Sollnitz Kiesgrube leży w rejonie Sollnitz na wschód od Dessau-Roßlau, a dojazd prowadzi lokalnymi drogami, a następnie nieutwardzonymi ścieżkami wokół żwirowni. Parkowanie jest nieformalne, na poboczach dróg lub ścieżek przy wyrobisku, bez oficjalnego parkingu, i w ciepłe weekendy miejsc może brakować. Nad samą wodę nie dojeżdża komunikacja publiczna; autobusy regionalne obsługują rejon Sollnitz, a końcowy odcinek trzeba pokonać pieszo po piasku, żwirze i trawie. Teren nie ma zamykanego wejścia ani stałych godzin otwarcia, korzysta się z niego w godzinach dziennych bez opłaty za wstęp, poruszając się wyznaczonymi ścieżkami z poszanowaniem okolicznych gruntów. Infrastruktury brak. Nie ma toalet, pryszniców, ratowników, sklepów ani wypożyczalni, dlatego trzeba zabrać wodę, jedzenie, ochronę przed słońcem i sposób na zabranie śmieci, ponieważ nie ma koszy i wszystkie odpady należy zabrać ze sobą. Nawierzchnia to mieszanka piasku, żwiru i trawiastych brzegów, które bywają miękkie i nierówne, a skarpy miejscami strome. Dostępność jest ograniczona, bez utwardzonych ścieżek i udogodnień dla osób z niepełnosprawnościami, więc krótka droga nad wodę wymaga ostrożności. Cień dają jedynie pojedyncze drzewa i krzewy na obrzeżach, dlatego nasłonecznienie jest silne na większości otwartych piaszczystych i żwirowych brzegów. Słodkowodne jezioro pożwirowe ma zmienną głębokość i naturalne dno, a woda jest zazwyczaj chłodna. Późne przedpołudnie i popołudnie dają najcieplejsze warunki i najwięcej słońca, a najodpowiedniejszy sezon to czerwiec–sierpień w umiarkowanym klimacie kontynentalnym. Typowa wizyta trwa od dwóch do czterech godzin, na kąpiel i opalanie. W dni powszednie jest zwykle spokojnie, a w słoneczne weekendy umiarkowanie tłoczno, przy ograniczonej prywatności z powodu otwartych brzegów i ścieżek.