Porthmeor Cove

Planowanie wizyty w Porthmeor Cove warto zacząć od dojazdu. Przy zatoce nie ma wydzielonego parkingu, dlatego odwiedzający korzystają z parkingów w pobliskich miejscowościach i dalej idą pieszo. Na sam brzeg nie dociera bezpośrednio transport publiczny; regionalne autobusy obsługują pobliskie wsie, skąd trzeba dojść nadmorską ścieżką pieszą. Ostatni odcinek prowadzi po nierównym terenie i zboczu w dół na brzeg, wśród skał, żwiru i piasku, dlatego przydadzą się solidne buty i ostrożny krok. Dostęp bez barier jest mało prawdopodobny. Najlepszy sezon przypada na czerwiec–wrzesień, gdy warunki są zwykle łagodniejsze i bardziej sprzyjają pobytowi nad brzegiem. W ciągu dnia najwięcej światła i ciepła dają godziny dzienne, a latem najjaśniej jest w południe. Zimą wizyty narażone są na wiatr i trudne warunki. Woda Atlantyku pozostaje zwykle chłodna, a fale i pływy zmieniają się codziennie. Nie ma służby ratowniczej, więc decyzje o kąpieli wymagają ostrożności, świadomości pływów i uważności na skałach. W zatoce nie ma żadnych udogodnień, w tym toalet, pryszniców ani punktów gastronomicznych. Należy zabrać wodę, jedzenie, ochronę przeciwsłoneczną i ciepłe warstwy oraz zabrać ze sobą wszystkie odpady. Naturalnego cienia jest niewiele, choć klify mogą dawać częściową osłonę od wiatru. Ekspozycja na słońce jest otwarta i zależy od zachmurzenia oraz cienia klifów. Pobyt trwa często krótko, kilka godzin, w zależności od pogody i pływów. Dostęp do otwartego wybrzeża jest zasadniczo możliwy, ale należy przestrzegać lokalnych znaków i wskazówek dotyczących ścieżki nadbrzeżnej. Za dostęp do otwartego brzegu nie pobiera się formalnych opłat i nie obowiązują formalne godziny otwarcia. Zatłoczenie jest zwykle niewielkie, lecz w tym odsłoniętym miejscu dostępna prywatność jest ograniczona. Zasady dotyczące psów, potrzeb rodzin oraz szczególne przepisy dostępu należy sprawdzić lokalnie przed podróżą, ponieważ warunki i zalecenia mogą się zmieniać.