Mam na imię Victoria. Pochodzę z Portugalii. Od dwóch lat solidnie trenuję na siłowni i szczerze mówiąc, uwielbiam to, jak zmieniło się moje ciało.

Wcześniej byłam po prostu szczupła. Teraz czuję się silniejsza, pewniejsza siebie, bardziej ogarnięta. Ramiona wyglądają lepiej, talia jest wyraźniejsza, nogi jędrniejsze, a przede wszystkim jestem dumna z tego, jak moje ciało prezentuje się od tyłu. Tak, brzmi to śmiało, ale nie będę udawać, że nie zauważam tego w lustrze. Zapracowałam na to. Trenowałam, robiłam przysiady, wykroki, przełamywałam ból obolałych mięśni — i teraz podoba mi się efekt.

A gdzieś w środku pojawiła się taka zabawna myśl: „No dobrze, teraz wyglądam tak dobrze — ale kto właściwie ma okazję to zobaczyć?”.

Na zwykłej plaży wszystko schowane jest pod kostiumem. Możesz wybrać korzystny krój, ładnie się położyć, złapać odpowiednie światło, ale wciąż jest tkanina między tobą a słońcem. Ramiączka, linie, ograniczenia. A ja chciałam chociaż raz poczuć siebie bez tych ograniczeń.

Więc kiedy pierwszy raz znalazłam się na plaży dla naturystów, coś we mnie zaskoczyło.

Wmówiłam sobie, że przyszłam „tylko popatrzeć”. Ale tak naprawdę już wiedziałam, że chcę spróbować. Plaża była spokojna i słoneczna, a ludzie wokół zachowywali się naturalnie: ktoś czytał, ktoś pływał, ktoś leżał na ręczniku. Nikt nie robił z nagości widowiska.

Ale we mnie było to widowisko.

Rozłożyłam ręcznik, zdjęłam sukienkę, a potem kostium. Na początku szybko usiadłam, prawie chowając się za tym ruchem. Serce biło mi tak głośno, że słyszałam je ponad szumem morza. Miałam wrażenie, że wszyscy dookoła natychmiast wiedzą, że jestem tu nowa, zdenerwowana i że każde spojrzenie odczuwam zbyt mocno.

Potem położyłam się na brzuchu.

I wtedy zaczęła się najciekawsza część.

Słońce dotknęło moich pleców, ramion i nóg. Wiatr przesuwał się po skórze. Poczułam, że nie mam na sobie niczego — żadnej tkaniny, żadnych ramiączek, żadnych tych irytujących linii, które później psują opaleniznę. Moje ciało było odsłonięte całkowicie, naturalnie, szczerze.

I tak, doskonale wiedziałam, która część mojego ciała wyglądała w tamtej chwili szczególnie dobrze.

Nie będę udawać niewiniątka. Podobało mi się to uczucie. Podobało mi się, że leżę tam naga, pewna siebie, z ciałem, nad którym pracowałam przez dwa lata. Podobało mi się, że nic nie jest już schowane pod kostiumem i że każda część mnie może czuć słońce równie swobodnie jak ramiona czy nogi.

Na początku było mi wstyd. Potem ten wstyd stał się ciepły, wręcz przyjemny. Nie przytłaczał mnie. Trochę mnie popychał: „Widzisz, udało ci się. I co się stało? Świat się nie zawalił”.

Po chwili przyłapałam się na tym, że zmieniam pozycję trochę bardziej świadomie. Nie wulgarnie, nie „dla kogoś”, tylko tak, żeby słońce pięknie padało na moje ciało. Wyciągałam nogi, obracałam głowę, poprawiałam włosy, rozluźniałam plecy. I za każdym razem pojawiała się we mnie cicha, zuchwała przyjemność: już się nie chowam.

Zabawny moment nastąpił niemal od razu.

Obok przechodził mężczyzna z książką i butelką wody. Wyraźnie starał się wyglądać jak najbardziej intelektualnie: okulary, poważna mina, wyraz twarzy mówiący: „Jestem tu wyłącznie dla filozofii i morza”. Ale w pewnym momencie tak bardzo skupił się na tym, żeby nie patrzeć w moim kierunku, że nadepnął na własny japonek, potknął się i o mało nie upuścił książki w piasek.

