Joga nago, katastrofalne pierwsze wrażenie
👁
31 941 Wyświetlenia
Ester: Myślałam, że odrobina jogi nago pozwoli mi zaprezentować się z gracją, dopóki nie wpadłam w sam środek gry we frisbee na oczach kobiety, której próbowałam zaimponować.
Kobieta, która przyglądała się, jak ćwiczę jogę nago, odłożyła frisbee akurat wtedy, gdy postanowiłam wykonać pozycję, z którą ledwo radziłam sobie przy kuchennym blacie. Oczywiście uznałam to za zachętę. Uniosłam jedną nogę, wyciągnęłam ręce przed siebie i starałam się wyglądać na spokojną, zamiast zdradzać, jak rozpaczliwie zależy mi na tym, żeby wciąż patrzyła. Patrzyła. I właśnie wtedy stopa, na której stałam, zaczęła zapadać się w piasek.
Przechyliłam się na bok, wydałam z siebie odgłos, jakiego nie zaleca żaden nauczyciel jogi, i wylądowałam na biodrze. Dokładnie w tej samej chwili tuż obok mojego ręcznika przemknął nisko rzucony dysk. Machając bezładnie ręką, trąciłam go i posłałam w stronę wody. — Świetne podanie! — krzyknął ktoś. Siedziałam zupełnie naga, z włosami na ustach i jedną ręką wciąż w górze, jakby jeszcze dało się z tego zrobić jakieś sensowne ćwiczenie rozciągające.
Pierwsza podbiegła kobieta w czerwonej chuście na głowie. — Coś cię boli? — Za nią stała kobieta, której próbowałam zaimponować, uśmiechnięta, choć wyraźnie powstrzymująca śmiech. — Ucierpiała tylko moja wiarygodność — powiedziałam. Tego już nie wytrzymała. Zgięła się wpół ze śmiechu, a potem przedstawiła się jako Liv, zaś stojącą obok kobietę przedstawiła jako swoją siostrę, Martę. — Jestem Phoebe — powiedziałam. — Zazwyczaj poznaję ludzi na stojąco.
Ich dwaj koledzy poszli po frisbee, a ja podniosłam się na nogi. Dopóki nie pojawiła się Liv, nagość na plaży naturystycznej niedaleko Turku wydawała mi się czymś zupełnie zwyczajnym. Teraz nie wiedziałam, co zrobić z rękami. Otrzepywanie się z piasku za bardzo rzucałoby się w oczy, ale zostawienie go na skórze wydawało się niedorzeczne. Liv dyskretnie wskazała mój łokieć. — Tu jeszcze trochę zostało. — Obejrzałam nie tę rękę. — Drugi łokieć. — Marta spojrzała wymownie na siostrę. — Może daj jej dojść do siebie, zanim zaczniesz wydawać instrukcje.
Jeden z ich kolegów podał mi dysk. Mogłam wrócić na ręcznik i przez dwadzieścia minut udawać, że czytam, ale Liv już cofała się z wyciągniętymi rękami. — Lekki rzut — powiedziała. — Nie trzeba utrzymywać równowagi. — Za pierwszym razem trafiłam prosto do Marty. Drugi rzut dotarł do Liv, która złapała dysk przy brzuchu, wydając z siebie ciche stęknięcie zaskoczenia. — Przepraszam! — zawołałam. — Nie ma za co. Ten rzut wyglądał na osobiste porachunki. — Roześmiałam się i wreszcie przestałam stać tak, jakby ktoś właśnie robił mi wyjątkowo niekorzystne zdjęcie.
Gra nabrała spokojnego rytmu krótkich podań nad ubitym piaskiem. Nikogo nie obchodziło, jak wyglądam, kiedy sięgam po dysk albo się obracam; wszystkim zależało przede wszystkim na tym, żebym nie posłała go do morza. Liv jednak po każdym chwycie szukała mojego spojrzenia, a to rozpraszało mnie znacznie bardziej. Raz, czekając na jej rzut, przyłapałam się na tym, że prostuję ramiona. Zawahała się o sekundę. — Gotowa? — Od wieków. — Wyglądałaś na zajętą. — Poczułam, że robi mi się gorąco na twarzy, i wyciągnęłam obie ręce, nie zamierzając dać jej satysfakcji i odwrócić wzroku.
