Dziś w końcu postanowiłam przełamać się i wybrałam się na zwykłą, zatłoczoną plażę w Połądze z mocnym zamiarem rozebrania się całkowicie do naga.
Myślałam, że będę się długo wahać, zastanawiając się, czy zostawić na sobie choć ostatnią „warstwę ochronną”, czy zrzucić wszystko. Wyobrażałam sobie, że gdy tylko się rozbiorę, ogarnie mnie głębokie poczucie wolności i wewnętrznego olśnienia. Spodziewałam się, że ten dzień stanie się dla mnie czymś wręcz duchowym.
Wszystko potoczyło się jednak zupełnie inaczej.
Kiedy dotarłam na plażę, rozejrzałam się, uświadomiłam sobie, że to właśnie ten moment, i po prostu pomyślałam: „Dobra, robimy to”. Zdjęłam z siebie wszystko niemal od razu, tuż obok swoich rzeczy. Ku mojemu zaskoczeniu nie poczułam silnego zawstydzenia ani paniki. Nikt się nie gapił, nikt nie pokazywał palcami. Rozłożyłam ręcznik i położyłam się, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.
Najbardziej zaskakujące było to, jak naturalnie zachowywali się wszyscy wokół. Prawie wszyscy mieli na sobie kostiumy kąpielowe, a ja leżałam sobie zupełnie nago. A jednak nikt nie robił afery ani nie patrzył z dezaprobatą. Wręcz przeciwnie – kilka osób uśmiechnęło się do mnie ciepło, a jedna para nawet podeszła i powiedziała, że podziwiają moją odwagę i naturalność.
Szczególnie utkwiła mi w pamięci sytuacja, gdy sympatyczny facet, jakieś dwadzieścia pięć lat, grzecznie zapytał, czy chcę, żeby posmarował mi plecy kremem z filtrem. Zgodziłam się. Bez żadnych dwuznaczności, ostrożnie rozprowadził krem na moich gołych plecach, ramionach i trochę na udach. Czułam się dziwnie, ale jednocześnie bardzo spokojnie.
Sporo się rozglądałam i uświadomiłam sobie jedną ważną rzecz: kiedy ludzie mają na sobie kostiumy, i tak widać już prawie wszystko. Kiedy zdejmiesz ostatnie kawałki materiału, różnica tak naprawdę nie jest wcale duża. Ciało po prostu pozostaje ciałem. Nic szokującego.
Najprzyjemniejsze wrażenie miałam, gdy weszłam do wody i położyłam się w płytkich falach, pozwalając Bałtykowi delikatnie mnie kołysać. Słońce grzało moją skórę, a lekki wietrzyk pieścił całe ciało, bez ani jednego zakrytego skrawka. To było niesamowicie relaksujące i dawało cudowne poczucie wolności.
Najbardziej uderzyło mnie to, jak zwyczajne było całe to doświadczenie. Żadnego dramatu, żadnego wewnętrznego przełomu ani ekstazy – po prostu stan naturalny. Teraz w pełni rozumiem, dlaczego nudyzm nazywany jest też naturyzmem – bo bycie nago na łonie natury wydaje się zaskakująco naturalne i właściwe.
Kiedy wróciłam do domu i spojrzałam na siebie w lustrze, zobaczyłam lekkie zaczerwienienie od słońca na piersiach i brzuchu, ale zupełnie bez śladów po kostiumie. Wyglądało to tak zabawnie i nowo, że nie mogłam powstrzymać uśmiechu.
Chociaż była to zwykła plaża i większość ludzi była ubrana, ani przez chwilę nie żałowałam swojej decyzji. Wręcz przeciwnie – poczułam lekką dumę z tego, że odważyłam się to zrobić.