Nie mogłam powstrzymać śmiechu.

Zaczerwienił się, podniósł książkę i powiedział:

— Przepraszam, ja tylko… nie zauważyłem ścieżki.

Uśmiechnęłam się.

— Zdarza się. Słońce mocno świeci.

Skinął głową tak poważnie, jakbyśmy omawiali ważną kwestię naukową, i szybko odszedł. Leżałam jeszcze przez pięć minut, chichocząc w ręcznik. Było w tym coś bardzo ludzkiego: wszyscy jesteśmy dorośli, każdy udaje, że wszystko jest w porządku, ale czasem jedna otwarta, pewna siebie kobieta na plaży potrafi kompletnie zaburzyć komuś orientację w terenie.

Po tym poczułam się swobodniej.

Zrozumiałam, że plaża naturystów to nie miejsce, w którym trzeba być idealnym. To miejsce, w którym można być prawdziwym. Ktoś jest szczupły, ktoś pełniejszy, ktoś młodszy, ktoś starszy, każdy ma inne ciało. I to jakoś uspokaja. Przestajesz porównywać się według reguł z magazynów i zaczynasz czuć swoje ciało jako coś żywego.

Ale nie będę kłamać: podobało mi się, że czuję się atrakcyjna.

Podobało mi się, że mogę być pociągająca, nie musząc niczego udowadniać. Podobało mi się czucie słońca na skórze bez kostiumu. Podobała mi się myśl, że moje ciało nie jest problemem, powodem do wstydu ani zbiorem wad, ale efektem mojej siły, dyscypliny i kobiecości.

Powoli szłam w stronę wody. Nie dlatego, że chciałam robić przedstawienie. Po prostu pierwszy raz od dawna nie chciałam się spieszyć ani zasłaniać. Piasek był gorący, morze lśniło, a ludzie wokół zajmowali się swoimi sprawami. Weszłam do wody, a kiedy sięgnęła powyżej ud, wydałam tak głębokie westchnienie, jakbym zrzuciła z siebie nie tylko kostium, ale i jakąś dawną wewnętrzną sztywność.

Pływanie nago było niesamowite.

Woda przesuwa się po ciele bez żadnych barier. Nic nie uciska, nie przykleja się, nie dzieli cię na „wolno pokazać” i „trzeba schować”. Po prostu istniejesz. Kobieta, morze, słońce, skóra, oddech.

Kiedy wyszłam z wody i położyłam się na ręczniku, nie czułam już tego nerwowego drżenia. Wstyd pozostał, ale stał się lekki. Wręcz przyjemny. Nie czułam się lekkomyślna. Czułam się wolna. Nie „niedobra”, ale żywa. Nie wystawiona na pokaz, lecz w końcu szczera wobec samej siebie.

Dla mnie naturyzm to nie tylko opalenizna bez śladów po kostiumie, choć to ogromny plus. To możliwość, by przestać nieustannie się poprawiać. Nie wciągać brzucha co sekundę. Nie myśleć o tym, jak układa się tkanina. Nie wybierać „dobrego kąta”. Nie przepraszać za to, że ma się ciało.

Zwłaszcza ciało, które ci się podoba.

Rozumiem, że jest we mnie śmiałość. Pragnienie, by być zauważoną. Przyjemność ze świadomości, że dobrze wyglądam. Ale teraz już nie postrzegam tego jako czegoś złego. Jeśli dzieje się to z szacunkiem, spokojnie i w odpowiednim miejscu, dlaczego miałabym wstydzić się własnej atrakcyjności?

Chcę poznawać ludzi, którzy rozumieją to uczucie. Otwartych, pełnych szacunku, żywych, dla których naturyzm nie jest czymś dziwnym ani wulgarnym, lecz sposobem na zbliżenie się do samego siebie.

Do słońca.
Do wody.
Do ciała.
Do wolności.

I pewnie nieraz jeszcze wrócę na taką plażę.

Bo po dwóch latach treningów bardzo dobrze jest w końcu pozwolić swojemu ciału nie tylko pracować — ale i błyszczeć.