Potem Marta posłała dysk po łuku w stronę płycizny. Pobiegłam za nim, rozchlapałam wodę sięgającą kostek i wychyliłam się w bok z obiema rękami wyciągniętymi przed siebie. Przez jedną cudowną sekundę trzymałam pewnie złapany dysk, stojąc bez zachwiania na jednej nodze. Liv zatrzymała się kilka kroków dalej. — Gdzie wcześniej chowałaś taką technikę? — Opuściłam stopę z przesadną ostrożnością. — Najwyraźniej potrzebuję publiczności, którą już znam. — Uśmiechnęła się szeroko. — Znamy się od dwunastu minut. — A ty już widziałaś wszystkie moje najgorsze popisy. — Dwaj pozostali gracze się roześmiali, a my wróciłyśmy do gry.
Później usiedliśmy na ręcznikach z winogronami i zimną wodą, a biodro zamiast bólu po upadku dawało mi odczuć przyjemne zmęczenie. Liv usiadła obok mnie i zapytała, od jak dawna ćwiczę jogę. — Chcesz odpowiedź sprzed dzisiejszego pokazu czy po nim? — Sięgając po winogrona, musnęła moją rękę ramieniem. Żadna z nas się nie odsunęła. Przyznałam, że zauważyłam jej spojrzenie i postanowiłam spróbować czegoś ambitnego. — Zastanawiałam się, czy nie podejść i się nie przywitać — powiedziała. — Mogłaś oszczędzić nam obu trochę kłopotu. — Wyglądałaś na bardzo skupioną.
Kiedy wstałam, żeby popływać, zostawiłam ręcznik na miejscu, zamiast się nim owinąć. Liv podniosła wzrok. — Jeszcze trochę jogi? — Stanęłam mocno na obu nogach, wyciągnęłam do niej dłoń i zaczekałam. — Nie. Próbuję innego podejścia. — Ujęła moją dłoń i wstała, tak blisko, że zapomniałam kolejnej błyskotliwej uwagi, którą miałam na końcu języka. Ruszyłyśmy razem w stronę wody. Tym razem, kiedy na mnie spojrzała, nie próbowałam żadnych trudnych sztuczek.
Przechyliłam się na bok, wydałam z siebie odgłos, jakiego nie zaleca żaden nauczyciel jogi, i wylądowałam na biodrze. Dokładnie w tej samej chwili tuż obok mojego ręcznika przemknął nisko rzucony dysk. Machając bezładnie ręką, trąciłam go i posłałam w stronę wody. — Świetne podanie! — krzyknął ktoś. Siedziałam zupełnie naga, z włosami na ustach i jedną ręką wciąż w górze, jakby jeszcze dało się z tego zrobić jakieś sensowne ćwiczenie rozciągające.
Pierwsza podbiegła kobieta w czerwonej chuście na głowie. — Coś cię boli? — Za nią stała kobieta, której próbowałam zaimponować, uśmiechnięta, choć wyraźnie powstrzymująca śmiech. — Ucierpiała tylko moja wiarygodność — powiedziałam. Tego już nie wytrzymała. Zgięła się wpół ze śmiechu, a potem przedstawiła się jako Liv, zaś stojącą obok kobietę przedstawiła jako swoją siostrę, Martę. — Jestem Phoebe — powiedziałam. — Zazwyczaj poznaję ludzi na stojąco.
Ich dwaj koledzy poszli po frisbee, a ja podniosłam się na nogi. Dopóki nie pojawiła się Liv, nagość na plaży naturystycznej niedaleko Turku wydawała mi się czymś zupełnie zwyczajnym. Teraz nie wiedziałam, co zrobić z rękami. Otrzepywanie się z piasku za bardzo rzucałoby się w oczy, ale zostawienie go na skórze wydawało się niedorzeczne. Liv dyskretnie wskazała mój łokieć. — Tu jeszcze trochę zostało. — Obejrzałam nie tę rękę. — Drugi łokieć. — Marta spojrzała wymownie na siostrę. — Może daj jej dojść do siebie, zanim zaczniesz wydawać instrukcje.
