Isla de la Alegranza

Alegranza nie jest przygotowana do obsługi turystyki. Nie ma tu promu, portu dla odwiedzających, transportu publicznego, parkingu, dróg, żywności, wody pitnej, toalet, pryszniców, ratowników, wypożyczalni ani odbioru odpadów. Osoby posiadające zezwolenie muszą zorganizować prywatny transport łodzią oraz zabrać ze sobą całą żywność, wodę, ochronę przeciwsłoneczną, obuwie na ostre podłoże wulkaniczne i środki pozwalające zabrać wszystkie odpady z powrotem. Dostęp zależy od warunków na otwartym Atlantyku, gdzie mogą występować przybój, prądy i wiatr. Nie opublikowano godzin otwarcia, nie ma kas biletowych ani centrów dla odwiedzających. Jedynym praktycznym czasem wizyty są godziny dzienne, a na wyspie nie ma infrastruktury do nocowania. Wyspa jest bezludna i rzadko odwiedzana, więc prawdopodobna jest cisza i samotność, ale także brak jakiejkolwiek pomocy. Nie można polegać na zasięgu telefonii komórkowej, cieniu, schronieniu ani świeżej wodzie. Nierówny teren z lawy i popiołu, miejscami pokryty gruboziarnistym piaskiem, nie jest odpowiedni dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej ani dla dzieci bez infrastruktury i opieki. Okres od maja do października jest na ogół cieplejszy i bardziej suchy, ale wiatr i silne słońce nadal występują często. Ponieważ jest to obszar chroniony, odwiedzający powinni poruszać się wyłącznie po trwałym podłożu, tam gdzie jest to dozwolone, unikać zakłócania środowiska i pozostawić po sobie jak najmniej śladów. Każdy, kto rozważa podróż, powinien przed zaplanowaniem wyjazdu potwierdzić aktualne wymogi dotyczące zezwoleń, ponieważ ograniczony dostęp jest najważniejszą kwestią praktyczną. Wszystkie zapasy trzeba wnieść ze sobą i zabrać przy wyjeździe, gdyż nie ma tu sklepów, punktów poboru wody, koszy ani zaplecza sanitarnego. Poruszanie się po trudnym podłożu wymaga ostrożności, a kąpiel odbywa się bez organizacji — podczas żadnego dozwolonego postoju nie ma osłoniętego miejsca ani nadzoru. Silne słońce i niewielka ilość cienia wymagają starannego planowania.