Spędzałam wakacje w kurorcie na Karaibach. Pierwsze dwa dni upłynęły mi na plaży, w mokrym kostiumie kąpielowym, który uparcie ocierał mnie w towarzystwie wszechobecnego piasku. Zapisałam się na całodniową wycieczkę łódką z piknikiem na plaży, na wyspie oddalonej od hotelu. Dopiero gdy wypływaliśmy, dowiedziałam się, że celem wyprawy jest wyspa z plażą naturystów! Postanowiłam mimo wszystko popłynąć, w głębi duszy pewna, że nikt i nic nie zdejmie ze mnie kostiumu. Trzymałam się swojego postanowienia twardo — i faktycznie byłam ostatnią osobą, która w końcu uległa i rozstała się z kostiumem. Byłam też ostatnią, która się ubrała przed powrotem do hotelu. Dlaczego nikt mi wcześniej o tym nie powiedział?! Wciągnęło mnie to bez reszty, a było to ponad trzy lata temu. Powiedzenie „nago, kiedy się da, ubrana, kiedy trzeba” pasuje do mnie idealnie. Choć przyznaję, że przy odkurzaniu zakładam przynajmniej buty — mam bowiem paskudny zwyczaj przejeżdżania odkurzaczem po własnych palcach u nóg.