Jeden z ich kolegów podał mi dysk. Mogłam wrócić na ręcznik i przez dwadzieścia minut udawać, że czytam, ale Liv już cofała się z wyciągniętymi rękami. — Lekki rzut — powiedziała. — Nie trzeba utrzymywać równowagi. — Za pierwszym razem trafiłam prosto do Marty. Drugi rzut dotarł do Liv, która złapała dysk przy brzuchu, wydając z siebie ciche stęknięcie zaskoczenia. — Przepraszam! — zawołałam. — Nie ma za co. Ten rzut wyglądał na osobiste porachunki. — Roześmiałam się i wreszcie przestałam stać tak, jakby ktoś właśnie robił mi wyjątkowo niekorzystne zdjęcie.
Gra nabrała spokojnego rytmu krótkich podań nad ubitym piaskiem. Nikogo nie obchodziło, jak wyglądam, kiedy sięgam po dysk albo się obracam; wszystkim zależało przede wszystkim na tym, żebym nie posłała go do morza. Liv jednak po każdym chwycie szukała mojego spojrzenia, a to rozpraszało mnie znacznie bardziej. Raz, czekając na jej rzut, przyłapałam się na tym, że prostuję ramiona. Zawahała się o sekundę. — Gotowa? — Od wieków. — Wyglądałaś na zajętą. — Poczułam, że robi mi się gorąco na twarzy, i wyciągnęłam obie ręce, nie zamierzając dać jej satysfakcji i odwrócić wzroku.
Potem Marta posłała dysk po łuku w stronę płycizny. Pobiegłam za nim, rozchlapałam wodę sięgającą kostek i wychyliłam się w bok z obiema rękami wyciągniętymi przed siebie. Przez jedną cudowną sekundę trzymałam pewnie złapany dysk, stojąc bez zachwiania na jednej nodze. Liv zatrzymała się kilka kroków dalej. — Gdzie wcześniej chowałaś taką technikę? — Opuściłam stopę z przesadną ostrożnością. — Najwyraźniej potrzebuję publiczności, którą już znam. — Uśmiechnęła się szeroko. — Znamy się od dwunastu minut. — A ty już widziałaś wszystkie moje najgorsze popisy. — Dwaj pozostali gracze się roześmiali, a my wróciłyśmy do gry.
Później usiedliśmy na ręcznikach z winogronami i zimną wodą, a biodro zamiast bólu po upadku dawało mi odczuć przyjemne zmęczenie. Liv usiadła obok mnie i zapytała, od jak dawna ćwiczę jogę. — Chcesz odpowiedź sprzed dzisiejszego pokazu czy po nim? — Sięgając po winogrona, musnęła moją rękę ramieniem. Żadna z nas się nie odsunęła. Przyznałam, że zauważyłam jej spojrzenie i postanowiłam spróbować czegoś ambitnego. — Zastanawiałam się, czy nie podejść i się nie przywitać — powiedziała. — Mogłaś oszczędzić nam obu trochę kłopotu. — Wyglądałaś na bardzo skupioną.
Kiedy wstałam, żeby popływać, zostawiłam ręcznik na miejscu, zamiast się nim owinąć. Liv podniosła wzrok. — Jeszcze trochę jogi? — Stanęłam mocno na obu nogach, wyciągnęłam do niej dłoń i zaczekałam. — Nie. Próbuję innego podejścia. — Ujęła moją dłoń i wstała, tak blisko, że zapomniałam kolejnej błyskotliwej uwagi, którą miałam na końcu języka. Ruszyłyśmy razem w stronę wody. Tym razem, kiedy na mnie spojrzała, nie próbowałam żadnych trudnych sztuczek.
Obejrzyj podgląd wideo RudeFly
Przeczytałeś część historii. Teraz zobacz, czym naprawdę jest RudeFly.
▶ OBEJRZYJ DARMOWY PODGLĄD
Rejestracja nie jest wymagana
Chcesz czytać dalej?
Utwórz darmowe konto →