Do Punta Prieta najlepiej podejść jak do niezagospodarowanego skalistego wybrzeża, a nie do plaży z obsługą. Dojście zależy od nieformalnych ścieżek i nierównego wulkanicznego podłoża, z luźnymi kamieniami i twardą skałą przy wodzie. Praktyczne są solidne buty, ostrożne stawianie kroków i wolne tempo, zwłaszcza tam, gdzie nawierzchnia zmienia się z luźnych kamieni w litą skałę. Nie ma formalnego parkingu, a transport publiczny nie dociera bezpośrednio do brzegu, więc większość odwiedzających polega na prywatnym samochodzie, a dalej idzie pieszo. Warto zaplanować czas na znalezienie drogi i niesienie zapasów, ponieważ marsz wymaga uwagi, a do wody nie prowadzi oznakowana trasa. Nie ma ratowników, toalet, pryszniców, koszy na śmieci, wypożyczalni ani punktów z jedzeniem i piciem. Należy zabrać wystarczająco dużo wody, jedzenia, ochronę przed słońcem oraz worek na wszystkie odpady i wszystko ponownie zabrać ze sobą. Cień i schronienie praktycznie nie istnieją, dlatego poranne lub późnopopołudniowe wizyty ograniczają południową ekspozycję na słońce i ułatwiają chodzenie po odsłoniętych skałach. Podłoże to skała wulkaniczna i kamienie, z niewielką ilością wygodnego miejsca do siedzenia bez maty, więc gruba mata poprawia komfort krótkiego pobytu. Wejście do wody jest skaliste, a warunki na Atlantyku mogą zmieniać się wraz z wiatrem, falowaniem i prądami. Kąpiel jest bez nadzoru i nigdy nie należy zakładać, że woda jest spokojna. Przed wejściem należy sprawdzić stan morza i przy wzburzonych warunkach unikać odsłoniętych krawędzi skał, trzymając się z dala od miejsc, gdzie widać ruch morza. W tym odludnym miejscu nie należy polegać na zasięgu telefonu, pomocy ani pobliskich usługach. Krótkie wizyty od jednej do trzech godzin pasują do odsłoniętego charakteru miejsca i konieczności niesienia wody oraz zapasów. Należy zostawić teren w czystości i nie niszczyć naturalnych nawierzchni, w miarę możliwości poruszając się po trwałym podłożu.