Nago na sekretnych skałach Chorwacji

Nazywam się Charlotte, mam 28 lat i pochodzę z Chorwacji. Mierzę 168 cm, ważę około 61 kg i już dawno przestałam wierzyć, że kobiece ciało musi być „idealne”, żeby było piękne. Chociaż, szczerze mówiąc, kompleksy nadal czasem dają o sobie znać. Bywają dni, kiedy patrzę na swój brzuch, biodra, na te bardziej miękkie linie ciała i myślę: „Może powinnam trochę schudnąć”. Ale potem przychodzi lato, schodzę nad morze, czuję słońce na skórze — i nagle wszystko to traci na znaczeniu.

Urodziłam się w kraju, w którym naturyzm nie jest niczym dziwnym ani szokującym. W Chorwacji od dziecka można zobaczyć ludzi spokojnie pływających bez ubrań, opalających się na skałach, rozmawiających przy wodzie tak naturalnie, jakby kostiumy kąpielowe były po prostu zbędne. Dla mnie zawsze było to część nadmorskiej kultury. Nie prowokacja, nie bunt, tylko kolejny wymiar wolności.

Najbardziej kocham nasze skaliste plaże. Nie te z równiutko ustawionymi leżakami, ale prawdziwe chorwackie miejsca: kamienie schodzące prosto do morza, woda tak przejrzysta, że widać dno, maleńkie zatoczki ukryte między skałami i nagrzane słońcem kamienie, na których chce się leżeć godzinami.

Latem uwielbiam pływać nago. To zupełnie inne uczucie niż w kostiumie. Woda dotyka całego ciała naraz, bez materiału, bez gumek, bez mokrych sznurków. Wchodzisz do morza i czujesz, że stajesz się częścią tego miejsca. Żadnych śladów po opalaniu, żadnego dyskomfortu, niczego nie trzeba poprawiać ani zasłaniać.

Czasem wybieram sobie duży, ciepły kamień tuż w wodzie, kładę się na nim i po prostu słucham morza. Skóra grzeje się w słońcu, gładki kamień delikatnie napiera od spodu, a woda faluje wokół mnie. W takich chwilach czuję swoje ciało bardzo wyraźnie. Nie jako coś, co trzeba krytykować, ale jako coś żywego, kobiecego, silnego i pięknego.

I tak — lubię czuć się atrakcyjna. Nie chcę udawać, że naturyzm to wyłącznie „zdrowy styl życia” i nic więcej. Oczywiście, chodzi o wolność, naturalność i akceptację siebie. Ale chodzi też o ten wewnętrzny dreszcz, gdy się nie ukrywasz. O to lekkie muśnięcie emocji, kiedy przechodzą obok ciebie ludzie. O świadomość, że twoje ciało może być widziane — a ty i tak pozostajesz spokojna, pewna siebie i prawdziwa.

Potrafię godzinami chodzić po płytkiej wodzie w butach do kąpieli, zbierając piękne muszelki i gładkie kamyki. Czasem ktoś przechodzi obok — jedni też nago, inni w kostiumach, jeszcze inni w pełnym ubraniu. I zauważam w sobie taki zabawny kontrast: z jednej strony jestem jak dziewczyna na letnich wakacjach, która szuka muszelek; z drugiej — jestem dorosłą kobietą, całkowicie nagą, w pełni świadomą, że ktoś może na mnie patrzeć.

Kiedyś w takich momentach chciałam się szybko zakryć. Zwłaszcza jeśli osoba, która przechodziła obok, była ubrana. Czułam się zbyt odsłonięta, zbyt widoczna, zbyt „inna”. Ale z czasem zaczęłam patrzeć na to inaczej. Dlaczego mam się wstydzić ciała, które po prostu istnieje? Dlaczego kostium kąpielowy ma decydować, czy jestem „na miejscu”, czy nie?

Kiedyś stałam przy brzegu z kilkoma muszelkami w dłoni, gdy podeszła do mnie para turystów. Byli ubrani, wyglądali na zwykłych spacerowiczów. Kobieta uśmiechnęła się i zapytała, gdzie znalazłam takie piękne muszelki. Przez sekundę wszystko we mnie się spięło. Ja naga, oni ubrani. To bardzo dziwne uczucie: rozmawiasz spokojnie, ale jednocześnie jesteś świadoma każdego fragmentu swojego ciała.

Pokazałam im płytkie miejsce między skałami i powiedziałam, że najlepiej szukać tam, gdzie fale zbierają piasek w małe zagłębienia. Byli mili, całkowicie wyluzowani i zupełnie nieoceniający. To sprawiło, że jakoś się uspokoiłam. Po paru minutach zażenowanie ustąpiło, a w jego miejscu pojawiło się coś innego — pewność siebie. Stałam tam bez ubrania, uśmiechając się i rozmawiając o muszelkach, i nie było w tym niczego wstydliwego.

