Nazywam się Natalia, mam 24 lata i pochodzę z Rosji. W codziennym życiu potrafię wydawać się spokojna, wręcz skromna. Umiem się zarumienić przy komplemencie, zbyt długo wybierać sukienkę, martwić się o to, jak wyglądam na zdjęciach, i udawać, że wcale nie lubię być w centrum uwagi.

Ale jest we mnie jeszcze druga ja.

Pojawia się wtedy, gdy nie mam na sobie nic.

Nie wiem, jak wytłumaczyć to prościej. W ubraniu jestem zwyczajną Natalią: ostrożną, uprzejmą, czasem aż nazbyt grzeczną. Ale kiedy jestem naga, mam wrażenie, że budzi się we mnie inna kobieta. Odważniejsza, bardziej zmysłowa, bardziej żywa. Kobieta, która kocha swoje ciało, kocha słońce na skórze i uwielbia moment, gdy obiektyw męża jest wycelowany właśnie w nią.

Mój mąż jest moim głównym wspólnikiem. On nie tylko mnie fotografuje. On widzi tę stronę mnie, do której długo bałam się przyznać. I jestem mu za to wdzięczna. Bo to przy nim przestałam się wstydzić swojej seksualności. Zamiast tego zaczęłam się nią bawić, czuć ją i cieszyć się nią.

Pierwszym miejscem, w którym zrobiliśmy taką sesję, było wybrzeże Morza Czarnego. Kamienista plaża, gorące otoczaki pod stopami, szum fal i falochrony, na których siedzieli wędkarze z kijami. To nie była do końca dzika plaża. Ludzi nie było wielu, ale ktoś mógł pojawić się w każdej chwili. I właśnie to sprawiało, że wszystko wydawało się takie intensywne.

Zdjęłam sukienkę, potem kostium kąpielowy i stanęłam naga na ciepłych kamieniach. Mąż wziął aparat, a moje serce nagle zamarło. Gdzieś na falochronie siedział wędkarz. Daleko, ale nie na tyle daleko, żebym mogła o nim całkiem zapomnieć.

— On może zobaczyć — powiedziałam.

Mąż się uśmiechnął.

— Tylko jeśli się tego boisz.

I zrozumiałam, że się boję. Ale jeszcze bardziej chciałam zostać.

Pozowałam nad wodą, siedziałam na kamieniach, odwracałam się w stronę morza i śmiałam się, gdy fale dotykały moich stóp. W środku wszystko we mnie drżało na samą myśl, że ktoś mógłby spojrzeć w naszą stronę. Ale to drżenie nie było tylko strachem. Było podnieceniem, dreszczem i poczuciem własnej atrakcyjności.

Nie czułam się „przyłapana”. Czułam się wybrana — przez słońce, morze i spojrzenie osoby, która mnie kocha.

Potem była sesja w polu słoneczników.

To było coś zupełnie innego. Żółte kwiaty sięgające powyżej pasa, długa droga tuż obok, samochody przejeżdżające jeden za drugim. Brzmi jak szaleństwo. Ale znaleźliśmy miejsce trochę głębiej w polu, gdzie słoneczniki niemal mnie zasłaniały. Niemal.

Stałam wśród nich boso, naga, z lekkim wiatrem na skórze. Mąż fotografował mnie przez kwiaty, a za każdym razem, gdy jakiś samochód przemykał drogą, wszystko we mnie się ściskało. Myślałam: a co, jeśli ktoś zwolni? Co, jeśli ktoś zobaczy? Co, jeśli zorientuje się, że pośród słoneczników stoi naga dziewczyna, uśmiechając się do obiektywu?

I od tej myśli kręciło mi się w głowie.

W tych chwilach szczególnie wyraźnie czułam, że naprawdę żyją we mnie dwie Natalie. Jedna mówiła: „Zwariowałaś, natychmiast się ubierz”. Druga stała pośród słoneczników, wyginała się ku słońcu, śmiała się i uświadamiała sobie, że nigdy wcześniej nie czuła się tak piękna.

Najmocniejsza sesja była nad górskim strumieniem.

Prowadził tamtędy szlak turystyczny. Nie pusty — ludzie przechodzili dość często. Jedni z plecakami, drudzy z kijkami, inni po prostu spacerowali wzdłuż wody. Znaleźliśmy miejsce za dużymi skałami, tam, gdzie strumień lekko zakręcał. Można było się tam schować, ale nie do końca.

I to było idealne.

Rozebrałam się szybko, dopóki nikogo nie było w pobliżu. Woda była zimna, wręcz szokująca. Weszłam do niej naga i zaparło mi dech. Mąż stał na brzegu z aparatem, a ja śmiałam się, bo moje ciało reagowało na wszystko naraz: na zimną wodę, wilgotne powietrze, kamienie pod stopami i na ryzyko, że ludzie znów mogą pojawić się na szlaku.

Kiedy usłyszałam głosy, serce uderzyło we mnie tak mocno, że zamarłam. Za skałami przechodziła grupa turystów. Nie mogli widzieć mnie całej, ale słyszałam ich bardzo blisko. Stałam w wodzie, naga, ledwo oddychając, i czułam nie strach, ale niesamowitą pełnię życia.

Kiedy odeszli, spojrzałam na męża. On w milczeniu podniósł aparat. A ja znów zaczęłam pozować.

W tej chwili zrozumiałam: ja nie po prostu lubię być naga. Ja kocham ten stan pomiędzy wstydem a odwagą. Kiedy jeszcze drżysz, ale już nie chcesz się chować. Kiedy pojmujesz, że twoje ciało może nie być problemem, tylko źródłem siły. Kiedy nagość przestaje być czymś zakazanym i staje się sposobem, by powiedzieć sobie: „Jestem tu. Jestem prawdziwa. Jestem piękna”.

Kocham zdjęcia w akcie nie dlatego, że chcę kogoś zszokować. Kocham je, bo widzę na nich siebie taką, jaką rzadko widzę w lustrze. Wolną. Kobiecą. Trochę zuchwałą. Bardzo żywą.

Dla mnie naturyzm to nie tylko plaża i nie tylko piękne fotografie. To poczucie, że ciała nie trzeba cały czas kontrolować. Że można być skromną dziewczyną w codziennym życiu i wciąż mieć w sobie gorącą, odważną, zmysłową stronę. I nie ma w tym żadnej sprzeczności.

Mogę się rumienić. Mogę się wstydzić. Mogę się przestraszyć przypadkowych kroków za plecami. Ale to właśnie w takich chwilach czuję siebie najmocniej. Jakby całe moje ciało budziło się i przypominało mi: nie muszę ukrywać swojej atrakcyjności.

Razem z mężem chcemy to kontynuować. Odkrywać nowe miejsca, nowe plaże, nowe pola, nowe dzikie ścieżki. I tak, chętnie poznałabym ludzi, którzy rozumieją to uczucie. Ludzi, dla których nagość to nie wulgarność, tylko wolność. Nie wstyd, tylko zaufanie. Nie prowokacja, tylko szczera radość z bycia we własnym ciele.

Naprawdę żyją we mnie dwie kobiety. Jedna skromna i ostrożna. Druga naga, śmiała i rozpalona życiem. I nie chcę już wybierać między nimi.