Mijn eerste keer helemaal naakt op een openbaar strand

Vandaag heb ik eindelijk de knoop doorgehakt en ben ik naar een gewoon, druk strand in Palanga gegaan met het vaste voornemen om helemaal naakt te gaan.
Ik dacht dat ik lang zou aarzelen en met mezelf zou worstelen of ik toch nog iets aan zou houden als laatste stukje bescherming, of dat ik echt alles uit zou trekken. Ik stelde me voor dat ik, zodra ik me had uitgekleed, overspoeld zou worden door een diep gevoel van vrijheid en innerlijke verlichting. Ik verwachtte dat het een spiritueel bijzondere dag zou worden.
Maar het liep heel anders.
Toen ik op het strand aankwam, keek ik om me heen, besefte ik dat dit het moment was, en dacht ik simpelweg: “Oké, gewoon doen.” Ik deed vrijwel meteen al mijn kleren uit, gewoon naast mijn spullen. Tot mijn verbazing voelde ik geen sterke gêne of paniek. Niemand staarde onbeschoft of wees met vingers. Ik legde mijn handdoek uit en ging liggen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
Het meest verrassend was hoe natuurlijk iedereen om me heen zich gedroeg. Bijna iedereen droeg badkleding, terwijl ik daar helemaal naakt lag. Toch maakte niemand er een probleem van of keek me afkeurend aan. Integendeel, een paar mensen glimlachten hartelijk, en een stel kwam zelfs naar me toe om te zeggen dat ze mijn moed en ongedwongenheid bewonderden.
Wat me vooral is bijgebleven, is dat een vriendelijke man van rond de vijfentwintig me beleefd vroeg of hij zonnebrand op mijn rug mocht smeren. Ik stemde toe. Zonder enige ongepaste toespelingen bracht hij zorgvuldig de crème aan op mijn blote rug, mijn schouders en een beetje op mijn dijen. Het voelde vreemd, maar tegelijk heel rustig.
Ik keek veel om me heen en besefte iets belangrijks: als mensen badkleding dragen, zien we eigenlijk al bijna alles. Wanneer je die laatste stukjes stof weglaat, is het verschil eigenlijk niet zo groot. Een lichaam blijft gewoon een lichaam. Niets schokkends.
Het fijnste gevoel was toen ik het water in ging en daarna in de ondiepe golven lag, terwijl de Oostzee me zachtjes wiegde. De zon warmde mijn huid en een licht briesje streelde mijn hele lichaam, zonder één enkel bedekt plekje. Het was ongelooflijk ontspannend en gaf me een heerlijk gevoel van vrijheid.
Wat me het meest trof, was hoe gewoon de hele ervaring aanvoelde. Geen drama, geen innerlijke doorbraak of extase — gewoon een natuurlijke toestand. Nu begrijp ik helemaal waarom nudisme ook wel naturisme wordt genoemd — omdat naakt zijn in de natuur verrassend natuurlijk en juist voelt.
Toen ik thuiskwam en in de spiegel keek, zag ik een lichte zonnebrand op mijn borsten en buik, maar helemaal geen streepjes van badkleding. Het zag er zo grappig en nieuw uit dat ik niet anders kon dan glimlachen.
Ook al was het een gewoon strand en waren de meeste mensen aangekleed, ik heb geen seconde spijt gehad van mijn beslissing. Integendeel, ik voelde een lichte trots dat ik het had aangedurfd.