Hoe ik per ongeluk de vrijheid van naakt leven ontdekte

Mijn eerste ervaring gebeurde volkomen per ongeluk.

Ik reisde met de auto langs de Franse Atlantische kust, ergens op het traject van zo'n 200 kilometer tussen Biarritz en de monding van de Gironde. Op de stranden, en vooral ver weg van de grotere vakantieoorden, waren behoorlijk veel naturisten. Op sommige plekken waren het er zoveel dat ik me bijna schaamde dat ik een badpak droeg.

Dus besloot ik het te proberen. Ik was een alleenstaande vrouw die in haar eentje reisde, maar ik kleedde me uit en tot mijn verbazing liep ik nergens tegenaan.

Toen kwam ik Euronat tegen, een naturistendorp met huuraccommodatie en alle winkels en voorzieningen die je maar kunt bedenken. Ik besloot er tien dagen een kleine studio te huren. In die tijd leefde ik bijna voortdurend naakt: op het strand, aan het zwembad, tijdens het winkelen en zelfs als ik ging eten in de plaatselijke restaurants — als het weer het toeliet, uiteraard.

Het was een heerlijk gevoel om zo vrij te zijn. Ik heb zelfs mijn schaamhaar geschoren omdat ik me nóg completer naakt wilde voelen. Ik ving af en toe een bewonderende blik op, maar er waren geen seksuele avances. Ik was niet de enige alleenstaande vrouw daar, en iedereen kwam rustig, respectvol en ontspannen over.

Er waren mensen van alle leeftijden, van jongvolwassenen tot gepensioneerde gasten. Sommige oudere bezoekers zagen eruit alsof ze in een ander leven hun kleren nog ergens lieten strijken, maar ook zij leken zich helemaal op hun gemak te voelen bij het naakt leven.

Ik zou iedereen die geïnteresseerd is in naturisme aanmoedigen om het zo eens te proberen, zolang je de mensen om je heen respecteert en meer conservatieve buren of gemeenschappen niet voor het hoofd stoot.

Veel naakt geluk voor jullie allemaal — en vooral voor Cheri, die haar uiterste best doet om het naturisme in de Verenigde Staten te promoten en van nuttige informatie te voorzien.

Ik denk dat ik heel veel geluk heb gehad.