Ik viel in een naakt frisbeespel

Ik maakte de fatale fout om te besluiten dat ik er mysterieus uitzag met yoga op het strand. In mijn hoofd was het plan elegant: aankomen bij de naturistenbaai, gaan zitten, wat stretchen, me gracieus en gecentreerd voelen, en dan zwemmen. In werkelijkheid had ik nauwelijks twee overtuigende poses gedaan voordat ik een frisbeespel op een kleine afstand opmerkte en irritant bewust werd dat er ten minste één persoon me aan het bekijken was. Niet op een griezelige manier — op een nieuwsgierige manier, wat veel gevaarlijker is omdat het je ertoe brengt om te pronken.

Dus natuurlijk koos ik het stomste mogelijke moment om een balanspose te proberen die ik alleen betrouwbaar in mijn keuken kon doen. Ik tilde één been op, kantelde naar voren, hees beide armen omhoog, en haalde misschien drie seconden fatsoenlijke kalmte voordat de wind veranderde, het zand onder mijn geplante voet weggaf, en de hele serene façade instortte. Ik kwam zijwaarts neer met een klein gilgeluid, schopte een waaier zand op, en mijn fladderende hand sloeg een losse frisbee die net te dicht bij mijn handdoek was gekomen.

De schijf schoot onder een compleet nieuwe hoek weg. Iemand riep: “Nice save!” en plotseling renden vier mensen naar me toe, lachend. Ik lag nog op één heup, helemaal naakt, met één knie onhandig gebogen, haar in mijn gezicht, en probeerde te beslissen of ik moest lachen of verdampen. Een vrouw in een rode hoofddoek bereikte me als eerste en vroeg of ik gewond was. Ik zei dat alleen mijn spirituele autoriteit had geleden. Dat leverde onmiddellijk een gromlach op van de donkerharige vrouw achter haar en doorbrak de spanning op de best mogelijke manier.

Blijkbaar had mijn onbedoelde tik de frisbee perfect naar open ruimte omgeleid, wat voor hen betekende dat ik onofficieel bij het spel was aangesloten. Ze stelden zich voor als twee zussen en hun vrienden en verklaarden dat ik uitstekende reflexen had en een vreselijke landingsvorm. Een van de mannen bood me de frisbee aan. Ik had hem netjes terug moeten geven en naar mijn handdoek moeten gaan. In plaats daarvan stond ik op, klopte het zand van plekken af die opeens heel, heel opvallend voelden, en vroeg of het spel ruimte had voor iemand die zich voordeed als yoga-instructeur.

Dat had het. De eerste paar worpen waren allemaal zenuwen. Ik was hyperbewust van mijn lichaam — de beweging ervan, de openheid ervan, het feit dat ik, toen ik me omdraaide om de schijf te vangen, verschillende stel ogen de actie kon zien volgen. Toch was de zenuwachtigheid doordrenkt met iets warmer en speelsers. Elke goede vangst maakte me durfzamer. Elke lach maakte me minder op mijn hoede. Binnenkort duikten, reikten, fopten we elkaar en veranderden we de hele wedstrijd in een excuus om met absoluut geen zelfbewustzijn meer over te bewegen.

Het spannendste moment van de middag kwam toen ik een lange worp bij de waterlijn achterna rende en zijwaarts moest springen met beide armen uitgestrekt om te voorkomen dat de frisbee het schuim zou raken. Ik landde schoon, triomfantelijk, en draaide me om naar de groep om te zien dat ze juichten alsof ik een acrobatische stunt had uitgevoerd. De vrouw in de hoofddoek riep dat ik officieel was gered. De donkerharige zuster zei dat de yoga duidelijk had gewerkt. Ik boog met theatrale waardigheid, wat minder gracieus was dan ik bedoelde en veel vermakelijker.

We eindigden ermee om daarna op het zand in één rommelige lachende cirkel te zakken, druiven en koud water rond te geven. Ze vroegen hoe vaak ik oefende. Ik gaf toe dat het grootste deel van mijn flexibiliteit alleen in theorie bestond. Een van de mannen zei dat hij nooit meer een rustig uitziende strandyogi zou vertrouwen. Eerlijk is eerlijk. Wat me verraste, was hoeveel ik had genoten van het zo zichtbaar uit controle worden geworpen. Ik was aangekomen met de wens om er gepolijst uit te zien. Wat me magnetisch maakte, blijkbaar, was het exacte moment dat die politie faalde.

Op het moment dat ik eindelijk ging zwemmen, voelde mijn lichaam anders aan op de beste manier: minder als iets om te beheren en meer als iets leuk, wendbaar en heerlijk zichtbaar. Als er een les hierin zit, is het dat je nooit de erotische kracht van een slecht getimede balanspose en een goed gerichte frisbee moet onderschatten.