Na Playa de Waikiki można dotrzeć wyłącznie pieszo naturalną ścieżką przez las znad drogi. Podłoże jest nierówne, ze wzniesieniami, bez przystosowanych ani pozbawionych barier odcinków, dlatego praktyczne jest solidne obuwie. Parking znajduje się przy drodze w pobliżu początku szlaku, bez formalnego parkingu plażowego. Nie ma bezpośredniego transportu publicznego na sam piasek; najbliższe połączenia są w Tarragonie, skąd dalej idzie się pieszo. Należy zaplanować czas na dojście w obie strony. Powierzchnia plaży to piasek ze skalistymi fragmentami i naturalną roślinnością na obrzeżach. Większość piasku jest odsłonięta, a naturalny cień przy drzewach i klifach jest ograniczony. Nasłonecznienie jest duże na otwartym piasku w południe. Rano i późnym popołudniem słońce jest łagodniejsze, a warunki na spacer łatwiejsze. Okres od czerwca do września jest zwykle ciepły i suchy, sprzyjający kąpieli, natomiast zima jest chłodniejsza i spokojniejsza. Woda śródziemnomorska bywa spokojna lub falista, a przy brzegach występują skaliste odcinki. Nie ma stałego nadzoru ratowników, więc kąpiel odbywa się bez nadzoru. Nie ma stałych udogodnień, toalet, pryszniców, sklepów ani kiosków. Odwiedzający zabierają wodę, jedzenie, ochronę przeciwsłoneczną i zabierają wszystkie rzeczy ze sobą. Pobyt trwa często kilka godzin ze względu na dojście i brak usług. Otoczenie jest odludne, z nierównym podłożem, dlatego należy zabezpieczyć rzeczy osobiste i zabrać potrzebne zapasy. Aby chronić przyrodę, należy trzymać się wyznaczonych ścieżek przez las i roślinność oraz zabrać po wizycie wszystkie opakowania po jedzeniu i śmieci. Warto wybrać miejsce z zachowaniem odstępu od innych, zachowywać ciszę oraz unikać wpatrywania się i fotografowania innych osób. Ponieważ nie ma toalet, pryszniców ani strzeżonej kąpieli, należy przybyć przygotowanym, zabezpieczyć rzeczy na nierównym terenie i ostrożnie pływać przy zmiennej, spokojnej lub falistej wodzie.