Później długo myślałam, dlaczego ta chwila tak mocno mi utkwiła. Chyba dlatego, że był to moment, w którym wstyd nagle zamienił się w przyjemność. Najpierw boisz się czyjegoś spojrzenia, a potem odkrywasz, że to spojrzenie cię nie niszczy. Wręcz przeciwnie — sprawia, że czujesz się jeszcze bardziej żywa. Odważniejsza. Bardziej kobieca.

Jestem body positive, ale nie dlatego, że każdego dnia zachwycam się każdą krzywizną swojego ciała. Nie, jestem zwyczajną kobietą. Mam wątpliwości, złe kadry i dni, w których chcę włożyć coś zakrytego i schować się przed wszystkimi. Ale naturyzm pomaga mi wrócić do siebie. Przypomina, że moje ciało nie jest projektem, który stale trzeba poprawiać. Jest domem, w którym mieszkam.

Kiedy opalam się bez kostiumu, uwielbiam mieć równomierną opaleniznę bez białych pasków. To drobiazg, ale bardzo przyjemny. Jest w tym poczucie pełni: całe moje ciało pod słońcem, całe moje ciało przyjmujące lato. Nic nie jest podzielone materiałem na „to można pokazać” i „to trzeba ukryć”.

Czasem robię zdjęcia na takich plażach. Niekoniecznie prowokujące — zwykle po prostu prawdziwe, żywe kadry. Ja na skałach, ja przy wodzie, ja roześmiana, ja pokazująca znalezione muszelki, ja idąca płycizną. A kiedy potem patrzę na te zdjęcia, nie widzę nadwagi ani wad. Widzę kobietę, która czuje się dobrze. Kobietę, która pozwoliła sobie być wolna.

Najbardziej kocham to, że na plażach naturystycznych ludzie rozmawiają często o wiele prościej. Bez tej dziwnej gry o status, ubrania, marki i wizerunek. Możesz kogoś poznać przy wodzie, porozmawiać o morzu, pogodzie, pięknych miejscach w okolicy — i wszystko wydaje się o wiele bardziej naturalne. Kiedy nie masz na sobie ubrań, spada też liczba masek.

Chcę poznawać naturystów i osoby o podobnej wrażliwości. Ludzi, którzy rozumieją, że nagość nie musi być czymś wulgarnym. Może być czułością wobec siebie, zaufaniem do świata, odwagą, wypoczynkiem, pięknem i bardzo szczerym poczuciem wolności. Interesują mnie rozmowy z osobami, które też kochają morze, słońce, ciało bez wstydu i to małe, ekscytujące uczucie, kiedy w końcu przestajesz się ukrywać.

Dla mnie najsilniejszym momentem są zawsze pierwsze minuty. Kiedy zdejmujesz ubranie i czujesz zdenerwowanie. Kiedy wydaje ci się, że wszyscy natychmiast na ciebie spojrzą. Kiedy chcesz poprawić włosy, wciągnąć brzuch, obrócić się „lepszą” stroną. Potem mija kilka minut, wchodzisz do wody, kładziesz się na nagrzanym kamieniu, zamykasz oczy — i nagle rozumiesz: wszystko jest w porządku. Nie musisz być idealna. Musisz być żywa.

I wtedy zaczyna się prawdziwa przyjemność. Ze słońca. Z morza. Ze spojrzeń, które już tak bardzo cię nie przerażają. Ze świadomości, że można być trochę nieśmiałą i jednocześnie pewną siebie. Trochę wrażliwą i jednocześnie piękną. Trochę odważną i jednocześnie naturalną.

Podsumowanie

Naturyzm nauczył mnie akceptować swoje ciało nie tylko w dni, kiedy wyglądam idealnie, ale przede wszystkim w dni, kiedy w siebie wątpię. Nadal potrafię czuć się niepewnie, ale teraz wiem: moje ciało zasługuje na słońce, morze, wolność i podziw właśnie teraz.

Kocham być naga na chorwackich skałach. Kocham pływać bez kostiumu, opalać się na ciepłym kamieniu, chodzić po płytkiej wodzie z muszelkami w dłoni i czuć, jak wstyd powoli zamienia się w przyjemność.

Bo czasem wolność nie zaczyna się wtedy, gdy nikt cię nie widzi. Zaczyna się wtedy, kiedy ktoś może cię zobaczyć — a ty już nie chcesz się ukrywać.