Nazywam się Natalia, mam 24 lata i pochodzę z Rosji. Na co dzień mogę wydawać się spokojna, wręcz skromna. Potrafię się zaczerwienić przy komplemencie, godzinami wybierać sukienkę, martwić się, jak wychodzę na zdjęciach, i udawać, że wcale nie lubię być w centrum uwagi.

Ale jest też inna ja.

Pojawia się wtedy, gdy nie mam na sobie nic.

Nie umiem tego wytłumaczyć prościej. W ubraniu jestem zwyczajną Natalią: ostrożną, uprzejmą, czasem aż nazbyt grzeczną. Ale kiedy jestem naga, mam wrażenie, że budzi się we mnie zupełnie inna kobieta. Odważniejsza, bardziej zmysłowa, bardziej żywa. Kobieta, która kocha swoje ciało, uwielbia słońce na skórze i tę chwilę, gdy aparat mojego męża jest wycelowany właśnie we mnie.

Mój mąż jest moim głównym wspólnikiem. On nie tylko mnie fotografuje. On widzi tę stronę mnie, do której przez długi czas bałam się przyznać. I jestem mu za to wdzięczna. Bo przy nim przestałam się wstydzić swojej seksualności. Zaczęłam się nią bawić, czuć ją i cieszyć się nią.

Pierwszym miejscem, w którym zrobiliśmy taką sesję, było wybrzeże Morza Czarnego. Kamienista plaża, rozgrzane otoczaki pod stopami, szum fal i falochrony, na których siedzieli wędkarze. To nie była do końca dzika plaża. Ludzi nie było wielu, ale ktoś mógł się pojawić w każdej chwili. I właśnie to sprawiało, że wszystko wydawało się tak wyraziste.

Zdjęłam sukienkę, potem kostium kąpielowy i stanęłam naga na ciepłych kamykach. Mąż wziął aparat i nagle serce mi zamarło. Gdzieś na falochronie siedział wędkarz. Daleko, ale nie na tyle daleko, żebym mogła o nim całkiem zapomnieć.

„Może zobaczyć” – powiedziałam.

Mąż się uśmiechnął.

„Tylko jeśli się tego boisz.”

I zrozumiałam, że tak, boję się. Ale jeszcze bardziej chciałam zostać.

Pozowałam nad wodą, siedziałam na kamieniach, odwracałam się w stronę morza, śmiałam się, gdy fale dotykały moich stóp. W środku wszystko drżało na myśl, że ktoś może spojrzeć w naszą stronę. Ale to drżenie nie było tylko strachem. Było podnieceniem, dreszczem i poczuciem własnej atrakcyjności.

Nie czułam się „przyłapana”. Czułam się wybrana – przez słońce, przez morze i przez spojrzenie osoby, która mnie kocha.

Potem była sesja w polu słoneczników.

To było zupełnie inne uczucie. Żółte kwiaty sięgające mi powyżej pasa, obok długa droga, po której jeden za drugim przemykały samochody. Brzmi jak szaleństwo. Ale znaleźliśmy miejsce trochę głębiej w polu, gdzie słoneczniki niemal mnie zasłaniały. Prawie.

Stałam wśród nich boso, naga, z lekkim wiatrem na skórze. Mąż fotografował mnie przez kwiaty, a za każdym razem, gdy jakieś auto przelatywało drogą, wszystko we mnie się kurczyło. Myślałam: a co, jeśli ktoś zwolni? A co, jeśli ktoś zobaczy? A co, jeśli zorientuje się, że wśród słoneczników stoi naga dziewczyna, uśmiechająca się do obiektywu?

I od tej myśli kręciło mi się w głowie.

W tych chwilach szczególnie wyraźnie czułam, że naprawdę żyją we mnie dwie Natalie. Jedna mówiła: „Zwariowałaś, natychmiast się ubierz.” Druga stała wśród słoneczników, wyginała się ku słońcu, śmiała się i uświadamiała sobie, że nigdy wcześniej nie czuła się tak piękna.

Najsilniejsza sesja była nad górskim strumieniem.

Prowadził tamtędy szlak turystyczny. Nie był pusty – ludzie przechodzili dość często. Jedni z plecakami, inni z kijkami, jeszcze inni po prostu spacerowali wzdłuż wody. Znaleźliśmy miejsce za dużymi głazami, gdzie strumień lekko skręcał. Można się tam było ukryć, ale nie do końca.

I to było idealne.

Rozebrałam się szybko, dopóki nikogo nie było w pobliżu. Woda była lodowata, wręcz szokująco zimna. Weszłam do niej naga i zaparło mi dech. Mąż stał na brzegu z aparatem, a ja się śmiałam, bo moje ciało reagowało na wszystko naraz: zimną wodę, wilgotne powietrze, kamienie pod stopami i ryzyko, że na szlaku znów mogą pojawić się ludzie.

Kiedy usłyszałam głosy, serce zabiło mi tak mocno, że zamarłam. Za skałami przechodziła grupa turystów. Nie mogli mnie w pełni zobaczyć, ale słyszałam ich bardzo blisko. Stałam w wodzie, naga, ledwo oddychając, i czułam nie strach, lecz niesamowite poczucie bycia żywą.

Kiedy odeszli, spojrzałam na męża. On w milczeniu uniósł aparat. A ja znów zaczęłam pozować.

W tamtej chwili zrozumiałam: ja nie lubię po prostu być naga. Lubię ten stan między wstydem a odwagą. Kiedy jeszcze drżysz, ale już nie chcesz się chować. Kiedy pojmujesz, że twoje ciało nie musi być problemem, lecz może być źródłem siły. Kiedy nagość przestaje być czymś zakazanym i staje się sposobem, żeby powiedzieć samej sobie: „Jestem tutaj. Jestem prawdziwa. Jestem piękna.”

Kocham nagie zdjęcia nie dlatego, że chcę kogokolwiek szokować. Kocham je, bo na nich widzę siebie taką, jaką rzadko widzę w lustrze. Wolną. Kobiecą. Trochę zuchwałą. Bardzo żywą.

Dla mnie naturyzm to nie tylko plaża i nie tylko piękne zdjęcia. To poczucie, że ciała nie trzeba cały czas kontrolować. Że można być skromną dziewczyną w codziennym życiu i jednocześnie nosić w sobie gorącą, odważną, zmysłową stronę. I nie ma w tym żadnej sprzeczności.

Mogę się zaczerwienić. Mogę czuć onieśmielenie. Mogę przestraszyć się przypadkowych kroków za plecami. Ale to właśnie w takich chwilach czuję siebie najmocniej. Jakby całe moje ciało się budziło i przypominało mi: nie muszę ukrywać swojej atrakcyjności.

Razem z mężem chcemy kontynuować. Odkrywać nowe miejsca, nowe plaże, nowe pola, nowe dzikie ścieżki. I tak, chciałabym poznać ludzi, którzy rozumieją to uczucie. Ludzi, dla których nagość nie jest wulgarnością, ale wolnością. Nie wstydem, ale zaufaniem. Nie prowokacją, ale szczerą radością bycia w swoim własnym ciele.

We mnie naprawdę żyją dwie kobiety. Jedna skromna i ostrożna. Druga naga, odważna i podekscytowana życiem. I nie chcę już wybierać między nimi.