eigen gesprekken of stiltes, terwijl de rest van ons hetzelfde kon doen. Het viel me op hoe ongewoon dat voelde, omdat er op openbare plekken vaak een onuitgesproken verwachting hangt dat je doorloopt, ruimte maakt of uitlegt waarom je daar staat. Hier kon ik even blijven staan zonder deel te worden van de middag van een ander, en dat was onverwacht geruststellend.

Ik liep verder langs de kust, hield prettig afstand van iedereen, en het strand bleef zich voor me ontvouwen. Het water gaf mijn blik een duidelijke richting, terwijl de verspreide strandgangers ervoor zorgden dat de plek levendig aanvoelde in plaats van leeg. Op een gegeven moment bleef ik staan en draaide me helemaal naar zee, niet omdat ik iets buitengewoons had gezien, maar omdat het alledaagse tafereel zo mooi op zijn plek was gevallen. Mijn plan was geweest om een tijdje rond te kijken; blijkbaar hoorde daar ook bij dat ik stilletjes onder de indruk zou raken.

De vriendelijke sfeer merkte je het best aan wat er niet gebeurde. Niemand hield me onderweg tegen, riep me bij zich, nam me keurend op of deed alsof het strand aan één bepaald soort bezoeker toebehoorde. Het gemengde gezelschap bleef ontspannen, en iedereen leek bereid elkaars persoonlijke ruimte te respecteren. Ik betrapte mezelf op een glimlach om de eenvoud waarmee het werkte: een heel strand dat draaide op het kennelijk radicale principe dat mensen elkaar met rust konden laten.

Ik bereikte een vlakker stuk zand en bleef weer staan. Ditmaal zette ik de tas netjes naast mijn voeten neer terwijl ik het uitzicht in me opnam. Een paar mensen gingen anders zitten of liggen, iemand liep op zijn gemak voorbij, en alles ging zonder de minste ophef zijn gang. Ik had verwacht dat vooral de schoonheid me zou bijblijven, maar de sfeer begon daar al snel mee te wedijveren. Het was niet precies stilte, en het was ook geen afzondering; het was de prettige afwezigheid van druk.

Omdat dit mijn eerste bezoek was, bleef ik wachten op het detail dat de plek minder aantrekkelijk zou maken zodra ik haar goed had bekeken. In plaats daarvan bevestigde elke kleine waarneming dezelfde indruk. Het strand was prachtig, de mensen waren ontspannen en de vriendelijkheid zat hem erin dat niemand iets van een ander verlangde. Ik moest zelfs zachtjes om mezelf lachen omdat ik tijdens het wandelen steeds naar een addertje onder het gras had gezocht, alsof rust een verdachte voetnoot nodig had.

Toen ik uiteindelijk het strand verliet, had ik niet het gevoel dat ik een groots strandavontuur had beleefd. Ik was er één keer geweest, had gezien hoe een gevarieerd en gastvrij gezelschap een prachtige plek deelde en vertrok met het stellige gevoel dat Pen Bron een volgend bezoek waard was. Dat was alles, en eerlijk gezegd was het genoeg: geen confrontatie, geen spectaculaire gebeurtenis, alleen een vredige eerste indruk die me ook na mijn vertrek bijbleef. Ik zou teruggaan, maar dit verhaal eindigt voordat het zover is.