Mijn naam is Natalia, ik ben 24 en ik kom uit Rusland. In het dagelijks leven kom ik rustig over, misschien zelfs bescheiden. Ik kan blozen bij een complimentje, veel te lang twijfelen over welke jurk ik aandoe, me zorgen maken over hoe ik op foto's sta en doen alsof ik helemaal niet van aandacht houd.

Maar er is nog een andere ik.

Zij verschijnt wanneer ik niets aanheb.

Ik weet niet hoe ik het eenvoudiger moet uitleggen. In kleding ben ik de gewone Natalia: voorzichtig, beleefd, soms een beetje te netjes. Maar wanneer ik naakt ben, is het alsof er een andere vrouw in mij wakker wordt. Brutaler, zinnelijker, levendiger. Een vrouw die van haar lichaam houdt, die de zon op haar huid koestert en die het moment aanbidt waarop de camera van mijn man op haar gericht is.

Mijn man is mijn belangrijkste medeplichtige. Hij fotografeert me niet zomaar. Hij ziet die kant van mij die ik lange tijd niet durfde toe te geven. En daar ben ik hem dankbaar voor. Want met hem stopte ik me te schamen voor mijn seksualiteit. In plaats daarvan begon ik ermee te spelen, haar te voelen en ervan te genieten.

De eerste plek waar we zo'n fotoshoot deden, was aan de kust van de Zwarte Zee. Een kiezelstrand, hete stenen onder mijn voeten, het geluid van de golven en golfbrekers waarop vissers met hun hengels zaten. Het was niet echt een verlaten strand. Er waren niet veel mensen, maar er kon op elk moment iemand opduiken. En juist dat maakte alles zo intens.

Ik trok mijn zomerjurk uit, daarna mijn badpak, en stond naakt op de warme kiezels. Mijn man pakte de camera en plotseling stokte mijn hart. Ergens op de golfbreker zat een visser. Ver weg, maar niet ver genoeg om hem helemaal te vergeten.

"Hij zou het kunnen zien," zei ik.

Mijn man glimlachte.

"Alleen als je daar bang voor bent."

En ik besefte dat ik bang was. Maar nog veel meer dan dat wilde ik blijven.

Ik poseerde bij het water, ging op de stenen zitten, draaide me naar de zee en lachte toen de golven mijn voeten raakten. Vanbinnen trilde alles bij de gedachte dat iemand onze kant op zou kunnen kijken. Maar dat trillen was niet alleen angst. Het was opwinding, sensatie en het gevoel van mijn eigen aantrekkingskracht.

Ik voelde me niet "betrapt". Ik voelde me uitverkoren door de zon, de zee en de blik van de persoon die van mij houdt.

Toen kwam de fotoshoot in het zonnebloemenveld.

Dat voelde totaal anders. Gele bloemen die boven mijn middel uitkwamen, een lange weg vlakbij, auto's die de een na de ander voorbijreden. Het klonk als waanzin. Maar we vonden een plek iets dieper in het veld, waar de zonnebloemen mij bijna verborgen. Bijna.

Ik stond er blootsvoets tussen, naakt, met een lichte wind op mijn huid. Mijn man fotografeerde me door de bloemen heen, en telkens als er een auto over de weg zoefde, trok alles binnenin mij samen. Ik dacht: wat als iemand vaart mindert? Wat als iemand het ziet? Wat als ze doorhebben dat er tussen de zonnebloemen een naakt meisje staat, glimlachend in de camera?

En die gedachte maakte me duizelig.

Op zulke momenten voelde ik heel duidelijk dat er echt twee Natalia's in mij leefden. De ene zou zeggen: "Je bent gek, kleed je onmiddellijk aan." De andere stond tussen de zonnebloemen, boog zich naar de zon, lachte en besefte dat ze zich nog nooit zo mooi had gevoeld.

De sterkste fotoshoot was bij een bergbeek.

Daar liep een wandelroute. Niet leeg — er kwamen behoorlijk vaak mensen langs. Sommigen met rugzakken, sommigen met wandelstokken, sommigen liepen gewoon langs het water. We vonden een plek achter grote rotsen waar de beek een kleine bocht maakte. Je kon je daar verstoppen, maar niet helemaal.

En dat was perfect.

Ik kleedde me snel uit terwijl er niemand in de buurt was. Het water was koud, bijna schokkend. Ik stapte er naakt in en het benam me de adem. Mijn man stond op de oever met de camera, en ik moest lachen omdat mijn lichaam op alles tegelijk reageerde: het koude water, de vochtige lucht, de stenen onder mijn voeten en het risico dat er weer mensen op het pad zouden verschijnen.

Toen ik stemmen hoorde, sloeg mijn hart zo hard dat ik verstijfde. Een groep toeristen liep achter de rotsen langs. Ze konden mij niet volledig zien, maar ik hoorde ze heel dichtbij. Ik stond in het water, naakt, nauwelijks ademend, en ik voelde me niet bang, maar ongelooflijk levend.

Toen ze weg waren, keek ik naar mijn man. Hij hief zwijgend de camera op. En ik begon opnieuw te poseren.

Op dat moment begreep ik: ik houd er niet gewoon van om naakt te zijn. Ik houd van die toestand tussen schaamte en moed. Wanneer je nog trilt, maar je niet meer wilt verstoppen. Wanneer je beseft dat je lichaam geen probleem hoeft te zijn, maar een bron van kracht. Wanneer naaktheid ophoudt iets verbodens te zijn en een manier wordt om tegen jezelf te zeggen: "Ik ben er. Ik ben echt. Ik ben mooi."

Ik houd van naaktfoto's, niet omdat ik iemand wil shockeren. Ik houd ervan omdat ik mezelf daarin zie zoals ik mezelf zelden in de spiegel zie. Vrij. Vrouwelijk. Een beetje gedurfd. Heel erg levend.

Voor mij is naturisme niet alleen een strand en niet alleen mooie foto's. Het is het gevoel dat het lichaam niet voortdurend onder controle hoeft te blijven. Dat je een bescheiden meisje kunt zijn in het dagelijks leven en tegelijk een hete, moedige, zinnelijke kant in je kunt dragen. En daar zit geen tegenstrijdigheid in.

Ik kan blozen. Ik kan verlegen zijn. Ik kan schrikken van willekeurige voetstappen achter me. Maar juist op die momenten voel ik mezelf het sterkst. Alsof mijn hele lichaam ontwaakt en mij eraan herinnert: ik hoef mijn aantrekkelijkheid niet te verbergen.

Mijn man en ik willen doorgaan. Nieuwe plekken vinden, nieuwe stranden, nieuwe velden, nieuwe wilde paden. En ja, ik zou graag mensen ontmoeten die dit gevoel begrijpen. Mensen voor wie naaktheid geen ordinairheid is, maar vrijheid. Geen schaamte, maar vertrouwen. Geen provocatie, maar de eerlijke vreugde om in je eigen lichaam te zijn.

Er leven werkelijk twee vrouwen in mij. De ene bescheiden en voorzichtig. De andere naakt, gedurfd en opgewonden door het leven. En ik wil niet langer tussen hen kiezen.